8. Bölüm “İnfaz Emri 𓃬”

Balkondan çıkıp salona yönelmiştim ki çalan kapı karşısında gözlerimi kapıya çevirdim. Çalışanlardan biri kapıyı açarken bakışlarımı oraya diktim. Gelen Varkan’ın amcasıydı. Kapı açılır açılmaz göz göze gelmiştik, ondan hoşlanmadığımı belli edercesine gözlerimi devirip üst kata çıktım. Zarya’yı merak ediyordum. Kapıyı çalıp içeri girdiğim Zar yatağına ters uzanmış biriyle mesajlaşırken görmüştüm. Ah ah kaç haftadır telefonum yoktu. “Aa Vey, hoşgeldin.” Yatakta doğrulup yan tarafını gösterdi. “Gelsene” içeri girip kapıyı kapatırken “Seni merak ettim, iyi misin?” Diye sormuştum. Zarya başını salladığında yanında oturuyordum. “Ağabeyim dün için bana çok kızdı. Sana bir şey yapmadı değil mi?” Bir kaşım otomatik olarak yukarı kalkarken kafamı sallamıştım. Nasıl bir otorite, nasıl bir hükümdarlık kurmuştu? Nasıl bir baskısı vardı kızın üzerinde… “Bana bir şey yapamaz” “Veyra bana gerçeği söyle, ağabeyimle aranızda ne var? Dün gece ne oldu?” Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Zaten anlatmıştım bunu. “Aramızda bir…” “Bana doğruyu söyle.” Sinirle ondan biraz geriye gittim ve sırtımı yatak başlığına dayayıp bağdaş kurdum. Ne duymak istiyordu anlamıyordum. “Zarya dedim ya sana, babamı öldürdü sonra beni kaçırdı. Bende onu vurdum o da beni buraya getirdi. Hepsi bu!” İstemsizce sesim sinirli çıkmıştı. İçimde öfke vardı ve çok yoğundu ama beni rahatsız eden başla duygunun kırıntıları da oralarda dolanıyordu. “Hepsi bu yani, bu arada ağabeyimi vurmanı taktir ediyorum, benim yerimede vursaydın. ” hafifçe tebessüm ettim. Eğer tekrar fırsatım olursa senin yerine de vururum Zarya ne demek. “Söylesene Veyra, ağabeyim dün o yakışıklı barmeni neden dövdü?” Ne bileyim ben be. Omuz silktim. “Hani hepsi bu diyorsun ya, söylesene neden? Sonra neden sadece seni alıp gitti? Ulan 27 yıllık kardeşiyim beni bıraktı seni aldı gitti ya.” Doğruyu söylüyordu ama buna verecek bir cevabım yoktu. Düne dair her şey hafızamın içindeydi ama bende kabul etmek istemiyordum söylediklerini. Elime verdiği kozu ona karşı kullanmak için şu anda salağa yatmam gerekliydi. Dudaklarımı aralamamla bir anda camdan içeriye bir şey atıldı. Zar la aynı aynı birbirimize sarılıp çığlık atarken yataktan yuvalanıp yerde yatağı siper almıştık. Çığlık atmaya devam ederken bir anda kapı açıldı ve Varkan içeri girdi. Pencereye doğru ateş ede ede giderken Zarya’ı Yağız almıştı. Ben ise yatağın hemen yanında Varkan’ı izliyordum. Şarjörün boşalmasıyla kurşun sesleri dururken yatağın kenarından kalktım. Korkudan bacaklarım titrerken gözlerimi ona kitledim. Nasıl bu kadar korkusuz olabiliyordu anlamıyordum. Yerdeki atılan şeye baktığımda bir kütük parçası oldunu görmüştüm. Kim bunu buraya atmıştı ki? Varkan bir anda gelip boynumu tutarken yüzümü ona kaldırmıştı. Dudakları dudaklarıma yaklaşırken “İyi misin?” Diye fısıldadı. Korkudan titrediğimi fark etmiş olacak ki diğer elini belime dolamıştı. Ona cevap veremezken pencereye doğru tekrar baktım. Bunu kim yapmış olabilirdi? “Hey bana bak” beni sarstığında tekrar ona baktım. Yeşil gözleri içime nedensiz bir güven vermişti. Hissettiğim güven hissine sinirlenerek Varkan’ı ittirdim. Kaşları çatılırken odadan çıkıp merdivenlere yöneldim. Salona girdiğim an Varkan’ın amcasının Zarya’ya sarıldığını görüyordum. Doğru olmayan bir şey vardı burada ama anlayamıyordum. Yağız’a baktığımda ise masada oturmuş elindeki silahını temizliyordu. Yağız beni fark etmiş olacak ki oturduğu masada bana doğru atılıp “İyi misin?” diye sormuştu. Başımı salladım. Yeşil gözleri beni inceleyip doğru olup olmadığını tararken Zar bana dönmüştü. “Veyra…” bana doğru konuş bir anda sarıldığı an neye uğradığımı şaşırmıştım. Gerçekten bu kadar korkmuş muydu? Şu anda Zarya’nın bu durumda olması garipti çünkü ailesinden ötürü alışık olması gerekiyordu. Acaba yapısı gerçekten görüldüğü gibi kırılgan mıydı? Başımı iki yana sallayıp düşüncelerimden ayrıldım. Belki de ilk kez evin içinde oluyordu. “Hey, tamam sakin ol. Geçti.” Sırtını sıvazlarken bir anda beni bıraktı. Arkamda olan…