1.GEÇMİŞİN ÇIĞLIĞI

1.GEÇMİŞİN ÇIĞLIĞI Türk mitolojisinin göz bebeği, efsanevi dişi kurdu; Asena. Türk'ün kanadı, dişi kurt. Kendinden vazgeçen, bedel ödeyen... Ölmek kolay, zor olan yaşamak; yaşama savaş açmak... Asena Tugalay; Ölüme meydan okuyan dişi kurt, Kartal'ın kanadı. Hiç ölmezdik biz, sevgimiz ölüm değildi. Artık sevgimiz ölüm, biz de celladız. Biz girdap içinde birer güldük, felek sillesini çaktı bizim gülü kuruttu. Yiğitlik, ölümdü. Vatan bizdik, isimsizdik, gömüldük... Kan kustuk, kızılcık şerbeti içtik dedik. Yiğidin borcu ölüm dediler, inandık. Bir gün duyarsanız isimsiz ölümleri, onlar biziz. İstihbaratçı olmak, Milli İstihbarat Teşkilatı'na girmek ülken için kendini ölümün kollarına bırakmaktı. Önce ülkem için bıraktım sonra kendim için... Kader isimsizlere hep sillesini çakmıştır, bende onlardan biriyim. Dolaptaki eşyalarımı özenle bavuluma yerleştirirken bir yandan da telefonla konuşuyordum. Gülmekten karnıma ağrılar giriyordu artık. Kafamda dönen espriler ve İrem'in şakaları beni krize sokuyordu. Gülmeyi bırakıp soluklanmaya çalıştım. "Saçmalamayı kesin! Ben bu kadar heyecanlı değilim. İrem, Şırnak'ta bulacağın tek bar, türkü bar. Git doktorluğunu yap. Lanet olsun, güldürmeyin! Çenemi yeni yaptırdım, çok acıyor." "Gerçekten yakında ben de kendimi unutacağım." Histerik bir gülüş attım telefonun diğer ucuna, içim bir tuhaf olmuştu. Gülüşüm yüzümden yavaşça silindi, kendimi unutacaktım. 2012 yılından beri geçirmediğim estetik kalmamıştı, 2012 öncesindeki kızı tanımak epey zordu. Kimsin sen? Hiç... İçimdeki geçmiş rüzgarını bir kenara fırlattım, telefondaki gülüşlere kulak verdim. O kadar çok gülüyordum ki çene kaslarım ağrıyordu, imdat. "Yine saçmalıyorsun İrem! Bir şef bulmayacağım! Kapatıyorum- hayır, kimseyle seviştiğim yok! Hayır, Rus mafyasıyla sevgili değilim! Kapat şu telefonu!" diyerek onun yerine telefonu kapattım. Telefonu kapatırken yüzümde huzurlu bir tebessüm vardı, her şeye rağmen... Bu kızın kaç yıldır bitmeyen bir amir ve Rus mafyası aşkı vardı. Bu arada İrem en yakın arkadaşlarımdan biriydi, dönüştüğüm canavara rağmen beni terk etmeyen ikinci kişiydi. Birincisiyse İclal'di. Değişsem de beni her halimle kabul ediyorlardı, İkisi de benim zıttım olarak insan hayatı kurtarıyordu ve benden çok daha cesurlardı. İclal genel cerrahtı ama şimdilerde kadın hastalıkları konusunda uzmanlaşmak istiyordu. Şimdilik Şırnak’a destek ekibi olarak gidecekti sonrasında alanına geçecekti. İrem ise acil doktoruydu, o kaosu ve yoğunluğu seviyordu. Aslında ikisi de kariyerinde çok daha farklı noktalara gelebilirlerdi ama beni yalnız bırakmak istememişlerdi. Onlar benim içimde kalan insanlık kırıntılarımı tutuyordu. Hızlı hızlı hareket etmeye özen gösterdim ve birkaç parça eşyamı bavula yerleştirdim. Pek eşyam olmadığı için bavulu doldurmam yarım saatimi almamıştı. Kısa bir an duraksadım, içimdeki ses bana Şırnak'a gitmemem gerektiğini söylüyordu. İç sesime kafa tutar gibi başımı iki yana salladım. "Saçmalama lütfen! Ben istihbaratçıyım, onlarsa özel harekatçı. Bu bir görev!" Ya dışlamazlarsa? Ya onlara çok değer verirsen? Sevgili 'P' kişisinin dediklerini unutuyorsun. "Hayır unutmuyorum. Ben bir istihbaratçıyım, onlarsa bir tim. Bu kadar!" diyerek iç sesimi susturdum. Tüm eşyalarımı yerleştirdikten sonra derin bir nefes aldım, makyaj çantamdan bordo ojemi çıkarıp yatağa oturdum. Bu hayatta beni en çok rahatlatan ikinci şey oje sürmekti. Birincisi tabii ki de işimdi, beni hayata bağlayan bir yanı vardı. Ölüme sürükleyen birçok şeyin aynı zamanda yaşama sürükleyen bir yanı vardı. Kısık sesle şarkı mırıldanarak ojemi sürmeye başladım. "Kendimi bunun için mi yorcam ben-" demeye kalmadan çalan kapı, tüm enerjimi alt üst etti. Hayatta hep böyle olurdu zaten, tam bir şeye heves ederdim hop yeni kimlik, yeni hayat, yeni bir yüz... Söylene söylene ayağa kalktım, bavulumu aracıma yerleştirmeleri için birinin gelmesini istemiştim. Kapıyı hafif bir tebessümle açtım ve görevlinin içeri girip bavulumu alması için kenara çıktım. Görevli büyük bir kib…