SPOR FESTİVALİ

Sabah gözlerimi açtığımda ilk duyduğum şey alarm değildi. Müzikti. Koridorun bir yerlerinden gelen yüksek sesli müzik, kapıların açılıp kapanması ve öğrencilerin konuşmaları birbirine karışıyordu. Bir an nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra aklıma geldi. Spor festivali. Yataktan doğruldum. — Melisa. Cevap gelmedi. — Melisa? Yatağın diğer tarafına baktım. Boştu. Telefonumu elime aldım. 07.18. — Beni bırakıp gitmiş... Tam yataktan kalkacakken kapı açıldı. Melisa içeri girdi. — Sonunda uyandın! Elinde iki kahve vardı. — Sen nereden geliyorsun? — Kahve almaya gittim. Bugün kaptanın ayakta kalması lazım. Bardağı bana uzattı. — Sağ ol. Bir yudum aldım. Kalbim nedense normalden hızlı atıyordu. Maçtan önceki heyecan değildi sadece. Bugün okulun tamamı orada olacaktı. Ve ben sadece oyuncu değildim. Takımın kaptanıydım. Festivalin organizasyonunda da sorumluluğum vardı. Her şeyin düzgün gitmesi gerekiyordu. Okula indiğimizde koridorları tanımakta zorlandım. Dün normal bir okuldu. Bugün ise her yerde renkli süslemeler, spor dallarını gösteren afişler ve öğrenciler vardı. Spor salonunun girişinde büyük bir pankart asılmıştı. SPOR FESTİVALİ Altında okulun takımlarının isimleri yazıyordu. Melisa pankarta bakıp: — Güzel olmuş, dedi. — Evet. Açelya arkadan yetişti. — Güzel mi? Muhteşem olmuş! Gamze: — Beş dakika sonra fikrin değişecek. — Neden? — Çünkü beş dakika sonra maç başlayacak. Açelya'nın yüzündeki heyecan bir anda arttı. — Doğru. İlayda gülerek: — Sakin ol. — Sakinim. — Hiç sakin görünmüyorsun. Gülümsedim. Kızlara baktığımda içimdeki gerginlik biraz azaldı. Onlar yanımdayken her şey daha kolaydı. — Kızlar. Hepsi bana döndü. — Bugün ne olursa olsun birlikteyiz. Melisa hemen: — Her zamanki gibi. Açelya elini ortaya uzattı. — Takım? Birer birer ellerimizi üst üste koyduk. — Takım. Saat dokuz olduğunda spor salonu tamamen dolmuştu. Tribünlerde öğrenciler, öğretmenler, farklı sınıflardan insanlar... Her yerden ses geliyordu. Biz soyunma odasında son hazırlıklarımızı yaparken dışarıdan müzik duyulmaya başladı. Birbirimize baktık. Melisa: — Başlıyor. Kalbim hızlandı. Topu elime aldım. Bir süre baktım. Sonra derin bir nefes aldım. — Hadi. Kapı açıldı. Dışarı çıktığımız anda ses bir anda yükseldi. Tribünlerden alkışlar yükseliyordu. Sahaya doğru yürürken gözlerimi tribünlere çevirdim. Bir an Baran'ı gördüm. Emir, Efe ve Kaan'la birlikte tribünün ön tarafındaydı. Beni görünce başıyla selam verdi. Ben de aynı şekilde karşılık verdim. Sonra gözlerimi sahaya çevirdim. Artık oyun başlamıştı. İlk düdük çaldığında bütün sesler bir anda birbirine karıştı. Rakip takım servis attı. İlayda topu karşıladı. Top bana geldi. Bir saniyeden kısa bir sürede karar verdim. Melisa. Pasımı yükselttim. Melisa smaçladı. Karşı takım savunmaya yetişti. Top geri geldi. Gamze karşıladı. Tekrar bana. Bu kez Açelya. Smaç. Top çizginin içine düştü. Hakemin düdüğü. Sayı. Tribünler ayağa kalktı. — GÖK-ÇE! GÖK-ÇE! GÖK-ÇE! Gülümsedim. Sonra hemen takım arkadaşlarıma döndüm. — Daha yeni başladık! Bir sonraki sayı için yerlerimize geçtik. Müzik tekrar yükseldi. Tribünlerden alkışlar geliyordu. Her sayıdan sonra okulun sesi biraz daha büyüyordu. Ama maç kolay değildi. Rakip takım da güçlüydü. Skor bir ara 8-5'e geldi. Sonra 8-8. 9-10. 11-11. Bir an tribünlerin sesini bile duyamaz oldum. Sadece topa bakıyordum. Rakip takımın blokları özellikle Melisa'nın olduğu tarafı kapatmaya başlamıştı. Bunu fark ettim. Bir sonraki hücumda topu Melisa'ya göndermedim. Açelya'ya attım. Açelya vurdu. Sayı. Sonra Gamze'ye kısa pas. Sayı. Rakip savunmanın dengesi bozulmuştu. İlayda yanıma geldi. — Açık verdiler. — Ben de onu bekliyordum. Gülümsedi. — Kaptan işte. Başımı salladım. Ama henüz bitmemişti. Skor 22-22'ydi. Salonun tamamı ayaktaydı. Bir sonraki top bizimdi. Servis karşılandı. Top bana geldi. Karşı takımın bloklarına baktım. Melisa'nın önü kapalıydı. Açelya'nın tarafında küçük bir boşluk vardı. Karar verdim. Pas. Açelya yükseldi. Vurdu. Top rakip sahaya düştü. 23-22. Tribünler çığlık at…