2. YUVAYA ADIM

2.YUVAYA ADIM "Bütün fırtınalar hayatınızı bozmak için gelmez, bazıları yolunuzu temizlemek için gelir." - Paulo Coelho- Her fırtına öylece hayatımızdan gelip geçmez. Bazı fırtınalar sizi yerinizden eder ama ettiği yerden daha yüksek yerlere çıkarır; bazı fırtınalar, son bulur dediğiniz her duyguyu yeniden açığa çıkarır... Fırtınadan korunabilirsiniz ama kaçamazsınız. Kaçtım, çünkü ölmek istemedim. Kulağımdaki çınlamayla tekrar bulunduğum noktaya geri döndüm, İrem neden çığlık atıyordu, bu adam kimdi? Koşar adım yanlarına doğru ilerlemeye başladım ama içimdeki ön görüler adamın zararsız olduğunu, İrem yersiz yere delirdiğini söylüyordu. İrem bir süre adamın kollarında öylece kaldı, adam ise elektrik çarpmış gibi İrem’ bakıyordu, haklıydı. İrem güzelliği ile bir adamı kolaylıkla çarpabilirdi. Masmavi gözleri, okka burnu, doğal kızıl saçları...Bir deniz kızı gibiydi. Genç adam kollarında yüksek ihtimal, yetişkin bir kadın hayal etmiyordu. Aksine ergen bir kız çocuğu sanmıştır... Onlara yaklaştıkça seslerini duyabiliyordum, genç adamın o tok sesindeki, ‘eşek’ kelimesi kulağımda çınlıyordu. “E siz eşek kadarmışsınız, hanımefendi!” Dedi sitemkâr bir sesle. İrem’in o tatlı kâküllü saçları onu oldukça sevimli bir çocuk gibi gösteriyordu, evet. bir kız çocuğunun tatlılığına sahipti. İrem Koç, sevmediği insanın imtihanı olan kızıl canavar. Genç adamı şaşkınlığından uyandıran şey ise İrem'in cıyaklaması olmuştu, öyle bir bağırıyordu ki bazı insanlar dönüp tuhaf tuhaf bakıyordu. Allah’ım yok et bizi, panik oluyordum bu kız böyle bağırınca. Aklında zoru var bizim kızın. Sanki adam onu taciz etmiş gibi suratına doğru ellerinin tersiyle vurup onu ittirdi. "Barbar mısın be? Kibar ol biraz! Sapık!" diye çemkirdi. Adamın gözleri kocaman açılmıştı, İclal’de iç hareket etmediğine göre kesin İrem yanlış anlamıştı adamı ve üste çıkmak için rolleniyordu. Abart kızım. Abartmaya bayılıyorsun. Genç adam hem yüzüne aldığı darbe ile hem de duydukları ile yeni bir şok daha yaşadı. Ah be yavru şeytanım... Sapık, barbar... Yani kızım sen niye bizi oğlana canavar gibi tanıttın şu an, niye kısmetini taşlıyorsun sen annem! Diye bağırmak istiyordum. Çünkü adama yaklaştıkça çok yakışıklı olduğunu söyleyebilirdim. Derin bir nefes daha aldı adam ve ağzının içinden bir şeyler mırıldandı, yüksek ihtimal sabır diliyordu. "Öncelikle sakin olun hanımefendi ve kelimelerinize dikkat edin! Ben sizi gereğinden fazla kibarca uyardım!" Gözlerini irice açıp kelimelerini tekrarladı genç adam, "kibarca! anlatabiliyor muyum?" Hayatımda gördüğüm en yakışıklı esmerlerden olabilirsin canım, arkadaşım adına özür dilerim demek isterdim ama arkadaşım her zaman haklıdır. Dudaklarım birkaç santimetre aralanmış, olanları düz bir ifade ile izliyordum. İrem yüzünden bir gün kesinlikle kim vurdu ya gidecektik. Artık sessizliğime bir son vermek zorundaydım. Çatık kaşlarla ileriye doğru birkaç adım atarken ses tonunu olabildiğince ciddi bir şekilde ayarladım. "Neler olduğunu öğrenebilir miyim? Kimsin?" Aferin kızım, harikasın. İstihbaratçısın sen. Sesimden özgüven akıyordu, bakışlarımı olabildiğince keskin bir hale getirmiştim. Genç adamın da benle aynı orantıda kaşları çatıldı. Nasıl bir ortama düşmüştüm ben, der gibi bakıyordu? Bir sarışın, bir egzotik gri saçlı kadın ve kızıl bir şeytan... Sürpriz yumurta gibiyiz değil mi? Aykırı tarzım genç adamın dikkatini çekmiş gibi duruyordu. Ama adam dile gelse, “Üçünüz burada ne ayaksınız ya?” Diyecek gibiydi. Doğuya gelen İngiliz ajanları da olduğumuzu düşünüp her an bizi vurabilirdi. Vurabilirdi diyorum çünkü bu adam ya asker ya da polisti. Sinek kaydı tıraşı, kısa saçları ve atletik vücudu ile kendini belli ediyordu. Ayrıca kesinlikle yeni tıraşı olmuştu, boynun belli kısımlarında ufak tefek tüyler vardı. Arkasındaki çıkıntıdan belinde silah olduğu da barizdi. Ama sanki bunların hiçbirini anlamamış gibi adama dik dik bakıyordum. Belki sadece silah takan bir serseriydi. "Sakin olun, kötü bir niyetim yok." dedi elini arka cebine atarken. Refleks…