Kaybolan Sayfa

Aras günlüğü elinde tutarken,Aslı fotoğrafa tekrardan baktı. Bir türlü karalanmış kişiyi aklından çıkaramıyordu. Aras da günlüğe bakıyordu. Tam günlüğün kapağını kapatacakken içinden küçük bir kâğıt parçası düştü. Aras onu hemen eline aldı. Ve katlanmış kâğıt parçasını açtı içinde bu fotoğraf vardı; Aslı’nın elinde tuttuğu fotoğrafla aynıydı. Aras arkasını çevirdi. Bu sefer farklı bir cümle vardı. “Çünkü onunla konuşursanız,sizi fark eder.” Aslı Aras’ın elinden fotoğrafı aldı. “Onu görürseniz sakın konuşmayın. Çünkü onunla konuşursanız, sizi fark eder…” “Ama kimden bahsediyor?” dedi. Aras cevap vermeden fotoğrafa baktı. Yüzü bulanık kişiye bakarken “Acaba bu adamdan mı bahsediyorlar.” dedi. Aslı başını salladı. “Evet, ama neden yüzü bulanık?” Aras tam cevap verecekken koridordan bir ses geldi. Tık… Tık… Tık… İkiside sustu. “Sende duydun dimi.” diye fısıldadı Aslı. “Evet.” diye yanıt verdi Aras. Ses tekrar geldi. Bu kez daha yakından. Tık… Tık… Tık… Aslı” Bence oraya… gitmeyelim.” Aras bir kaç saniye düşündü. Sonra telefon ışığını açtı. “Burada ne olduğunu öğrenmemiz lazım.” dedi. Koridora gittiler. Ev her zamankinden daha sessizdi. Ayak sesleri dışında hiç bir ses yoktu. Sesin geldiği yere yaklaştıkça Aslı’ nın içindeki korku daha da yükseliyordu. Koridorun sonunda bir kapı vardı. Kapının altın çok hafif bir ışık sızıyordu. Aras kapının önünde durdu. “Hazır mısın?” Aslı cevap vermedi. Sadece kapıya baktı. Aras elini kapı koluna uzattı…