Giriş

Canlarımmmm Öncelikle hoşgeldin kurgumaa 🫂 Hikayemiz geçmişi sırlarla dolu iki insanın bir araya gelmesiyle yaşanan olaylar anlatıyor kısaca. Umarımmm çok beğenirseniz yazım hataları başka hatalarım olursa şimdiden affola Keyifli okumalar ballarımm Birde küçük bir rica başlamadan alttaki yıldızı parlatır birde yorum atarsan çokkk sevindirirsin beni🫠💗 Baslama tarihlerini alalım: Bölüm sarkılarımızz; The new year's ball ~checkpoint Be Still~ Sisonke Hope Mtongana ~~~ Ilık bir yaz günü... Sıcak rüzgar tenlerine değip saçlarını savururken, küçük kız bisikletin üstünde sevinçle çığlık atıyırdu, arkasında babasının olduğunu bilmenin verdiği güvenle pedallara basıyor, annesinin bahçeye kurduğu sofradan gelen mis gibi yemek kokularını içine çekiyordu. Kardeşi, bisiklet sürmeyi öğrendiğiniz için sizinle birlikte sevinçle çığlık atıp peşinizden koşturuyordu.... Neşeli kahkahalar gülen yüzler ve içleri ısıtan aile huzuru... Küçük kız bisikletten indiğinde koşarak babasına gider. Babası yere eğilir ve sımsıkı sarılır ona, kollarını, hiç bırakmayacak gibi sarar; küçük bedenine. Saçlarının tepesine bir öpücük bırakır, kokusunu içine çeker. ' Öğrendim Baba! sonunda başardım! ' der kız. Aldığı cevap, yüzündeki tebessümü daha da büyütür. ' Aferin benim biriciğime...' der babası. Koşarak yanlarına gelen annesi ve kardeşi küçük kıza yandan sarılır. ' Yaptın abla! yaptın! ' der kardeşi ve yerinde zıplar sevinçle, annen yanaklarından öper. ' Aferin benim kuzuma.' der. Gözleri doludur. Kucağında, koynunda uyuttuğu kızının o zamanlardan buralara gelmesi ve şimdi kızıın bisiklet sürmeyi öğrenmesi, onun için inanılmaz bir duygudur. Böyle bir eşe ve dünyalar güzeli iki tane prensesi olduğu için ne kadar şükretse azdı onun için. Herkesin yüzünde heyecan ve içleri ısıtan bir tebessüm vardır. Baba gururla kızına bakarken kardeşi, ona bir an önce bisiklet sürmeyi öğretmesi için yerinde duramadığı bir heyecanla bakıyordu. Yaşadıkları koskocaman eve ve büyük bahçeye rağmen onlar, dört kişilik küçük ama mutlu bir aileydiler. Her kötülüğe, her karmaşaya ve her sıkıntıya rağmen bir aradayken huzurluydular. Dünyadaki her renkten daha canlıydılar. Bu kocaman evin içinde kendilerine küçücük bir yuva kurmuşlardı. Her şey toz pembe bir bulutun arkasından izleniyor gibiydi. Her şeye rağmen gülen anne ve babaları, neşelerini asla kaybetmeyen iki prensesleri vardı. O an onlar için hiç bir engel bu mutlu aileyi dağıtamazdı. Hiç bir kötülük onlara dokunamazdı. Gülüşen kızlarına sevgiyle bakan baba;: ' Haydi sofraya bakalım, küçük prenseslerim! yemek zamanı! ' diyerek iki kızını da.sırtlarına elini koyarak sofraya yönlendirmişti. Kızlar birbirlerinin ellerini sımsıkı sardı ve koşarak sofraya doğru ilerlediler. Onaların bıcır bıcır gelen gülüşme sesleri bahçeyi dolduruken adam arkasına yavaşça döndü. Kendi dünyasının en güzel kadınına baktı. Gözlerindeki büyük bir aşkla, ağır adımlarla onu sakin gözlerle bekleyen karısının yanına ilerledi. Yanına geldiğinde ellerini beline sardı ve bedenini çekti kendisine, kadın ellerini boynuna sardı kocasının. Nazla büküldü boynu. Bir tek ona nazlanır, bir tek ona boynu böylesine güvenle bükülür. İncinmeyeceğini, kırılmayacağını adı gibi bilirdi. Büyük bir kıyamayış vardı gözlerinde. Gözlerine sığamayan aşkı taşıyor, bütün bedeniyle hissetiriyordu ona. Konuşmasalar bile bedenleri kendi notalarını çoktan yazmış, hafif esen rüzgârı kendinelerine melodi bilmiş ve aşk şarkısı uğuldamaya başlamıştı kulaklarında. Derin bir bağ ile baktılar birbirlerine. 'Güzelim' dedi kocası. Hipnotize olmuşcasına karısının gözlerine bakıyordu. Güzeli olduğunu belirten bir mırıldanma bıraktı. ' Şu hayata tekrar gelsem yine bulurdum seni. Yine seninle evlenir... yine sana aşık olurdum.' Kocası, hayatı olan kadına öyle bir sevgiyle bağlıydı ki bu sadece gözlerinden anlaşılmıyor, ruhundan bile görünüyordu. Bir cevap vermesine izin vermeden arkasına baktı hafifçe. Sofradan bir şeyler aşırıp yiyen dünyalar güzeli kızlarına göz attı. ' Ve yine şu iki cadıya sah…