17. Bölüm: Gitti

Kalbimden Ruhuma Giden Yolculuk Gözlerimi bir sedyede açtım kolumda serum vardı elim karnıma gitti ama hiç bir şey hissetmedim sanki bir boşluk vardı. “Miran?” O sırada odaya Miran girdi. “Defne.” Korkarak yüzüne baktım. “Miran karnım boş, Miran bebeğim nerede Miran!” Gözlerimde yaşlar akarken Miran bana sarıldı. “Düştü Defne kızımız bizi bıraktı.” Miranda ağlıyordu ama güçlü durmaya çalışıyordu. “Kız mıymış?” Diye sordum. “Kızmış.” Dedi ve içeri tam o an o girdi, kolumda ki serumu tutup attım ve ayağa kalkıp bir tokat attım ama ayakta duramıyordum. Miran beni göğüsüne yasladı ve Miray’a baktı. “Çık şu odadan, yüzüme görünme!” Dedi Miran. “Bebeğimi aldın benden katil!” Dedim ve Miran beni sedyeye geri yatırdı. Ben ağlarken Miran Miray’ı kolundan tutup kapıya çıkardı onlar kapıda konuşurken ben elimi karnıma koydum, karnımı okşamaya başladım. 2 saat geçmişti eve gelmiştik ama yatağımdan çıkamıyordum, Parla bizdeydi bir benle bir Duruyla ilgileniyordu. Çalan hiç bir telefonu açamamıştım, açmak istememiştim. “Defne.” Diye içeri girdi Miran ama o kadar umursamamıştım ki yataktan hareket bile etmemiştim. “Güzelim Duru seni soruyor, kızımızla ilgilen ağlıyor.” Göz yaşlarımı sildim ve yataktan kalktım. “Miran.” Dedim ve ona sıkı sıkı sarıldım. “Özür dilerim onu koruyamadım, ben iyi bir anne değilim Miran.” Gözlerimden akan yaşlar Miran’ın omzuna aktı ve benden ayrılıp gözlerimde ki yaşları sildi. Artık hiç bir şey düşünemedim ve merdivenlere gittiğimde karnımda acı hissettim, ağrı giderek artıyordu çığlık atıyordum Miran beni omzuna yatırdı. “Ağrıyor!” Diye bağırdım ve Miran yüzme baktı. “Hastaneye gidiyoruz.” (2 Ay Sonra) “Her şeyi teslim ettim çıkıyorum, yerime gelecek kişiyi merak ettim.” Dedi Emir. “Pınar Gencer.” Dedim ve içeriye Pınar girdi. “Şaka mı ya yine karşılaştık.” Dedi Pınar ve ekledi. “Ben gelmeden kaçarsın sanmıştım.” Dedi Pınar ve sarıldılar. “Benden kaçan sensin sevgilim.” Ne sevgilim mi dedi o? “Siz birlikte misiniz?” Diye sordum. “Evet, aslında 1 ay oldu daha.” Dedi Pınar. “Beni uyuttukları zaman.” Dedim gözlerim karnıma gitti. “1 aydır hayata döndün Defne, bundan önce Duruyla bile ilgilenmiyordun ama şimdi daha iyisin.” Dedi Pınar ve gülümsedim. “İyi görünmeye çalışıyorum, iyi görünmek istiyorum.” Dedim ve buruk bir şekilde gülümsedim. “Sevgilim sen iki dakika kapıda bekler misin?” Diye sordu Pınar Emir’e. Emir odadan çıkar çıkmaz Pınar bana baktı. “Şu an yeri değil biliyorum ama ben Emirle çalışmak istiyorum, kendi ekibimi kendim kurucam.” Dedi ve şaşırarak yüzüne baktım. “Senin hazır bir ekibin var ve şirket artık daha fazla eleman alamaz.” Dedim ve Pınar yüzüme baktı. “Bir kişi eksilirse ekipten Emir’i alacak mısın?” Diye sordu. “Alırım.” Demiştim ama ekipten kimsenin ayrılmasını istemiyordum, ben Pınar’ın yerine gelebilecek kişileri araştıracaktım ve onun deneme süresini kabul etmeyecektim planım buydu. İşten çıkıp Duru’nun okuluna gittim kızımı hem özlemiştim hemde benim nefes alma nedenim oydu. İçimde ona bir kardeş taşıyordum ama o kardeşi kaybettim bir aptal uğruna kızımı kaybettim. “Anne.” Duru koşarak geliyordu bende ağladığımı görmesin diye gözümden akan yaşları sildim. "Minik kuşum, hadi eve gidelim." Dedim arabanın arka kapısınıu açıp. Duru arabaya oturunca emniyet kemerini takıp kapıyı kapttım, kendim sürücü koltuğuna oturup arabayı çalıştırdım. Bir şarkı açtım vee yola çıktık, Duru şarkı söylüyordu ben ise sadece susuyordum. Çalan telefonum tüm dikkatimi dağıtmıştı, arayan kişi Mirandı bende telefonu açtım hemen. "Karıcığım nasılsınız?" Diye sordu Miran. "İyiyiz hayatım, Duruyu okuldan aldım şimdi eve geçiyoruz." Dedim ve Miran gülümsedi. "İkinizde hazırlanın güzel bir yere gidicez ama Duru hanım elbise giyicem diye tutturmak yok." Dedi Miran ve Duru hemen oflamaya başladı. "Anası kılıklı her şeye 'of' sizin memleket Trabzon/Of mu?" İşte yüzüm tam o an güldü. "Hayır baba Trabzon/Sürmene senin neresi?" Diye sordu Duru bir anda. "Sizin memleket Mardin oldu çoktan prenses." Dedi Miran ama Duru’nun ka…