Bölüm | 13

Merhaba, Uzun zamandır yoktum. Hani bayağı bayağı yoktum. Zaten neden olmadığımı artık hepiniz biliyorsunuz; ama şimdi geldim, burada sizlerleyim.🥹 Elimdeki bölümü bitirir bitirmez şu an sizinle paylaşıyorum, heyecanlıyım. Aradan uzun zaman geçtiği için sizin gibi ben de daha önce yazdıklarımı unuttum. Bu yüzden ileriki bölümlerde ama önceden şöyleydi diyebileceğiniz sahneler olabilir belki. Hatta kalemim eskisinden daha basit, size geçmemiş olabilir. Bahane gibi olacak ama tüm bunları ne yazık ki verdiğim o uzun araya bağlamak zorundayım. Ayrıca şunu belirtmek istiyorum, bölümler şimdilik belli bir düzende gelmez. Bir sonraki bölüm belki bir ay sonra, belki de bir hafta sonra gelir. Bu tamamen benim yazmama bağlı. Belli bir düzende gelmesi için elimden geleni yapacağım ama dediğim gibi en başında size bunu belirtiyorum, sonra anlaşmazlık olmasın. E o halde ne bekliyorsunuz? Hadi Cihan ve Hale’yi okuyun. Lütfen güzel yorumlarınızı benden esirgemeyin. Yorumlarınızı okumak için sürekli sayfayı yenileyeceğim çünkü…🥹 Oy vermeyi de unutmayın heee😂😘 Berk Baysal, Sana Geldim 'BİR OLMAK' Gece sonunda yaşananlardan sonra adlandırabileceğim o kara gece artık bitmiş, yeni bir güne başlanılmıştı. Güneş, gökyüzünde ışıldarken göğsüme doladığım kollarımı biraz daha sıklaştırıp pencereden dışarısını izlemeye devam ettim. Etraf düne göre sessizdi. Bahçede hâlâ dünkü masalar ve sandalyeler duruyordu. Ne zaman almaya gelirlerdi, bilmiyorum. Şimdi düşünemeyecek kadar karmaşıktım. "Çünkü ben sana, seni gördüğüm ilk anda aşık oldum Hale." Gözlerimi sakince yumup birkaç saniye karanlığa boğulmak istedim. Ancak ne kadar karanlığa boğulsam da onun beynimin içindeki sesi asla kaybolmayacak gibiydi. Uyumadan önce son bir cümle kurmuştu ve beni o cümleyle adeta baş başa bırakmak istermiş gibi derin derin uyumuştu. Sertçe yutkunup önce gece uyuduğum koltuğa, sonra onun sızıp kaldığı yatağa baktım. Hâlâ derin bir uykuda gibiydi. Benim aksime sarhoş olduğu için bu saat olmuş, hâlâ uyuyordu. Bir yanım ona kızgınken öteki yanım ona kızgın olan kendime kızgındı. Arada kalmak bu olmalıydı. Kederli bir iç çekip gözlerimi en nihayetinde ondan kopardım. Sabahladığım koltuğun üzerindeki yeşil battaniyeyi düzgünce katlamaya başladım; fakat o sırada yatakta onun kıpırdanışını işitip birkaç saniye duraklamak zorunda kaldım. Uyuyorken rahattım, ancak gözlerini açıp güne uyandığında onunla yüzleşmem gerektiğini biliyordum. Bu yüzden vücudum bir nebze olsun gerilirken harekete geçip elimdeki battaniyeyi katlamaya kaldığım yerden devam ettim. Lakin bu sefer de acı dolu iniltisini işittim. Gözlerimi bir saniye kırpıp ona bakmamak için direnirken katladığım battaniyeyi koltuğun üzerine bırakıp zaten düzgün olan kırlenti bir daha düzeltmeye çabaladım. Çünkü ona ne kadar geç bakarsam her şey o kadar iyi olabilirdi. "Başım..." Dudaklarımı sakince birbirine bastırdım. Artık düzelteceğim bir kırlent de kalmamıştı. Derin bir nefes alıp kendimi toparladıktan sonra olduğum yerde ona doğru döndüğüm an göz göze gelmemiz kaçınılmaz olmuştu. Yatakta doğrulmuş, sırtını başlığa yaslamıştı. Bir eli alnındayken yüzü acıyla buruşmuştu; fakat ne zaman ben onunla göz göze geldiysem, o zaman acıdan kırışan yüz hatları yavaş yavaş gevşemeye başladı. "Hale..." Adımı mırıldandıktan sonra kısa bir an sağına soluna bakıp nerede olduğunu kavradı. Keskin siyahları en sonunda battaniyeyi bıraktığım koltuğu bulduğunda elini yavaşça alnından çekip sırtını yataktan ayırdı. Çenesinin ucuyla yattığı yerin karşısında ve benim hemen arkamda kalan koltuğu işaret etti. "Sen, orada mı uyudun?" Sesinin tınısındaki tedirginliği sezerek omuzlarımı dikleştirdim. Sanki tek problem buymuş gibi ona cevap olarak kısaca, "Evet." deyip gözlerimi çekmek istedim, lakin, "Neden?" diye sormasıyla yine ona bakmak zorunda kaldım. İri elini yanındaki boşluğa bastırıp, "Niye yanıma yatmadın?" diye sordu. Sabırla soluk verdim. "Sanırım dün geceyi hatırlamıyorsun." Sesimdeki soğukluk beni bile afallatırken onu şaşırtmaması i…