Giriş

Benim adım Arel Araz. Ama bu dünyada herkes beni Demir olarak tanır. Bu isim yıllar içinde kazandığım bir ünvandı. İnsanlar Demir dediğinde kimden bahsedildiğini bilirdi. Ben bir paralı askerdim. Bana verilen görevleri para karşılığında kabul ederdim. Ama benim de kurallarım vardı. Kadınlara ve çocuklara dokunmazdım. Hatta onlara zarar verilmesini isteyen kişilerle de çalışmazdım. Bu dünyada herkes bunu bilirdi. Kapı açıldı. Ferman içeri girdi. Yıllardır yanımda olan güvendiğim en önemli insanlardan biriydi. Elindeki dosyayı masaya bıraktı. “Abi, kabul edemeyeceğin bir iş var.” Başımı kaldırıp ona baktım. “Neden kabul etmeyeceğimi biliyorsun.” Ferman hafifçe başını salladı. “Biliyorum.” Sandalyeye oturdu. “Ben de onlara söyledim. Demir bu işi yapmaz dedim.” Dosyaya baktım. “Ama?” Ferman derin bir nefes aldı. “Dinlemediler.” Kısa bir sessizlik oldu. “Üstüne çok fazla para koydular.” Dosyayı elime aldım. “Para mı?” “Evet.” Dosyayı açtım. Karşıma bir fotoğraf çıktı. Bir kadın. Kumral, yeşil gözlü, Soğuk bakışlı kendinden emin duran biri. Altındaki bilgilere baktım. Doğum günü:2 Mayıs 1996 Şaşırmıştım aynı gün doğmuştuk ama ben ondan dört yaş büyüktüm. Tekrar bilgilere baktım. İsim: İna Halef Lakabı: Kaos Kaos. Yeraltında herkes bu ismi bilirdi. Ama benim için isimlerin bir önemi yoktu. Önemli olan kurallarımdı. Dosyayı kapattım. “Kim istedi? Kim böyle bir şeye cesaret etti?” Bakışlarımı ona çevirdim. “Benim kurallarımı bilmelerine rağmen.” Ferman birkaç saniye bekledi. “Surgun Azınlı.” İsmimi duyunca başımı kaldırdım. “Surgun.” “Evet.” Ayağa kalktım. “Gidiyoruz.” Ferman şaşırmadı. “Nereye?” “Surgun’un yanına.” ➰️ Surgun Azınlı’nın evi sıradan bir yer değildi. Yüksek güvenlikliydi. Kapının önünde korumalar vardı. Etraf sürekli kontrol ediliyordu. Bizi durdurmaya çalıştılar. Ama ismimizi duyduklarında içeriden haber beklediler. Dakikalar sonra kapılar açıldı. İçeri girdik. Surgun bizi salonda bekliyordu. Karşısında durdum. “Benim kurallarımı bildiğin hâlde bana böyle bir iş gönderdin.” Surgun sakinliğini bozmadı. “Gönderdim.” “Sebebi?” Surgun bana baktı. “Çünkü bu işi yapabilecek kişi sensin.” Yüzümde hiçbir ifade değişmedi. “Yanlış kişiyi seçmişsin.” Surgun hafifçe gülümsedi. “Bunu söyleyeceğini biliyordum Demir.” O an anladım. Bu sadece bir teklif değildi. Surgun, benim kararımı değiştirmek için her şeyi hazırlamıştı. Surgun koltuğunda sakin bir şekilde oturmaya devam ediyordu. Ben ise karşısında ayakta duruyordum. “Beni buraya kadar getiren şeyin ne olduğunu biliyor musun?” dedim. Surgun gözlerini üzerime çevirdi. “Öğrenmek istiyorsun.” “Evet.” Sesim sakindi. “Ama cevabını zaten tahmin ediyorum.” Surgun hafifçe gülümsedi. “Sen her şeyi kendi kurallarına göre görüyorsun Demir. Çünkü kurallarım olmasaydı benden farkın kalmazdı.” Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü. Surgun bakışlarını üzerimde tuttu. “Kaos, sandığın gibi biri değil.” Dosyaya baktım. “Bana ne gösterildiğini biliyorum.” “Fotoğrafı gördün.” “Evet.” Surgun arkasına yaslandı. “Peki ya bilmediğin şeyler?” Kaşımı hafifçe kaldırdım. “Ne gibi?” Surgun cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü. “Bu dünyada bazı insanlar yaşarken bile tehdit olur.” “Bu benim cevabımı değiştirmez.” Surgun’un yüzündeki ifade biraz sertleşti. “Demir bu işi kabul etmezsen sadece bir işi reddetmiş olmayacaksın.” Odadaki hava değişti. “Beni tehdit mi ediyorsun?” Surgun sakince bana baktı. “Hayır.” Kısa bir duraksama oldu.“Sana sonuçları anlatıyorum.” Ferman sessizce yanımda duruyordu. Beni herkesten iyi tanıyordu. Böyle konuşmaların beni geri adım attırmayacağını biliyordu. Surgun devam etti. “Sen güçlü bir adamsın Demir. Ama bazen en güçlü insanların bile karşısında duramayacağı şeyler olur.” Gözlerimi ondan ayırmadım. “Beni korkutmaya çalışma.” Surgun’un yüzünde küçük bir gülümseme oluştu. “Zaten korkacağını düşünmedim.” “Cevabım değişmedi.” Surgun bana baktı. “Bir daha düşün.” Dosyayı masanın üzerine bıraktım. “Düşünmeyeceğim.” Arkamı döndüm. Ama bu konuşmanın burada bitmediğini ikimiz de bil…