Giriş

Bazı geceler vardır; insanın hayatını değiştirmez, hayatından geriye ne kalacağını belirler. Ben o gece bunun farkında değildim. Şehrin üzerinde ağır bir sessizlik vardı. Yağmur, saatlerdir dinmeden yağıyor; kaldırımlarda biriken su, sokak lambalarının sarı ışığını parçalayarak gecenin içine dağılıyordu. Ben ise o gece, yanlış bir kapının önünde duruyordum. Elimi zile uzattığımda içeriden gelen sesleri duydum. Bir erkek sesi Soğuk. Sakin. Ve korkutucu derecede kendinden emin. “On dakikan vardı!” Ardından başka bir ses titreyerek cevap verdi. Bu ses babamın sesiydi. “Efendim, para—” Silah sesi duyuldu. Elim havada kaldı. Nefesimi tuttum. Kapının ardında birkaç saniye boyunca çıt çıkmadı. Sonra kilit döndü. Kapı açıldı. Karşımda duran adamın yüzünü ilk kez o gece gördüm. Siyah gömleğinin yakası açıktı. Sağ elinde hâlâ tuttuğu silahı umursamadan aşağı indirdi. Yüzünde öfke yoktu. Asıl korkunç olan buydu. Çünkü bazı insanlar öfkelendiğinde tehlikelidir. Bazılarıysa hiçbir şey hissetmediğinde. Gözleri gözlerime kilitlendi. Yeşildi. Ama ben o gözlerde yeşil görememiştim. Karanlık görmüştüm. Bir anda yeşil gözlü adam arkamdaki bir şeye bakıp başını sallamasıyla burnuma doğru ağır kokulu bir şey tutulmuştu. Geriye doğru çekilirken babamın bağrışlarını duyuyordum ve o bağırışlardan sonraki o ses… Büyük bir silah sesiydi.