1

" Aklım başımdan gidecek kadar kapılmıştım sana ,şimdi ellerim boş,kalbim sarhoş.Dönsen zarar dönmesen ziyan...” Elimde ki kalemi sayfanın arasına koyup defterimi kapattım.Uçsuz bucaksız , dalgalı denizi izlemek zihnimi açmıştı. Deniz olsam içimde taşıdıklarım yetmezmiş gibi birde benim gibi kendini kaybetmiş insanların derdini dinlemek zorunda kalırdım. Tam bir dert kalabalığı. “Yine buradasın.” Duyduğum kalın sesle arkama döndüm. Siyah saçları dağınık ,ela gözleri batmak üzere olan güneş sayesinde sarıya çalan , kendimden en az yirmi santim uzun olan çocuğa baktım. Daha önce hiç görmemiştim. Garip garip suratına baktım. “Sen kimsin?” cevap vermeden önce yanıma oturdu. Tanımadığım birine göre fazla rahat davranıyordu. “ Hayatının Anlamı” sesinde ki alaycı tını hoşuma gitmedi. “Gerçekten kimsin?” yüzümü izliyordu. “ Aynı fakültedeyiz. Beni hiç görmedin mi ?” fakültede kaç öğrenci olduğunun farkında mıydı? “Hayır görmedim” üzülmüş gibi dudaklarını büzdü ardından “Kafanı hiç o defterden kaldırmıyorsun ki göresin” dedi. Oturmuş bir yabancıyla konuştuğuma inanamıyordum. “ Sen beni mi izliyordun?” sesimde ki şaşkınlık yüzüme yansıdı. “Sapık falan değilim korkma. Sadece hep tek takılıyorsun. Dikkatimi çekti bu durum” saçmalıyordu. “ Belki insan arasına karışmayı sevmiyorum, olamaz mı? “ bakışlarını denize çevirdi.” Olabilir neden olmasın. Sadece fazla yalnız gibiydin” Parmaklarıyla oynuyordu. Elinin üstünde sıyrıklar iyileşmeye başlamıştı. Acaba neyle uğraşmıştı? “ Belki yalnız olmayı seviyorumdur. Üstelik insanlar fazla sıkıcı.” Onun gibi dalgalanmaya başlayan denizi izlemeye başladım. Denizin dalgaları içimde kopan kasırgaları andırıyordu. Sessiz ama öldürücü... “ Daha önce denedin mi?” “Neyi?” “ İnsanlarla konuşmayı, onlarla vakit geçirmeyi.” “Yani çocuklar sayılıyorsa yaptım.” Ciddi misin dercesine yüzünde ki ifadeyle yüzüme baktı. Çocuklar hariç insanlarla İletişim kurmakta iyi değildim. Bence insanlar birer aldatmacaydı bu yüzden hiçbiri olması gerektiği gibi samimi gelmiyorlardı. “ Peki sen? Çevren geniş mi?” Denizi izlemeye devam ettim. “ Birkaç arkadaşım var. Senin hiç varmış gibi görünmüyor gerçi.” Arkadaşım yoktu. Yokluklarını da hissetmiyordum. Benim yalnızlığım yıllanmıştı. Bugüne özel bir şey değildi. “ Böylesi daha iyi.” Bana bakıyordu ama kafamı çevirmedim.” Her zaman böyle misin?” dedi. Sorusuyla ona baktım. Keskin yüz hatları düzgündü. Etli dudakları soluk beyaz tenine zıt olarak canlı bir kırmızıydı. Ela gözlerine baktım, güneşin kızıllığı kaybolmak üzereydi. Şimdi hareleri kahverengi görünüyordu.” Nasılım?” İnsanların beni nasıl gördüğünü umursamazdım. Düşüncesi pek umrumda olmayacaktı bile. “Her zaman bardağın boş tarafından mı bakarsın dünyaya? Sanki yaşamın önemi yokmuş gibi, hiç yaşamak istemiyor gibi...” tepkilerimi kaçırmak istemiyormuş gibi yüzüme baktı. Sözleri beni sessizleştirdi. Gerçekten dünyaya dediği gibi mi bakıyordum? Yaşamaya değmeyen bir ömür müydü benimki? Cevabımı beklemeden ayaklandı. Elini uzattı. “Benimle gel.” “Yabancının biriyle bir yere gitmeyi düşünmüyorum sağ ol.” Ters ters gözlerinin içine baktım. O kadar da değersiz bir hayatım yoktu. “ Yabancı değilim, hayatının anlamıyım. “ “Hiç komik değilsin. “ onunla bir yere gitmeyi düşünmüyordum. Bu delilikti! “Komik olmaya çalışmıyorum. Benimle gel sadece.” “Bence saçmalıyorsun.” Kolumu bir anda tutup beni ayağa kaldırdı. Ani hareketiyle irkildim. “Bir kere bile sınırlarını aşmayı düşünmeyecek kadar cesaretsiz misin? “ Bahsettiği sınırlar sayesinde insanlar bana yaklaşmıyordu ve halimden memnundum. Sinirlenmeye başladığım için ellerim titremeye başlamıştı. “Cesaretsizsem , cesaretsizim. Bana bu şekilde davranamazsın!” sesim istemsizce yükselmişti. “ Sadece bir kere, pişman olmayacaksın.” Benim aksime sakindi. “ Sen kafayı mı yedin! Kim tanımadığı biriyle bir yere gider! “ sabır çeker gibi kafasını yukarıya kaldırdı. “ Lütfen, sadece bana inan. Sana zarar vermek istesem bunu başta yapardım. Gel benimle. “ Şimdi zarar vermemiş olması vermeyece…