11.Bölüm: Keşke

Hikayede geçen bütün olaylar, yerler, isimler hayal ürünüdür. 11.BÖLÜM KEŞKE Bazılarının uğruna kaybedeceği bazı şeyler vardır. Mesela aile, dostların... Hiç kimse zannetmesin ki uğruna kaybedeceği bir şey yoktur. Ben uğruna kaybedeceğim dostlarım, kardeşim ve ölü bildiğim ama şu an bir yerlerde saklanan babam. Hayatımdaki çok değerlimi, annemi kaybetmiştim. Ne kadar keşke demiştim hayatımda bilmiyordum. Hayatım keşkelerle doluydu. Keşke dedim. Keşke, annemi kurtarabilseydim. Keşke, o an bir şeyler yapabilseydim. Keşke, o anları silebilseydim. Keşke, Hakan’ın teklifini kabul etmeseydim. Keşke, karanlığı bu kadar yuva bilmeseydim. Keşke kelimesi faydasızdı artık. Çünkü geriye dönüp bunları yapamıyordum. Dostlarıma baktım. Berk ve Caner bilgisayarlara gömülmüşlerdi. Mert ve Burak ise Hakan’ı takip ediyorlardı. Hakan’ı yakalamayı o kadar çok istiyordum ki anlatamazdım. Elime geçtiği an annemi nasıl öldürdüyse ona nasıl işkence, nasıl acı çektirdiyse hepsini tattıracaktım ona. “Abi bu Hakan evlenmedi değil mi? Çocuğu falan olsaydı valla kaçırırdım.’’ Kardeşimin sesiyle daldığım düşüncelerden ayrılıp ona baktım. “Hiç bilmiyorum ama öğrenebiliriz.’’ “Nasıl olacak o?’’ “Mert Hakan’ın kaç evi vardı?’’ “İki.’’ “Hangisinde kamera var?’’ “Şehirden uzak olan evinde.’’ “Berk o evin kameralarına ulaş.’’ Berk hemen kameralara ulaşmaya çalıştı. “Niye o evde kamera var?’’ Burak’ın sorusunu Berk cevapladı. “Çünkü evde hizmetçiler var.’’ Oturduğum yerden kalkıp hepimiz Berk’in başında toplandık ve bilgisayarın ekranına baktık. Berk kameralar arasında gezinirken salondan çıkan bir erkek hizmetçiyle kaşlarım çatıldı. Berk’in omzuna dokunduğumda o kamerada kaldı. Ekrana doğru eğildim. Gördüğüm kişiyle sırıtarak geri çekildim. “Bilgileri kimden alacağımız belli oldu.’’ “Abi bu Atakan değil mi, lisedeki? Bu çocuk bizi az yakalatmadı hocalara. Hiç gözünün önünde gizli saklı bir iş yapma gider herkese söyler ama nasıl söylerdi. Abarta abarta. Sanırsın okulda illegal işler çeviriyorduk. Bence hiç değişmemiştir aynıdır. Boş ver arama.’’ O zamanlar Atakan’ı kullanan bazı kişiler vardı. Atakan üzerinden bize saldırmaya çalışıyorlardı sanki hiç anlamamış gibi. “Var mısın iddiasına? Ben değişti diyorum, sen?’’ “Ben değişmedi aynıdır diyorum.’’ Caner hevesle yükseldi. “Neyine giriyoruz?’’ “Eğer benim dediğim çıkarsa motosikletin bir gece bende olacak.” Durakladım. Herkes bilirdi motosikletimi kimseye elletmez, vermezdim bu kardeşim dahi olsa ama kaybedeceğini bildiğim için sıkıntı yoktu. “Eğer benim dediğim çıkarsa alkolü bırakıyorsun.” Dediğim an gülen yüzü soldu. Hakan’la ilk el sıkıştığımız, işi ilk kabul ettiğimiz günden beri kendini alkole vurmuştu. “Peki.” İddiaya girdikten sonra Berk’e döndüm. Gülerek Caner’i izliyordu. Herkes olacağı biliyordu. Berk söze girdi. “Oğlum yanacaksın bence yol yakınken vazgeç. Gidecek alkollü geceler, partili geceler benden söylemesi.’’ Berk kahkaha atmaya başladığında Caner hariç hepimiz kahkaha attık. Caner kendinden emin şekilde sandalyeye oturduğunda bileğimdeki saatime baktım ve sandalyemin başına astığım ceketimi alarak üzerime geçirdim. Berk’e baktım. “Benim gitmem gerek, geldiğimde Atakan’ın numarasını bulmuş ol.’’ Arkamı döndüm. Attığım büyük adımlarla camlı odadan dışarı çıktım. Asansöre binip zemine kata çıkmaya başladım. Bugün Cihan Bey konferans verecekti. Beşimizde onun yakın korumasıydık ama sadece beni istemişti. Asansörden indiğimde etrafıma bakmadan kapıya doğru yürüdüm. Dışarı çıktığımda yürümeye devam edeceğim esnada biri önüme geçti. Durmak zorunda kaldım. Beni durduran kişiye baktığımda kapıdaki, dışardaki korumalardan bir tanesi olduğunu anladım. “Gökhan Bey bunu size vermemi istedi.” Elinde tuttuğu bir araba anahtarını bana doğru uzattı. “Araba orada.” Parmağıyla arabayı gösterince elinde tuttuğu anahtarı alarak attığım büyük adımlarla arabaya doğru yürüdüm. Arabayla konferansın olacağı yere geldiğimde binanın arkasında bulunan açık otoparka doğru sürdüm. Park ettikten sonra arabadan inerek binanın…