14. Bölüm: Minik İnsan

Aşk Uğruna Kendini Unutup Sadece Onu Düşünmekmiş. Parla bana baktı ve gözlerinde ki yaşları sildi. Ben elim karnımda sadece duruyordum. “Miran bunu öğrenmeli Defne, bu sefer tek olmanı istemiyorum. Miran’a tahammülüm yok ama bu onun da çocuğu bu sefer bilmesi gerekiyor.” Dedi Parla ve derin nefes verdim. “Siz eve gidin hazırlanın, Miran İtalya’da kendi otelinde balayı odası hazırlattı. Ben söyleyeceğim.” Dedim ve Parla omzuma dokundu. “Defne istersen kalabilirim.” Dedi ve gözlerine baktım. “Sen İtalya’yı çok istedin git, eğlenin beni düşünme.” Dedim ve tam o an ses geldi. “Hatunum.” Dedi Burhan. “Hatunum mu?” Diye sordum ve Parla güldü. “Bu aralar böyle, hoşuma gidiyor ama.” Dedi ve beraber lavabodan çıktık ama Miran ve Burhan kapının önündeymiş. Burhan içeriye baktı ve sonra bize baktı. “Defnenin biraz midesi bozulmuş sesleri duyunca içeri girdim.” Diye açıkladı Parla ama Miran telefonunu çıkarıp birini aradı, konuşmasını dinleyemedim. “İyi olacaksın dimi?” Diye sordu Parla. “Ben zaten iyiyim.” Dedim ve sarıldık. “Doktor geliyor.” Dedi Miran ve korkarak Parlaya baktım. “Miran abartıyorsun, Defne bu aralar yoğun stres altında o yüzden midesi bulanıyor.” Dedi Parla. “Eskiden böyle şeyleri yoktu Parla.” Dedi Miran ve beni kucağına alıp yukarı odaya çıkardı. Miran odadan çıkar çıkmaz üzerimi değiştirdim, şirkete gidecektim. Rahat ve karnımı sıkmayan bir takım giydim. Odadan çıkarken Miran’ın sesleri geliyordu, Parla ve Burhan çoktan gitmiş. “Abi bak çok korkuyorum, abartıyorum gibi gözüküyor ama bunca yıl tek başına bunca şeyin üstünden kalktı. Ben onu bir daha kaybedemem, çok korkuyorum.” Ben son merdiveni indim ve Miran’ın arkasından sarıldım. “Kapatmam lazım.” Dedi ve telefonu kapattı. “Korkma benim hiç bir şeyim yok, sen yanımda olduğun sürece de olmayacak.” Dedim ve Miran yüzünü dönüp göğüsüne yasladı beni. “Nereye gidiyorsun sen?” Diye sordu. “Şirketi batırmak üzereyim, batmadan kurtarmam lazım.” Dedim ve Miran güldü. “Bende şimdi Duru ile gidiyorum, Parla ve Burhan’ın odası hazır elimden gelenin en fazlasını yaptım.” Dedi ve dudaklarına öpücük kondurdum. “Teşekkür ederim” Dedim ve ondan ayrılıp arabama gittim. “Defne hanım gideceğiniz yere götüreyim sizi.” Derin nefes verdim ve sol kapıyı açtım “Teşekkürler gerek yok.” Dedim ve arabama binip şirketin yolunu tutarken en sevdiğim şarkı çaldı, şarkı o kadar Miran ve bendi ki… Biz yanlış zamanın doğru insanlarıyız, Aynı anda değil hep biraz yarımız. Kalbim sende ama elim boş kalıyor, Seviyoruz belki ama denk gelmiyor. Nova ve Kuzgun birlikte çok güzel şarkı yapmışlar ama magazin hep Selimin konser günü yaptığı o şeyi öne koyuyordu. Arabamı şirketin otoparkına bıraktım ve şirketime girdim. “Hoşgeldiniz Defne Hanım.” Gülümsedim ve asansöre bindim. Aynada kendimi görünce sadece karnıma baktım, ilk hamileliğim değildi ama ilk defa doya doya bir hamilelik yaşayacaktım. Yorulabilirdim artık, düşebildim artık, güçlü durmam için bir neden yoktu. Asansörden inip direkt odama girdim ama odamda Emir duruyordu. “Emir?” Diye sordum. “Seninle konuşmam gereken şeyler var Defne.” Dedi ve yüzüne sorar gibi baktım. “Dinliyorum.” Dedim. “Defne ben sana deli gibi aşığım.” Ne, ne demek aşığım? “Ne diyorsun Emir biz sadece arkadaşız.” Dedim sadece. “Sen bana o gözle bakıyorsun sadece, ben sana bakmıyorum.” Dedi ve belimden tutup kendine çekti. “Emir bırak beni!” Dedim bağırarak. “Bırakamam.” Dedi ve karnımı o kadar sıkıyordu ki canım acıyordu. “Canımı yakıyorsun Emir bırak beni!” Diye bağırdım ama o bana daha yakınlaşmaya çalıştı. “Bebeğime zarar vereceksin!” Dedim ve tüm gücümle itmeye çalıştım ama aramızda 2 santim boşluk oluştu. Emir beni bıraktı ve yüzüme baktı. “Bebeğin mi?” Diye sordu ve yüzüne tokat geçirdim. “Bir daha sakın ne benim, ne kızımın, ne nişanlımın ne de bebeğimin etrafında olmayacaksın! Seninle son projemiz var bitirir bitirmez çekip gideceksin!” Dedim ve kapıyı gösterdim. “Özür dilerim Defne.” Dedi ve odadan çıktı. Telefonumun sesini duyar duymaz telefonumu elime aldım, Miran…