3. BÖLÜM KARANLIK VE AYDINLIĞIN BİR OLDUĞU GÜN

“Şefkatle büyütülenlerin hayalleri büyük olurmuş, çocukluğunu yaşayamayanların ise bir hiç” Sustuğum günün gecesi ne oldu yine bir hayret etme. Nasıl mı? Neymiş açlıktan bayılmışım da sonra Resif gelip adamıyla hastaneye götürmüşte beni, artık onlarda yaşayacakmışız da. Bunları yalan sanmamın üzerinden on beş dakika geçmişti Resif karşımdaydı, evet belki değişmiş olabilirdi ama ben onu her haliyle tanırdım. Çünkü o Resif Karayeldi, benim çocukluk aşkımdı benim canımı bile feda edebileceğim bir insandı. Şaşkınlıkla Resif’e bakıyordum gözlerinin mavisi resmen laciverte dönmüştü, yüzünde birçok yara vardı ve aynı zamanda ellerinin üstünde de. “Sen kimsin?” diye sordum. Duruşunu dikleştirdi, kim olduğunu kesinlikle biliyordum ve o bunu anlamıştı “Kim olduğumu biliyorsun.” dedi, gözlerim dolmaya başlamıştı bile yanağımdan akan bir damla yaş da ağlıyorsun Mercan dercesine uyarı veriyordu, hiçbirşey yapamayacağımı bilerek sarsak bir adım attığımda ise o ne yapmak istediğimi çoktan anlamıştı bile ve ben ise sadece bu adımla kendime bir kötülük yaparak hıçkırıklara boğulmama sebep olmuştu. Bu yaptıklarımın bir işe yaramayacağını biliyordum daha fazla kendimi hırpalamamalıydım son bir kez burnumu çektim ve “Sana sarılabilir miyim diye sormama gerek yok, alacağım cevabı biliyorum” dedim. işte şimdi ona şoku yaşatmıştım çünkü benden böyle bir çıkış beklemiyodu, o hala aynı olduğumu düşünebilirdi ama ben çok değişmiştim. Valizimi yanımdaki Resif’in çalışanına verdim ve Resif’e sinsice gülümsedi o ise hemen kendini toparladı ve bana laf atar gibi “Hakan kızları al ben motorla geliyorum” dedi bu beni şok üstüne şoka sokmuştu, Resif hayalini mi gerçekleştirmişti ve evet gerçekleştirmişti çünkü benim ona sırıttığım gibi bana sırıtıp kapının önünde olan motoruna bindi, Gece beni kolumdan çekiştirir gibi arabaya bindirdiğinde Resif yola çıkmıştı. Birlikte arabaya bindik şimdi Geceye atarlanmam lazımdı “ Niye bana Resif’in motor sürdüğünü söylemedin?” dedim, Gece sinirli yüzüme bakıp sabır çeker gibi bir hareket yaptı ve “Çünkü Resif abinin konusu daha bu sabah açıldı abla” dedi. Haklıydı daha bu sabah Resif’in çok yakınımda olduğunu öğrenmiştim sevinmiştim ama çok da stresliydim çünkü Resif yaşadıklarımı öğrenmeden beni yanına bile yaklaştırtmazdı… Tabii dayanabilirse. Yola baktım ama bomboştu Resif bizden çok uzakta olmalıydı gözlerim yoldan yavaşça ayrılırken adının Hakan olduğunu öğrendiğim adam aynadan bana bakıyordu. “Neden bana öyle bakıyorsun” dedim, adam tebessüm etti tanımadığım bir insan bana tebessüm ediyordu iki dakikada bütün bilgilerimi mi öğrenmişti yani yoksa tanımadığım bir insana ben olsam teşekkür etmek dışında tebessüm etmezdim. “Bak senden korkmaya başladım, tanımadığın bir insana niye tebessüm ediyorsun ki?” yüzümü ekşittim çünkü bana göre korkutucuydu adamın yüzü zaten yara doluydu. Adam kahkaha atmaya başladı sorgular bir şekilde ona tekrar baktığımda bana “Sizi tanımamak mümkün değil Mercan hanım, Resif bey bana on yıldır ne sizin dışınızda birinden bahsediyor ne de sizin dışınızda birini özellikle arıyor” Afalladım çünkü on yıl önce ben Muğla'dan Ankara’ya gelmiştim Gece hastaneden çıktığında buraya taşınmıştık, gözlerimi sanki mümkünmüş gibi daha da büyüttüm “Yani gittiğimden beri beni mi arıyor?” “Evet Mercan hanım bütün herşeyi yaptı her yerde aradı ama bugüne nasipmiş demek ki.” Resif on yıldır beni arıyordu… Resif on yıldır beni arıyordu, bu beni belki de havalara uçuracak bir bilgiydi. Umarım bu kadar arayıp bir de kendine sevgili yapmamışsındır Resif, unuttun mu biz birbirimize evlilik sözü verdik… Hatırlamıştım, evet on yıldır unutmaya çalıştığım anı tekrar gün yüzü bulmuştu ama bu benim Resif’e ihanet ettiğim gerçeğini değiştirmezdi. Hakan “Ama bu on yılın altı yılını Resif beyin hapiste geçirdiğini söyleyemem gerek” dediğinde çok şaşırmıştım kötü işlere mi bulaşmıştı? Resif benim tanıdığım Resif miydi? Sadece doktorluk okuyan Resif miydi, yoksa karanlık bir yanı da var mıydı? Bu sorularımın gün yüzüne çıkacağ…