Bölüm 1

Ertesi gün Ferman tekrar yanıma geldi. “Yeni bilgiler geldi.” Masadaki dosyadan başımı kaldırdım. “Anlat.” Ferman dosyayı açtı. “Kaos’un çevresindeki isimleri çıkardık. Çalıştığı kişiler, bağlantıları ve kullandığı bazı yerler belli oldu.” Dosyaya baktım. “Güvenliği?” “Hâlâ aynı. Yaklaşmak kolay değil.” Başımı salladım. “Beklenen buydu." Ferman birkaç sayfa daha çevirdi. “Bir de Surgun tarafında hareketlilik var.” “Ne gibi?” “Bu işin hâlâ peşindeler.” Dosyayı kapattım. “Surgun kararını değiştirmez.” Ferman bana baktı. “Sen de.” Ferman çıktıktan sonra odada tek başıma kaldım. Masadaki dosyalara baktım. Kaos. İlna Halef. Azad Halef’in kızı. Yeraltı masasının başındaki isim. Şimdilik bildiğim buydu. ➰️ İna, toplantıdan sonra odasına geçti. Önündeki raporları incelemeye devam etti. Yanındaki adam konuştu. “Son zamanlarda bazı kişiler sizin hakkınızda araştırma yapıyor.” İna dosyadan başını kaldırdı. “Kim?” “Henüz belli değil.” İna kısa bir süre düşündü. “Bulun.” “Tamam.” Dosyayı kapattı ve çalışmalarına devam etti. Onun için bu, yeraltında yaşanan sıradan bir durumdu. ➰️ Ofiste her şey normal ilerliyordu. Binanın girişinden itibaren güvenlik vardı. Demir’in adamları her hareketi kontrol ederdi. Ferman içeri girdi. “Abi, dışarıda Surgun’un adamları var.” Başımı kaldırdım. “Ne istiyor?” “Seninle konuşmak istiyor.” Kısa bir sessizlik oldu. “İçeri alın.”Sadece başını salladı. Birkaç dakika sonra Surgun, yanında sadece bir adamıyla içeri girdi. Diğerleri dışarıda kaldı. Odaya girdiğinde etrafına bakmadı bile. Karşıma geçti. “Demir.” “Buraya gelmek için çok uğraşmış olmalısın.” Surgun hafifçe gülümsedi. “Seninle konuşmanın kolay olmadığını biliyorum.” “Cevabımı zaten aldın.” “Evet.” Surgun birkaç saniye sustu. “Ama bu kez sadece bir görev konuşmaya gelmedim.” Bakışlarımı ondan ayırmadım. “Devam et.” Surgun cebinden bir fotoğraf çıkardı. Masaya bıraktı. Fotoğrafa baktığım anda yüzümdeki ifade değişti. Annem. Yıllardır kimsenin bilmediği bir isim. Ferman bile bunu ilk kez görüyordu. Surgun sakin bir şekilde konuştu. “Herkes Demir’i bilir.” Fotoğrafı işaret etti. “Ama herkesin bilmediği şeyler de var.” Sesim sertleşti. “Bunu nereden buldun?” Surgun cevap vermedi. “Bana cevap ver.” “Önemli olan nereden bulduğum değil.” Fotoğrafı elime aldım. “Bunun bana karşı işe yarayacağını mı düşündün?” Surgun sustu. “Benim koruyamayacağım kimse yok.” Sesim netti. “Gücüm var. Ona yaklaşmaya çalışan herkes karşısında beni bulur.” Surgun sakin kaldı. “Buna güveniyorsun.” “Güveniyorum.” Kısa bir sessizlik oldu. Surgun bana baktı. “Ama bazen mesele korumak değildir, Demir.” “Ne demek istiyorsun?” “Bazen önemli olan, tehlikenin nereden geldiğini bilmektir.” Bu sözler hoşuma gitmedi. Çünkü Surgun’un sadece bir fotoğrafla gelmediğini anlamıştım. Ferman bana baktı. O da durumu anlamıştı. Uzun süre sessizlik oldu. Ben hâlâ kabul etmek istemiyordum. Ama Surgun’un bu işi ne kadar ileri götürdüğünü de görüyordum. Sonunda konuştuğumda sesim sertti. “Görevi kabul ediyorum.” Surgun başını salladı. “Doğru karar.” Ona baktım. “Yanlış anlama. Bu senin kazandığın anlamına gelmez.” Bir an durdum. “Beni zorladığın için kabul ediyorum. Bu görev bittikten sonra da seni geberten ben olacağım." Surgun hiçbir şey söylemedi. Ferman ise sessizce yanımda durdu. Surgun çıktıktan sonra odada sessizlik kaldı. Kapı kapandığı anda bakışlarım değişti. Ferman bunu fark etti. “Abi.” Cevap vermedim. Masadaki fotoğrafa baktım. Sonra yavaşça yerine bıraktım. “Surgun bunu yapmamalıydı.” Ferman sessiz kaldı. Beni yıllardır tanıyordu. Para, tehdit ya da güç benim kararlarımı değiştiren şeyler değildi. Ama Surgun başka bir çizgiyi geçmişti. “Ailemi bu işe karıştırdı.” Sesim sakindi ama öfkem belliydi. Ferman başını salladı. “Biliyorum.” Ayağa kalktım. “Bu işi bitireceğim.” Ferman bana baktı. “Kaos mu?” Gözlerimi ona çevirdim. “Görev neyse onu yapacağım.” Kısa bir duraksama oldu. “Ama Surgun’u da unutmayacağım.” Ferman bir şey söylemedi. Çünkü bunun basit bir anlaşmazlık olmadığını biliyordu. Surg…