24.Bölüm: Kuralsız

Hikayede geçen bütün olaylar, yerler, isimler hayal ürünüdür. 24.BÖLÜM KURALSIZ Yemyeşil çimlerin üzerinde yürüyordum. Kuşların cıvıldaması bütün her yeri sarmıştı şimdiden. Biraz daha ilerledikten sonra tam adımımı atacağım sırada yemyeşil çimlerin kaybolup yerin toprağa dönüşünü izledim. Kaşlarım çatılmış ne olduğunu anlamadan etrafıma bakınmaya başladım. Çimlere ne olmuştu? Arkamı döndüğümde beyazlar içindeki annemi gördüm. Hasta yatağında yatan haline benzemiyordu. “Oğlum! Seni çok özledim.’’ Kollarını iki yanına açmış ona sarılmamı bekliyordu. Koşarak anneme doğru gitmeye başladığımda bir şey fark etmiştim bastığım her yer toprağa dönüşüyordu ve yerdeki çimenler ise yok oluyordu. Annemin karşısında durdum ve yüzünü inceledim. Kollarımı anneme sardığımda annem de kollarını bana sardı. Annemin hasta yatağından çabucak kalkıp bana sarılması gerekiyordu. Birden kulaklarıma acı bir çığlık sesi doldu. Annem hala bana sarılıyorken sırtımdaki kolların gevşediğini hissettiğimde ona sarılı olan kollarımı daha da sıktım. Ona bir şey olamazdı. “Anne!’’ Gözlerimi açtığımda nefes nefese beyaz tavana bakıyordum. Kendime gelmeye çalışırken olduğum yerde doğrulduğumda boynuma giren ağrıyla kaşlarımı çattım. Annemin kaldığı odadaki koltukta uyuyakalmıştım. İki hafta olmuştu. Anneme yapılan tedavi iyi gelmişti ve yavaştan bizimle az da olsa konuşmaya başlamıştı. Uzun süre konuşamıyordu ama yine de kendisini ifade edebiliyordu. Hareket kabiliyeti yerine gelmişti ama bacaklarını fazla hareket ettiremiyordu. Onu bazen hasta yatağından alıp sandalyeye koyarak gezdiriyordum hatta dün ailecek kahvaltı yapmıştık ve o an çok güzeldi. Uzun zamandır hissetmediğim o sıcaklığı hissetmiştim. Evet, dostlarımla beraberken de o sıcaklığı hissediyordum ama aile bambaşkaydı. Oturduğum yerden kalkarak anneme doğru yürüdüm. Yanı başında durduğumda uyuyordu, saatin kaç olduğunu bilmiyordum. Eğilerek annemin saçından öptüm. Odanın kapısına doğru yürürken gördüğüm rüyayı düşünüyordum. Annem yanımdaydı, gözümün önündeydi ama neden öyle bir rüya görmüştüm? Annemi tekrar kaybetmeyecektim değil mi? İlk banyoya doğru yürüdüm. Kapıyı açıp içeriye girdiğimde arkamdan kapıyı kapattım. İhtiyaçlarımı giderip elimi yüzümü yıkadıktan sonra aynadaki yansımama baktım. Giydiğim beyaz gömleğin ilk üç düğmesi açıktı ama bu önemli değildi. Yüzüme baktığımda ise gözlerime baktım. O karanlık hala içimdeydi. Ben karanlıktan çıkmamıştım. Aydınlık ise küçük bir yerden geliyordu. Banyodan çıkıp aşağı katın merdivenlerini indiğimde sağa dönüp salona doğru yürüdüm. Dün diğerleri de gelmişti ve bizde kalmışlardı. Büyük ihtimalle salonda olacaklardı. Salona girdiğimde oturma grubuna baktığımda ilk durakladım sonra ise tebessüm ettim ama aniden aklıma gelen fikirle tebessümüm daha da büyüdü. Yürüyüp tam karşılarına geçtim ve bağırmaya başladım. “Uyanın lan Onur odasında yok! Herkes etrafı arasın! Dışarıya üç araba çıksın. Çabucak bulunması gerek yoksa Cihan Bey beynimizi patlatır!’’ Sustum ve hepsine baktığımda hiçbirinde tık yoktu. “Peki.” Ellerimi belime yerleştirdim ve tekrar bağırdım. “Onur kaçtı!’’ Dediğim an hepsi ayaklanmaya çalışmışlardı. Ayaklanmaya çalışmışlardı diyorum çünkü karşımda öyle bir görüntü vardı ki kahkaha atmamak için kendimi zor tutuyordum. Görüntü tam olarak şöyleydi. Karşımdaki üçlü berjerde Berk başını Caner’in bacağının üzerine koyduğundan dolayı Caner öyle bi kalkmıştı ki Berk yere yüz üstü düşmüştü. Burak ise ayağa kalkmasıyla yere düşen Berk’i görmemiş bacağına takılıp o da yere düştü. Mert sol tarafımdaki tekli koltukta bacaklarını diğer tekli koltuğa uzatmış istifi bozulmadan diğerlerini izliyordu. Caner ise tam bir adım atacağı sırada o da Berk’in kolunu görmeyip koluna bastığında yere düşerken Berk acıyla bağırmıştı. “Lan hem kolumu aldılar hem bacağımı aldılar!” Berk isyan bayraklarını çekmiş bağırarak küfür ederken Mert de Berk’in isyan sesiyle bacaklarını diğer koltuktan alıp aşağı sarkıttığında başını kaldırıp bana baktığında kaşları havalandı. İkimizd…