Bölüm 2 - Kaçış

Kapının kolu sertçe aşağı indi. Mira nefesini tuttu. Aras hızla ışıkları kapattı. Kafe bir anda karanlığa gömüldü. Sadece dışarıdaki sokak lambasının soluk ışığı kırık camlardan içeri sızıyordu. Kapıya ilk darbe geldi. Sonra bir tane daha. Mira korkuyla geri çekildi. “Polisi arasana!” Aras kısa ve soğuk bir kahkaha attı. “Bu şehirde bazı geceler polis bile geç gelir.” Üçüncü darbede kapı kırıldı. Siyah maskeli iki adam içeri girdi. Aras hiç düşünmeden ateş etti. Silah sesi Mira’nın kulaklarını çınlattı. Adamlardan biri yere düşerken diğeri masaların arkasına saklandı. “Arka kapıdan çık!” diye bağırdı Aras. Mira hareket edemedi. Bacakları titriyordu. Kurşunlardan biri kahve makinesine isabet etti. Cam parçaları etrafa saçıldı. Aras bir anda Mira’nın kolundan tuttu. “Şimdi korkarsan ölürsün.” Bu cümle Mira’yı kendine getirdi. Arka kapıdan yağmurun içine koştular. Soğuk hava yüzüne çarptı. Sokak boş görünüyordu ama uzaktan yaklaşan araba farları vardı. Aras onu siyah arabanın içine itti. Kendi de direksiyona geçtiği anda başka bir araç sokağın başında belirdi. “Eğil!” Mira koltuğa kapanırken kurşunlar arabanın arkasına çarptı. Motor kükredi. Aras hızla sokağın sonuna döndü. Yağmur asfaltı kayganlaştırıyordu ama adam tek eliyle direksiyonu kusursuz kontrol ediyordu. Mira korkuyla ona baktı. “Bana gerçeği anlat!” Aras gözünü yoldan ayırmadı. “Annen sandığın kişi değildi.” “Ne demek bu?!” “Onun ölümü tesadüf değildi.” Mira’nın boğazı düğümlendi. Yıllardır annesinin bir trafik kazasında öldüğünü sanıyordu. Aras devam etti: “Annen, Karahan ailesi için çalışan bir avukattı.” Mira şok içinde başını salladı. “Hayır… Annem öyle biri değildi.” “Öyleydi. Ve ölmeden önce sana ait bir şeyi sakladı.” “Ne sakladı?” Aras ilk kez ona baktı. “Bilmiyorum.” Mira sinirle bağırdı: “O zaman neden peşimdeler?!” Aras cevap vermedi. Tam o sırada dikiz aynasına baktı. Bir araba onları takip ediyordu. Siyah SUV hızla yaklaşırken Aras’ın yüzü sertleşti. “Tutun.” “Ne yapacaksın?” Aras gaz pedalına sonuna kadar bastı. Araba köprü yoluna fırlarken yağmur daha da şiddetlendi. Takip eden araç yanlarına yaklaştı. Cam açıldı. Maskeli adam elindeki silahı doğrulttu. Mira korkuyla gözlerini kapattı. Ama o anda Aras direksiyonu kırdı. İki araç birbirine çarptı. Lastik sesleri geceyi yırttı. Takip eden SUV kontrolden çıkıp bariyerlere savruldu. Alevler yükseldi. Mira nefes nefese kaldı. Aras ise hâlâ sakin görünüyordu. Sanki şiddet onun günlük hayatının bir parçasıydı. Bir süre sessizlik oldu. Sonra Mira yavaşça fısıldadı: “Sen gerçekten nasıl birisin, Aras?” Aras karanlık yola bakarken düşük bir sesle cevap verdi: “Senin uzak durman gereken adamım.” Ama Mira ilk kez, ondan korkmak yerine neden ona çekildiğini düşünmeye başlamıştı…