KAPTAN

Sabahın altısında çalan alarmdan nefret ediyordum. Ama alarmı kapatmak için elimi telefona uzattığım anda yanımdaki yataktan gelen ses, alarmdan bile daha sinir bozucuydu. “Gökçeeee! Kalk artık!” Gözlerimi açmadan yorganı başıma çektim. “Melisa, daha beş dakika oldu.” “Beş dakika mı? On beş dakikadır seni uyandırıyorum.” “On beş dakika olduğuna inanmıyorum.” “Çünkü uyuyordun.” Yorganın altından gülmemek için kendimi zor tuttum. Sonunda doğrulup saçlarımı elimle toparladım. Yurttaki odamızın penceresinden içeri giren sabah ışığı gözlerimi kamaştırıyordu. Karşımdaki aynaya baktığımda, dağılmış kumral saçlarım ve uykudan şişmiş yüzümle kendimi görünce istemsizce güldüm. “Çok güzel görünüyorsun,” dedi Melisa. “Yalan söylüyorsun.” “Evet.” Yastığı ona fırlattım. Melisa kahkahayı bastı. İşte günüm böyle başlardı. Okul, dersler, antrenmanlar, takım kızları, yurttaki koşturmaca... Ve nedense bütün bunların arasında kendime ayırdığım zaman hep en son sırada kalırdı. Ama şikâyetçi değildim. Çünkü sevdiğim bir hayatım vardı. En azından insanların gördüğü kısmı. Fen lisesinde okuyor olmam, okulun voleybol takımının kaptanı olmam ve derslerimi bir şekilde yürütmeye çalışmam kulağa yorucu geliyordu. Aslında öyleydi de. Ama voleybol benim için hiçbir zaman sadece bir spor olmamıştı. Topu elime aldığımda kafamın içindeki her şey susuyordu. Ailem, geçmiş, gelecek, sınavlar, başarısızlık korkusu... Hepsi birkaç dakikalığına yok oluyordu. Sahada sadece Gökçe vardı. Ne birinin kızıydım. Ne birinin ablası. Ne de sürekli bir şeyleri kanıtlaması gereken çocuktum. Sadece Gökçe. Ve sanırım ilk defa on bir yaşımdayken bunu fark etmiştim. Beden eğitimi öğretmenim beni voleybol oynarken görüp takıma çağırmıştı. İlk başta eğlence olsun diye gitmiştim. Sonra bir gün... Bir maçtan sonra takım arkadaşlarım üzerime atlayıp sarıldığında, hayatımda ilk defa bir grubun beni gerçekten istediğini hissetmiştim. O günden sonra voleybol benim için değişmişti. Yıllar geçti. Ben büyüdüm. Takım değişti. Ama bazı insanlar hayatımda kaldı. Melisa, Açelya, Gamze ve İlayda. Onlar artık sadece takım arkadaşlarım değildi. Onlar benim ailemdi. Okulun bahçesine girdiğimizde zilin çalmasına birkaç dakika kalmıştı. Açelya bizi okul kapısının önünde bekliyordu. Daha yanına yaklaşır yaklaşmaz boynuma sarıldı. “Günaydın kaptanımmm!” “Boğuyorsun beni.” “Özledim.” “Dün akşam beraber yemek yedik.” “On iki saat oldu. Çok uzun.” Arkamızdan Gamze geldi. “İkinizi sabah sabah çekemeyeceğim.” Açelya hemen ona döndü. “Sen de bizi seviyorsun.” “Maalesef.” İlayda ise birkaç adım gerimizden sessizce yürüyordu. Elindeki su şişesinden bir yudum aldı ve bana baktı. “Bugün antrenman var.” “Biliyorum.” “Çift antrenman.” “Onu da biliyorum.” “Ve matematik sınavı.” Bir an durdum. “Onu bilmiyordum.” İlayda'nın yüzünde küçücük bir gülümseme oluştu. “Biliyordum.” Kızların kahkahaları koridoru doldurdu. “Şaka yapıyorsun, değil mi?” dedim. “Keşke.” “Ben dün çalışacaktım.” Gamze kaşını kaldırdı. “Dün ne yaptın?” “Antrenmandan sonra uyudum.” “Çok verimli.” “Teşekkür ederim.” Tam o sırada ikinci zil çaldı. “Koşun!” diye bağırdı Açelya. Hepimiz sınıfa doğru koşturmaya başladık. İlk ders matematikti. Sınıfa girdiğimizde herkes çoktan yerlerine geçmişti. Öğretmenimiz tahtaya konuyu yazarken ben sırama oturup çantamdan defterimi çıkardım. Melisa yanıma eğildi. “Çalıştın mı?” “Biraz.” “Ne kadar biraz?” “İki soru.” Melisa bana inanamayarak baktı. “Gökçe.” “Ne var?” “Bugün sınav var.” “Farkındayım.” “Sen kaptansın.” “Bunun matematikle ne ilgisi var?” “Bilmiyorum ama bir şekilde her şeyle ilgisi varmış gibi davranıyorsun.” Gülmemek için dudaklarımı ısırdım. Öğretmenimiz arkasını dönüp sınıfa baktı. “Arkadaşlar, konuşmayı bırakıyoruz.” Sınıf bir anda sessizleşti. Tahtaya ilk soruyu yazdı. Ben de defterime geçirdim. Ders boyunca bir yandan öğretmeni dinliyor, bir yandan da akşamki antrenmanı düşünüyordum. Bugün çift antrenman vardı. Cumartesi maçımız vardı. Takımın eksikleri vardı. Bir de sınavlar... Bazen aynı anda her…