SAHA İÇİNDE

Gökçe Sabah gözlerimi açtığımda ilk düşündüğüm şey spor festivali değildi. Maçtı. Bugün kızlarla maçımız vardı. Yatağın içinde birkaç saniye daha kıpırdamadan tavana baktım. Odanın diğer tarafında Melisa'nın alarmı çalmaya başladı. Bir. İki. Üç. Dört. Melisa sonunda elini uzatıp alarmı susturdu. “Gökçe.” Gözlerimi kapalı tuttum. “Efendim?” “Uyandın mı?” “Hayır.” “Cevap verdin ama.” “Rüyamda cevap verdim.” Melisa gülmeye başladı. “Bugün maçımız var, kaptan.” Bu kez gözlerimi açtım. “Biliyorum.” Aslında biliyordum. Hem de fazlasıyla. Maç günlerinde içimde garip bir enerji olurdu. Heyecanla stres birbirine karışırdı. Midemde küçük bir düğüm oluşur ama aynı zamanda kendimi hiç olmadığım kadar canlı hissederdim. Yataktan kalkıp perdeyi açtım. Sabah güneşi okulun bahçesine vuruyordu. Her şey normal görünüyordu. Ama benim için değildi. Bugün salonun içindeki herkes bizim oyunumuzu izleyecekti. Ve ben yine aynı şeyi düşünüyordum. Hata yapma. Sonra kendi kendime kızdım. Hata yapmaktan korkarak maça çıkılmazdı. Takım arkadaşlarıma güvenecektim. Onlar da bana güvenecekti. Melisa yatağından kalkıp yanıma geldi. “Heyecanlı mısın?” “Biraz.” “Biraz mı?” “Tamam. Çok.” “Sen oynarken heyecanlanmıyorsun ki.” “Ben heyecanlanıyorum. Sadece belli etmiyorum.” Melisa bana baktı. “Belli ediyorsun.” “Neremden?” “Kaşlarını çatıyorsun.” “Normal kaşım o.” “Değil.” İkimiz de güldük. O an üzerimdeki gerginliğin biraz azaldığını hissettim. İyi ki yanımdaydı. Dersler boyunca aklım birkaç kez maçtan kaydı. Özellikle matematikte. Öğretmenin tahtaya yazdığı soruya bakıyordum ama kafamın içinde tamamen başka şeyler vardı. İlk sette hangi dizilişte başlayacaktık? Rakibin en güçlü oyuncusu kimdi? Servis karşılamada nerede durmalıydık? İkinci sette yorulursak ne yapacaktık? Bir de takımın morali. Kaptan olmak bazen sadece iyi oynamak değildi. Herkesin senden bir şey beklemesiydi. Bazen tek bir bakışının bile takım arkadaşlarına “Devam ediyoruz.” demesi gerekiyordu. Bazen de senin moralin bozukken bile gülümsemen. Öğretmen bir şey sorduğunda dalıp gittiğimi fark ettim. “Gökçe?” Başımı kaldırdım. “Efendim?” Sınıftan birkaç kişi güldü. “Buradayız, değil mi?” “Evet hocam.” “Emin misin?” “Eminim.” Arkamdan Melisa'nın kısık sesini duydum. “Maçta.” Dönüp ona baktım. Gülüyordu. Ben de istemeden güldüm. Öğle arasında kızlarla birlikte spor salonuna indik. Salonun kapısından daha uzaktayken bile içeriden sesler geliyordu. Öğrenciler tribünlere yerleşiyordu. Birileri hoparlörleri kontrol ediyor, birileri saha kenarındaki sandalyeleri düzenliyordu. Açelya elindeki su şişesini sallayarak, “Bugün kazanıyoruz.” dedi. Gamze hemen cevap verdi. “Bunu her maçtan önce söylüyorsun.” “Çünkü her maç kazanıyoruz.” İlayda kaşını kaldırdı. “Geçen ay kaybettiğimiz maçı ne çabuk unuttun.” Açelya birkaç saniye sustu. “Onu saymıyoruz.” Melisa güldü. “Niye?” “Çünkü moralimizi bozuyor.” Gamze'nin yüzünde küçük bir gülümseme oluştu. Ben onları dinlerken istemsizce güldüm. İşte tam olarak bunu seviyordum. Biz böyleydik. Bazen tartışırdık. Bazen birbirimizi sinir ederdik. Ama sahaya çıktığımızda herkes birbirinin arkasında dururdu. Soyunma odasına geçtiğimizde çantalarımızı kenara bıraktık. Formalarımızı giydik. Saçlarımızı topladık. Ayakkabılarımızı bağladık. Bir süre sonra Açelya telefonundan müzik açtı. “Bugün giriş müziğimiz hazır.” Gamze başını salladı. “Yine mi?” “Evet yine.” İlayda gülerek, “Bununla sahaya girince kendimizi milli takım sanıyoruz.” dedi. Açelya hemen, “Bir gün olacağız zaten.” dedi. Odaya bir an sessizlik çöktü. Sonra hepimiz güldük. Ben de gülümsedim. “Önce bugünkü maçı kazanalım.” Açelya elini havaya kaldırdı. “İşte kaptan konuştu.” Telefonun sesini biraz kıstık. Maç başlamadan önce bir süre sadece müziği dinledik. Hepimizin içinde aynı heyecan vardı. Melisa yanıma gelip omzuma dokundu. “Hazır mısın?” Derin bir nefes aldım. “Hazırım.” Açelya kapıya yöneldi. “Hadi.” Kapıyı açtığımız anda dışarıdaki uğultu yüzümüze çarptı. Tribünler dolmuştu. Müzik salonda yükseldi. Kızlarla b…