16.Bölüm: Mucize

Hikayede geçen bütün olaylar, yerler, isimler hayal ürünüdür. 16.BÖLÜM MUCİZE Genç oğlanlar hiç uyumadan, dinlenmeden Onur’u arıyorlardı. Dört hafta olmuştu. Hemen hemen bir ay olmuştu. Onur kaybolalı bir ay olmuştu. Cihan hala bulunamayan oğlu için endişesi devam ediyordu. Bir oğluna kavuşup diğerine kavuşamamak yarım hissettiriyordu. Hakan ile konuşmak gibi bir fikri vardı ama o fikrini hep bastırıyordu. Odasının kapısı tıklatıldığında kendine gelip oturduğu yerde doğruldu. “Gel!” Kapı açılıp içeri Gökhan girdiğinde kaşları çatıldı. Zihnine kötü ihtimalleri düşürmek istemiyordu ama olmuyordu. “Hakan’ın evine iki tane mercedes vito giriş yaptı.” “Arabanın içinde ne olduğunu gördünüz mü? ” “Maalesef.” Cihan’ın omuzları düştü. Çaresiz kaldığı nadir anlardan biriydi. Hakan’ın evini basamazdı, ansızın arayamazdı çünkü Hakan şüphe ederdi. Eğer Onur o evdeyse onu oradan çıkartmak onun için kolay olacaktı ama bir aydır Onur’u nerede saklıyordu? İlk orayı bulmaları gerekiyordu. “Arabaların geldiği güzergahı baştan takip edin ve Onur’u bir ay sakladığı yeri bulun. Hakan’ın evinde ulaşabileceğimiz bir adamımız var mı?” “Diğerlerinin dediklerine göre Onur’un liseden bir arkadaşı orada hizmetçi olarak çalışıyormuş.” “Onunla iletişime geçin.” “Tamam, efendim.” Gökhan odadan çıktığında Cihan öne doğru eğilip başını iki elinin arasına aldı. Gökhan odadan çıkar çıkmaz cebindeki telefonu çıkartıp Mert’i aradı. Mert’e yapması gerekeni söyleyip telefonu kapattı. Daha ne kadar Onur’u arayacaklarını bilmiyorlardı. Ya bunun sonucunda ölü bedenini bulacaklardı ya da ölü bedenini de bulamayacaklardı. 🌑🌑🌑 Kendime gelmeye başladığımda olduğum yer sallanıyorken nerede olduğumu anlamaya çalışıyordum. Sallanan yer durdu. Gözlerimi açtığımda her yer simsiyahtı. Başımı sola çevirdim ama bir şey göremedim. Sağa çevirdim gene bir şey göremedim. Ellerimi arkadan bağlamışlardı. Çözmek için uğraşırken birden kapı açılma sesini işittiğimde hareketlerimi durdurdum. Sol kolumdan çekildiğimde tökezleyerek bir yerden indiğimde anlamıştım. Arabanın içindeydim. İki koluma da girdiklerinde sağlam adımlarla yürümeye başladım. Nereye geldiğime dair hiçbir fikrim yoktu. Bir yere girmiştik. Parke üzerinde yürüyorduk. Ev veya başka bir yerdi. Bir an boşluğa basıp düştüğümde kollarımdan tutan adamlar beni daha sıkı tuttular. Büyük ihtimalle merdiven iniyorduk, daha doğrusu onlar iniyor ben sürünerek iniyordum resmen. Gözlerimin önündeki karanlık kalktığında anında gözlerimi kapattım. Ellerimi çözdüklerini hissettiğimde yavaşça gözlerimi açtım. İterek beni ilerlettiler ve arkamdan kapıyı kapatıp kilitlediler ama beni burada tutamazlardı. Etrafımı aydınlatan tek yer küçük pencereydi. Etrafıma baktığımda sadece koli doluydu ve onlardan başka bir şeyde yoktu. Kolilere dikkatle bakarken içime kolilerin içine bakma hissi doğdu. İçleri boşta olabilirdi doluda olabilirdi. İlk önce arkamda kalan kapıya baktım ve hızlıca kolilere doğru yürüyüp tam önümdeki koliyi açmaya başladım. Her açtığım kolinin içinden ev eşyaları çıkıyordu. Baktığım kolileri eski yerine koyduğumda geriye son bir koli kalmıştı ve yanı başına gidip yere oturdum. Yorgunluk kendini belli etti. Vücudum aldığı darbelerden ve en çokta Hakan’ın vücuduma enjekte ettiği uyuşturucudan kaynaklı krizden dolayı da yorgun düşmüştü. İlk defa böyle yorgun hissediyordum. Yere bağdaş kurduktan sonra koliyi de kendime doğru çektim. Kolinin kapağını açtığımda karşıma bir mavi kapaklı dosya çıktı. Kaşlarım çatıldı. Dosyayı elime aldım ve ilk önce dışına baktım. Hiçbir şey yoktu. Dosyanın kapağını açtığımda içindeki kağıtları gördüm. Normal şirket hakkında bilgiler vardı. Sayfaları çevirmeye başladığımda bir anda durdum. Karşımda polis kıyafetleri içinde bir adamın fotoğrafı ve altında nasıl öldüğüne dair adli tıp raporu vardı. Fotoğraftaki adama dikkatli baktığımda içimde tanıdıklık hissi doğuyordu. Yavaşça yazıları okumaya başladım. Bu yazılar bana bir yerden tanıdık geliyordu. Adli tıp raporunun kime ait olduğuna bakmak için is…