7. Bölüm: Özlem

(5 Yıl Önce) “Miran bey.” Ses’e doğru yüzümü çevirdim. “Efendim, Defne ile ilgili bir sorun mu var?” Diye sordum korkuyla, 9 aydır ondan tek bir haber alamamak beni deli etmişti. “Miran bey dediğiniz gibi Defne hanımı takip ettik, bugün dünyaya bir kız çocuğu getirdi.” O an gözlerim uzaklara daldı, bu kadar hızlı mı vazgeçmişti benden, bizden. “Kızın ismi neymiş?” Korku ve sorduğum soru ile başımı eğdim. “Duru.” Dediği an yer ayaklarımın altından kayıp gitti sandım. Deprem olmuştu dünyamda, sadece ben sallanmıştım bu depremde. “Duru mu?” Diye sordum elimi kalbime götürerek. “Duru Karabekiroğlu.” Soyadı kendi soyadıydı, babası kimdi ki? Tanıyor muydum yoksa düşündüğüm, tahmin ettiğim her şey doğru olabilir mi? “Defne hanımı her seferinde takipte kalın, gün içinde attığı adımı, aldığı nefes sayısını hepsini bilmek istiyorum!” (5 Yıl Sonra) “Miran bey.” Sese doğru baktım. “Buyur dinliyorum?” Dedim korkarak, Defneyi hep takip ediyordum ama her seferinde onun hakkında kötü bir haber gelecek diye korkuyorum. “Miran bey, hesaba katmadığımız bir olay gerçekleşti. Aslında bir değil efendim iki olay.” Dedi adam mahçup bir sesle. “Defne hanımı babası evlendirmek istiyor Miran bey.” O an başımdan aşağı kaynar sular döküldü gibi hissettim, tam odadan çıkacakken bir ses geldi arkamdan. “Duru, hasta Miran bey ve ne şans ki Duru’nun kan grubu 0 RH Null, Duru sizin kızınız Miran bey.” O an hissettiğim his ile derin nefes aldım ve hemen verdim. Dudaklarımını araladım ilk, sonra alt dudağımı ısırdım düşünmek istedim ama vaktim yoktu. “Arabamı hazırlayın, Trabzon’a gidiyoruz!” (Günümüz, Defne) “Yani Defne hanım siz kızınızı daha iyi tanırsınız evet ama Duru’nun bir babaya ihtiyacı var.” Derin bir nefes verdim ve karşıma baktım. “Benle yaşamasına izin ver Defne.” “Hayır Miran bey, Duru’nun ihtiyacı olan bir aile ortamı. Yani size şundan bahsediyorum 3 ay Duru için aynı evde yaşayın, Duru bir aile ortamı anne baba sevgisi görsün.” Miran’la bakıştık. “Hemen reddetmeyin, unutmayın Defne hanım Duru babası ile yaşamak istiyor ama ondan çekinen biri, Duru için ve eminim bu durum size de iyi gelecek, bir çocuğa anne baba olmak bir kadın için çok zordur ve siz bunu yıllarca yapmışsınız şimdi ise babası var izin verin.” O an düşündüm, onları daha nasıl ayırabilirdim ki? Zaten kızımla yaşamak için bunu kabul etmem gerekiyordu, elime gelen fırsatı istemezdim. “3 ay şart diyorsunuz yani?” Diye sordum Miran’a bakarak. “En az 3 ay Defne hanım, Duru bu hayata zaten 3 ay içinde alışacak tedirginliği 3 ayda geçecek, 3 ay sonra gerçek mutluluğa ulaşacak. Kısaca siz en ideal 1 yıl beraber yaşamak zorundasınız, istetseniz 3 ay sonra vazgeçebilirsiniz ama bu yola girerseniz 3 ay şart.” Miran bana baktı ve gülümsedi. “Duru için değer Defne, onun sağlığı için.” Seçeneğim kalmamıştı, tek yolum buydu. “Duru sende kalsın, ben bu akşam eşyaları toplar gelirim.” Dedim ve gülümsedim. “O zaman haftaya Duru ile görüşmek istiyorum, alışma sürecinde biraz benimle olsun istiyorum.” Dedi ve gülümsedim. “Tabi Sare hanım.” Dedim ve elini sıktım. Miran ile birlikte odadan çıktık ve bana baktı. “Şirket’e beraber gidelim, benim de 1 saat sonra toplantım var.” Dedi Miran ve hemen saatte baktım. “İnanamıyorum, senden önce ki toplantıma geç kaldım!” Koşarak çıkarken Miran gülüyordu. “Ardea Mimarlık şirketinin patronu Defne Karabekiroğlu toplantıya geç kaldı.” Dedi Miran hem gülüp hem koşarken. Miran’ın arabasının önüne geldiğimde kapıyı açtı ve sağ koltuğa oturdum, Miran ise sol koltuğa oturup hemen arabayı çalıştırdı. Telefonumu çıkardım Emir’i aradım, benim yerime toplantıya başlamasını söyleyecektim. “Merak etme güzelim, ben girdim toplantıya ve demin bitti, sen diğer toplantıya gelirsin.” Dedi Emir, telefonun ucunda gülüyordu kesin. “Sen mükemmel bir kahramansın Emir, birazdan o toplantı başlar yolda Miran bey ile karşılaştık beraber geliyoruz.” Dedim ve gülümsedim. “Miran beyin ekibi gelmişti zaten onu bekliyorduk.” Dedi eğlencesi kaçmış gibiydi. “Tamam Emirciğim, biz hemen geliyoruz…