17.Bölüm: Kirli

Hikayede geçen bütün olaylar, yerler, isimler hayal ürünüdür. 17.BÖLÜM KİRLİ Aydınlık. Aydınlık her yeri aydınlatırken neden sadece karanlığı aydınlatmazdı? Karanlıkta aydınlığı hiç mi aramazdı? Aydınlık ve karanlık. Karanlık ve aydınlık. Birbirine zıt kelimeler. Şu an aydınlıktaydım ama bir yandan da karanlıktaydım. Ben sadece karanlığı tadıyordum ve onu içimde yuva yapmış orada saklıyordum. Bu bodrum katında ne zamandır duruyordum bilmiyordum. Yukarıda çıkamıyordum çünkü odanın kapısını kilitlemişlerdi. Yemeğimi ise kapıyı açıp içeriye, yere koyup gidiyorlardı. Bodrumun küçük penceresinden gökyüzüne bakarken kapının açılmasıyla başımı o tarafa çevirdim. Kapının önünde hiç görmek istemediğim kişi belirince göz devirmeden edemedim. Hakan içeri girdiğinde tam önümde durdu. Sırıtarak bana bakmaya başladı. Bunca zamandır kimse gelip beni dövmüyordu. Kendimi toparlamış gibi hissediyordum. “Artık istediğimi yapma vakti geldi.’’ Karşımdaki herifin ses tellerini sökmezsem gözüm açık giderdim. “Ne saçmalıyorsun?’’ “Diyorum ki,’’ Adamlarına baktı ve hepsi anlamış olacak ki odadan çıktılar. Tek başımıza bırakmışlardı bizi. Hakan’a boş boş bakarken Hakan karşımda diz çöküp devam etti. “Kardeşinin vurulduğu gün, o gün bana ne demiştin?’’ Karşımdaki adamın ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışıyordum fakat boşunaydı. Acaba o sik kadar beyninden neler geçiyordu? “İstediğini yapacağımı söylemiştim.’’ “İşte bende onu söylemeye geldim.’’ “Neden?’’ Hakan kahkaha attığında sol kaşım hava kalktı. Gene ne planlıyordu adi şerefsiz? “Neden mi? Çünkü arkadaşlarına ve kardeşine zarar gelmesini istemezsin dimi? Yeni bir kişi daha eklendi kadroya o da baban. Daha yeni bulmuşken yine kaybetmek istemezsin değil mi? Eğer teklifi kabul edersen kimse zarar almayacak veya görmeyecek.’’ Yeni bir kişi daha eklendi kadroya o da baban. Zihnimin içinde tekrar eden cümleyi düşünüyordum. Bu herif babamın yaşadığını nereden öğrenmişti? Ben daha yeni öğrenmiştim. “Sen babamın kim olduğunu biliyor musun ki konuşuyorsun boş boş?’’ Küçük bir kahkaha attı. “Tabii, nasıl tanımam. Şu an patron dediğin, bana karşı cephe durduğunuz kişi aslında babandı ve sen daha yeni öğreniyorsun. Baban hep yakınında, bir adım ötendeydi ama sen onu görmeyecek kadar beni öldürmeye o kadar kafayı takmıştın ki fark edemedin.’’ Duyduğum şeylerle zihnimde bazı şeyler canlandı. Evi arayacağımız o gün bir adam kapıyı çalmıştı ve yanlış geldiğini söylemesiyle geri gitmiş. Mezarlıktaki adam... Zihnimde o adamı patronla kıyasladığımda aynı kişi olduğunu sonra babamın en son gördüğüm fotoğrafıyla patronu yan yana getirdiğimde ise bütün taşlar yerli yerine oturmuştu. Babam aslında bir adım ötemdeydi. Caner babamızı bulmuş muydu? Oturduğum yerden doğrulup dizlerimin üzerinde durdum. Bir anda Hakan’ın yakalarını tutup kendime çektim. “Eğer onlara dokunursan içindeki organlarını çıkarır eline veririm, anladın mı? Onlara dokunmayacaksın!’’ Hakan sırıtarak bana bakıyordu. Bileklerimden tutup ellerimi yakalarından uzaklaştırmak istedi ama beceremedi. Birkaç kere daha denedikten sonra kendi isteğimle yakalarını bıraktım. “Teklifimi kabul edersen onlara zarar gelmeyecek ama kabul etmezsen belki babanı yine kaybedersin ama bu sefer kardeşinde peşinden gider.’’ Kendimi toparlayıp ayağa kalktım. Ellerimi pantolonumun cebine yerleştirdim. Hakan da çöktüğü yerden ayağa kalktığında tam karşımda durdu. Sol kaşım yukarıya doğru havalandı. “Sen beni tehdit mi ediyorsun?’’ Hakan kahkaha attığında zorla hakim olduğum sinirlerimi zapt etmeme hiç yardımcı olmuyordu. “Tehdit değil sadece ufacık bir uyarı.’’ Başımı salladım ve düşünmeye başladım. Başıma her şey gelebilirdi ama zaten kendi ayağımla gelmemiş miydim Hakan’a? “Kabul. Ne istiyorsun?’’ “Ha şöyle. Bu akşam hapishaneye gireceksin.” Kaşlarım çatıldı. Bu manyak ne demişti? “Yarın sabah senin bulunduğun koğuşa yeni biri gelecek. Onu orada öldürmeni istiyorum. Senden o adamın ölü haberini almak istiyorum. Adamlarımın bazıları orada ve sana yardım edecekler.” “Adamı ned…