AYNI TARAFTA

Sabah alarmım çaldığında gözlerimi açmak istemedim. Yorganı biraz daha üzerime çekip telefonun ekranına baktım. 06.42. Alarmı kapattım. Tam tekrar gözlerimi kapatacaktım ki yanımdan Melisa'nın sesi geldi. — Gökçe. — Hı? — Kalk. — Kalkıyorum. — Beş dakikadır kalkıyorum diyorsun. Gözlerimi açıp tavana baktım. — Bugün uyumak istiyorum. Melisa yatağından doğrulup bana baktı. — Bugün spor festivali hazırlıkları var. İç çektim. — Hatırlatmasaydın keşke. — Kaptanlık kolay değil. Bu kez istemsizce güldüm. — Biliyorum. Yataktan kalkıp saçlarımı toplarken aklıma dün akşam gelen mesaj geldi. Baran'ın gönderdiği son program hâlâ telefonumdaydı. Her şey düzenliydi. Saatler, takımlar, ısınmalar, salon kullanımı... Bir an ekrana baktım. Sonra telefonu kapattım. Neden baktığımı bilmiyordum. Okula girdiğimde koridor her zamankinden daha hareketliydi. Spor festivaline birkaç gün kalmıştı ve herkes bir şekilde hazırlıklarla uğraşıyordu. Duvarlarda afişler asılmış, spor salonunun girişine küçük bir program panosu konulmuştu. Açelya uzaktan bizi görünce el salladı. — Sonunda geldiniz! Gamze yanına dönüp: — Sanki kendisi yarım saattir burada, dedi. Açelya hiç bozulmadan: — Ben görev bilinci yüksek bir insanım. İlayda güldü. — Beş dakika önce geldi. — İlayda! Gülerek yanlarına gittim. — Günaydın. Melisa hemen: — Bugün salonu kontrol edeceğiz, değil mi? — Evet. Önce salon, sonra takım programı. Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi. — Program mı dediniz? Döndüm. Baran, Emir, Efe ve Kaan koridorun diğer ucundan geliyordu. Baran'ın elinde birkaç kâğıt vardı. Bana doğru yürüdü. — Günaydın. — Günaydın. Eskiden olsa bu kadar normal bir şekilde cevap vermezdim. Şimdi ise bunu fark ettiğim hâlde garip gelmedi. Baran elindeki kâğıtları kaldırdı. — Futbol tarafının son listesini getirdim. — Ben de voleybol listesini hazırladım. Efe araya girdi. — Vay be. Kavga etmeden konuşabiliyorlar. Açelya hemen ona döndü. — Sen de susabiliyor musun? — Bazen. — Ne zaman? — Uyurken. Kaan başını iki yana salladı. — Çok komik. — Teşekkür ederim. Baran bana baktı. — Salona geçelim mi? Başımı salladım. — Geçelim. Birlikte koridorda yürümeye başladık. Yanımızda arkadaşlarımız vardı ama bir süre sonra herkes kendi arasında konuşmaya başlayınca Baran'la birkaç adım önde kaldık. Baran elindeki listeye baktı. — Voleybol ısınması kaç dakika? — On beş. — Futbol için de on beş. — Tamam. Bir süre sessizlik oldu. Sonra Baran: — Dün programı tekrar kontrol ettim. — Ben de. — Bir yerde sorun var. Kaşlarımı çattım. — Nerede? — Salonun kullanım saatinde. Durup ona baktım. — Ne olmuş? — Bizim takım öğleden önce sahayı kullanacak görünüyor ama sizin son antrenmanınız da aynı saate denk geliyor. — Ne? Hemen elimdeki listeye baktım. Gerçekten de saatler çakışıyordu. — Bu nasıl oldu? Baran omuz silkti. — Muhtemelen önceki programdan kalmış. — Bunu bugün çözmemiz lazım. — Zaten onun için söylüyorum. Ona baktım. — Tamam. Öğretmenin yanına gidelim. — Tamam. Yürümeye devam ettik. Bu kez tartışmadan. Öğretmenin odasından çıktığımızda elimizde yeni bir program vardı. Sorunu çözmüştük. Ben listeyi incelerken Baran yanımdan yürüyordu. — Bence oldu. — Evet. — Hem sizin takımın ısınmasını da biraz erkene aldık. — İyi oldu. Baran bana baktı. — Senin için sorun değil mi? — Değil. Takım buna göre hazırlanır. — Tamam. Bir an durdu. — Bu kadar kolay anlaşmamız biraz garip. Gülümsememi engelleyemedim. — Gerçekten. — Eskiden şu an çoktan tartışıyor olurduk. — Büyük ihtimalle. — Hatta kesin. Bu kez güldüm. Gülünce yanaklarımdaki gamzeler belirginleşti. Baran birkaç saniye yüzüme baktı ama sonra gözlerini tekrar önüne çevirdi. Ben de fark etmemiş gibi yaptım. — Neyse, dedim. En azından festival yüzünden birbirimizi öldürmeyeceğiz. — Ben o kadar emin değilim. — Baran! Gülerek hızlandı. — Şaka yaptım. Başımı salladım. — Çok komiksin gerçekten. — Biliyorum. Tam o sırada spor salonunun kapısından içeriden top sesleri geldi. İçeri girdiğimizde kızlar çoktan hazırlanmaya başlamıştı. Melisa topu bana attı. Refleksle yaka…