2.Bölüm: Yuva

2.BÖLÜM YUVA Karanlığın çocuğu. Karanlığın onun içinde gebe kaldığı kişi. Karanlığın ona nasıl sahip çıktığını kimse bilemezdi. Belki de o teslim olmuş, hayatını ona emanet etmişti. Bir gün o çocuk karanlıktan çıkıp özgür olacaktı veya orada kalıp hayatını ona adayacaktı. Karanlığa kendi tahtını kuracaktı. Herkes için ecel olmaya gelen o çocuk gece uyurken ansızın gelip boğazlarına sarılacağını, onları boğup nefesiz bırakacağını bilirlerdi. Karabasan gibi. O, geceleri hep ortaya çıkardı ama bazen. O, insanların boğazına yapışır ve onları nefessiz bırakırdı. İşte karanlığın çocuğu dedikleri kişi böyle biriydi ama kendisinin nasıl hayatı olduğunu, bu karanlığa nasıl bulaştığını bilemezlerdi. Ansızın çıkıverirdi karanlıktan. Kimse görecek gibide değildi onu. Anlamazlardı ki karanlıkta ne var, ne yok diye. İntikam uğruna karanlığa bulaşmıştı. Arabanın camından sokak lambalarının akışını izliyordum. Onları izlerken de geçmişin pis tozları gözlerimin önünden geçiyordu. Diğerleri konuşurken ben hep akıp giden yolu izlerdim. Ya geçmişi bırakamıyordum ya da o geçmişin içinden bir şeyler arıyordum ya da geçmiş karanlığa bürünmemişti. Geçmişim bile karanlıktı. Beni düşüncelerin arasından arabanın durması ayırmıştı. Oturduğum yerde dikleşerek camdan dışarıya baktığımda karşımdaki büyük binanın park alanında durduğumuzu anlamıştım. Oturduğum sandalyeyi döndürüp arkamdakilere baktım. Sprinter minibüsün içindeki koltukları sökmüştük. Kapıdan arka kapıya kadar L şeklinde pufla oturma yeri yapmıştık. Kapının yan tarafına monte ettiğimiz uzun masa vardı. Masanın üzerinde ise üç monitör ve Caner’in kendine ait laptop bilgisayarı vardı. Berk, Caner’in arkasındaki pufa oturmuştu. Onlara döndüğümü fark ettiklerinde bana baktılar. “Şimdi son kez anlatıyorum planı. İlk önce içeriye elektrikçi niyetine Berk girecek.” İşaret parmağımı kaldırıp Berk’i gösterdim. “Yangın merdivenlerinin oraya gideceksin ve bizi orada bekleyeceksin.” Caner’e çevirdim parmağımı. “Caner sende kamera işlerini burada hallet seni içeri sokmam biraz tehlikeli olur. İkiniz de benden haber bekleyeceksiniz.” Mert’e ve şoför koltuğunda oturan Burak’a döndüm. “Bizde içeri anlaşma yapmak için gelen adamlar olarak gireceğiz zaten içeri direk sokarlar. Biraz müdürün randevularıyla oynamış olabiliriz, yani sıkıntı çıkmayacak.” Caner’e döndüm. “Biz silahları almak için yangın merdivenlerinin orayı kullanacağımız için oradaki asansörlerin bulunduğu yerdeki kameraları devre dışı bırak ki biz silahları almaya gidelim.’’ “Bence asansörle yukarı çıkmayalım çünkü içinde kamera olabilir. Onun için direk yangın merdivenlerini kullanıp yukarıya çıkalım.’’ Mert’in önerisini duyunca daha mantıklı gelmişti. “O zaman biz koridora giriş yapacağımız zaman kameraları devre dışı bırak.’’ “Tamam abi.’’ “Çıkış olarak otoparkın kapısı olacak orada sadece gelişe bakan bir kamera var. O da sağa bakıyor ondan başkada yok, tamam mı?” Başımı Mert ve Burak’a çevirdim. “Bizde oradan çıkacağız.’’ Başlarını aşağı yukarı salladıklarında hepsine tek tek baktım. Hepsine güveniyordum bu işi de sapa sağlam bitirmek istiyordum. Kimseye zarar gelmeden. “Berk seni yolcu edelim. Yangın merdivenlerine gidince bize haber ver.’’ Berk ayağa kalktığında Burak otomatik kapıyı açtı ve Berk aşağı inerek büyük binaya doğru yürümek için tam adımını atacakken Caner’in Berk’i durdurması bir oldu. “Dur, nereye?’’ Hepimizin başı Caner’e dönmüştü. “Şu kulaklıkları takmadan nereye?’’ Elindeki küçük kulaklıklardan birer tane hepimiz aldık ve kulaklarımıza yerleştirirken Berk’i arabadan uzaklaştırdık. Caner’in arkasındaki, arabaya monte yapılmış küçük dolaba doğru yürüyüp kapağını açtığımda içinden bir tane boş dosya ve siyah bir el çantası alıp boş dosyayı içine yerleştirdim. Şoför koltuğunda oturan Burak’a uzattım. Burak bana anlamsız bir şekilde bakmaya başlamıştı. “Gerçekten saf gibi bakmaya devam mı edeceksin?’’ Caner ve Mert kahkaha attığında Burak elimdeki çantayı aldı. Tekrardan yüzüme baktı. “Burak benim asistanım. Güvenlik sorarsa…