2. İFŞA

"Hiç kimseye iyilik yapılmaması gerektiğini anladığın o noktadasındır." Her karanlık gecenin ardından yeni gün doğar ve dün yaşadıklarınızı bile hatırlamazsınız bazen ama ben dün gece yaşadıklarımı hafızamdan hiçbir zaman silemeyecektim. Korkuyordum, çünkü daha önce başıma böyle bir olay gelmemişti. Salih’in beni öpmesi, zorla bedenime dokunması, o tuhaf kahkahaları ve söylediği cümleler kafamın içinde dönüp dolaşıyordu. Dün yaşadıklarımın şokuyla hala titriyor ve ağlamama engel olamıyordum. Salih'in iğrenç dudakları aklıma geldikçe kendimden iğreniyordum. Bu zamana kadar Ali'den başkası öpmemişti beni. Yaşadıklarımı Ali duymadan önce benim ona anlatmam gerekiyordu ama en son ki tartışmamızı hatırladığımda korktuğumun başıma gelmemesi için dua ediyordum. Ayağa kalkmak için ağacın gövdesine tutundum ve yüzümü buruşturarak yürümeye başladım. Tüm bedenim uyuşmuş ve ağrıdan zonkluyordu. Salih’in kötü bir planı vardı ve bu planını gerçekleştirmesine izin vermeden olanları evdekiler ve Ali ile konuşmam gerekiyordu. Yürüdüğüm yol, yürüyerek bitmeyecek kadar uzundu ve benim iki adım daha atacak halim yoktu. Olduğum yere yığıldım ve kesik bir nefes aldım. Saatlerdir aç ve susuz olduğum için gücümü toparlayamıyordum. "Allah'ım," dedim fısıldayarak. Zor zamanlarımda Allah’tan başka kimseye sığınmazdım hiç. Allah bana yardım ederdi, beni çaresiz bırakmazdı. “Yardımına ihtiyacım var. Eve dönebilmem için bana güç ver, sabır ver Allah’ım…” Gözlerimde biriken yaşları serbest bıraktım ve yolun ortasında uzanarak gökyüzünü izlemeye başladım. Neden hiç kimse yoktu? En önemlisi de Leyla ya ne oldu? Aklıma bir an Salih’in Leyla için söylediği cümleler geldi. “Leyla’ya gereğinden fazla güveniyorsun.” Neden Leyla’ya güvenmemem gerekiyordu? Abim dışında başka kardeşim olmadığı için Leyla kız kardeşim gibiydi ve biz birlikte büyümüştük. İnsan bu hayatta en çok kız kardeşine güvenmez miydi? Annem ölmüştü ve babam ile abimden başka hiç kimsem yoktu. İnsan bazen babasına ve abisine her şeyi anlatamaz ya hani… Bir anne veya kız kardeş ister yanında. İşte o zamanlar Leyla kalbimde ki o hiç geçmeyen boşluğu bir nebze de olsa dolduruyordu. Benim için çok değerliydi. Görüş alanım bulanıklaştığında başımın döndüğünü anlamıştım. Cebimde ki telefonu çıkarıp ekranına baktığımda hala çekmediğini anladım. Sanırım bir süre burada mahsur kalacaktım. Bu korkunçtu! Dakikalar sonra kulaklarımı dolduran o ses ile etrafıma bakındım. Siyah bir araba bana çok yakın bir mesafede durdu. Hala bulanık gördüğüm için ve araba filmli olduğu için kimin olduğunu anlayamadım. Çok geçmeden arabadan inen kişi bana yaklaştı. Miran Bey’i karşımda gördüğümde çok şaşırmıştım. Burada ne işi vardı? "Suna, iyi misin?" "Yardım et bana," dedim fısıldayarak. Gece çok soğuk olduğu için sanırım hastalanmıştım. Konuşacak gücüm yoktu. Miran beni kucağına alıp gözlerime baktığında gözlerinin dolduğunu fark ettim. Sanki birisi dokunsa ağlayacak gibiydi. "Suna, sen gerçekten iyi değilsin." “Evet,” dedim titreyerek ve dudaklarımı birbirine bastırdım. Arabasının arka kapısını tek eliyle açtı ve beni arka koltuğa uzandırarak kendisi de ardından ön koltuğa yerleşti. Kafasını bana çevirip gözlerimin içine baktı, sol elini alnıma koydu ve gözlerini açarak kaşlarını çattı. "Suna, ateşin çok fazla. Seni hastaneye götürmeliyim." “Su,” dediğimde başıyla onayladı. Arabanın torpidosundan bir şişe su çıkarıp kapağını açtı ve bana uzattı. Su şişesini elime aldım ve birkaç yudum içtim. Meraklı gözlerle beni izliyordu. Muhtemelen bu saatte beni burada gördüğü için şaşırmış olmalıydı. "Suna bunların mantıklı bir açıklaması illa ki vardır ama şu an tek istediğim senin iyi olman. Seni hastaneye götürüyorum." "Hastaneye gitmek istemiyorum," diyerek karşı çıktım. "Beni evime götürür müsün? Babam ve nişanlımla konuşmam gereken çok önemli bir konu var.” Miran'ın bir anda yüz ifadesi değişti. Bana neden acıyormuş gibi bakıyordu? Yolunda gitmeyen bir şey vardı. "Suna, bu anlatacaklarım seni çok üzecek biliyorum ama benden duy…