4. Bölüm: Ortak

Sevmek miydi zor olan yoksa o sevginin acısı mı? (1 Ay Sonra) Gözlerimi huzurlu bir sabah’a açmıştım. Yatağımdan kalkıp odamda ki lavaboya girip yüzümü yıkadım sonra dolabıma gidip uzun bir elbise ve ceket aldım. Odamdan çıkıp yan odaya Duru’nun odasına girdim, uyuyordu. Odadan çıkıp aşağı indim ve güzel bir kahvaltı hazırladım. Şimdi siz benim hayatımı merak ediyorsunuzdur, aslında değişen çok fazla şey oldu bunları yaşayarak daha çok öğreneceğiz. Geçen saatlerin sonunda ben, Duru ve Parla evden çıktık, Duruyu kreşine bırakıyorduk. “İşler nasıl gidiyor?” Diye sordu Parla. “Sonunda hayalimde ki işteyim ama zor geliyor ya.” Dedim kreşin önünde durduğumda. Durunun öğretmeni kapıda bekliyordu, Duru beni ve Parla’yı öpüp arabadan inecekken Parla araya girdi. “Duru 1.90 kumral abiler görünce kayboldum diyip beni arıyorsun tamam mı?” Diye sordu Parla, ben derin bir nefes verdim. “Tamam teyze.” Dedi Duru ve göz kırpıp arabadan indi. İlk onu izledim, öğretmeninin elinden tutup okula girdi bende sinirle Parla’ya baktım. “Ben yokken kızıma neler öğrettin sen?” Diye sordum sinirle. “Uzun süre sevgilim olmadı, aslında hiç olmadı.” Dedi sırıtarak, “Ula salak hangi erkeği görsen olmaz dedin şimdi kızımı da işlerine bulaştırma!” Parla sırıtarak yüzüme baktı. “Kızın sevdi ama.” Dedi ve sırıtmaya devam etti. Ben arabayı çalıştırıp yol boyunca konuşmadan adliyeye geldim. “İn arabadan.” Dedi Parla, ne yapacağı o kadar belliydi ki. İnat etmeden arabadan indim o da indi yanıma gelip sarıldı. “Sen benim en iyi ve tek dostumsun.” Dedi ve gülümsedim, bende ona sarıldım. “Ah deli bende seni seviyorum.” Dedim gülerek. “Kızın bana manita bulursa mutlu olurum.” Dedi ve koşar adım gitmeye başladı. “Bulamasın da görürüm seni.” Dedim ve gülümsedi. “Başına kalırım birlikte çorap öreriz artık.” Dedi ve güldüm. “Eve gelince anlatacağım dedikodular var.” Dedi ve tam o an Burhan’la çarpıştılar, tabii bunu Parla görmedi. “Öküz herif dikkat etsene!” Diyip tokatı yapıştırdı. “Parla, bu el ne çenem kırıldı!” Diye sitem etti Burhan. “Parla döv kuzum döv.” Dedim ve arabaya gülerek bindim. Tam o an telefonum çaldı, telefona baktım şirketten arıyorlardı. “Efendim?” Dedim merakla. “Defne hanım 2 gün sonra gelecek müşterimiz vardı ya.” Dedi kız. “Evet otel içindi.” Dedim merakla. “Yarın geleceklermiş.” Dedi ve sinirle derin nefes aldım. “Merak ediyorum bunu neden bu kadar geç haber veriyorlar, yarın önemli bir müşterim var!” Dedim sinirle. “Defne hanım programınızı yeniden yapmamı ister misiniz?” Diye sordu asistan. “Ben kendi programımı oluştururum!” Dedim ve telefonu kapattım, yeni bir şirket olarak hiç bir müşterimi kaybedemezdim ama böyle de olamazdı işler böyle kafalarına estiği gibi değiştirilemezdi. Ardea Mimarlık her şeyiyle yeni bile olsa bir düzen içinde ilerlememiz gerekiyordu. Düşüncelerimin arasında ne ara geldiğimi farketmemiştim, insanın kafası dolu olunca 12 saatlik yol bile 5 dakika geliyormuş gerçekten. Arabadan indim ve şirkete girdim herkes selamlarken ben gülümsedim ve asansör’e binip 10. Kata çıktım odamın olduğu kata. Asansörden indim ve Defne Karabekiroğlu yazısına baktım biraz, sonra ise odama girdim ve yarın gelecek müşterimi aradım. “Merhaba Asya hanım, biliyorum acil değişikleri bende sevmiyorum ama yarın acil randevu değişikliği vermişler bende sizden bir rica istiyorum.” Dedim sesimi tatlı çıkarmaya çalışarak. “Ah Defne hanım tabii önemli değildir umarım.” Dedi kadın telefondan gülümsediği belliydi. “Bugün gelebilme şansınız var mı acil toplantı hazırlasak.” Dedim utanarak. “Şansa bak bende sizi bunun için aramak istiyordum tabii olur.” Dedi Asya hanım. “Tabii ben hemen hazırlatıyorum ve sizi yarım saate bekliyoruz.” Dedim gülümseyerek. Vedalaşıp telefonu kapattım ve asistanım Beliz’i aradım. “Defne hanım şimdi haberim oldu her şeyden, benden isteğiniz var mı?” Diye sordu. “Beliz acil toplantı hazırlayın Asya hanım yarım saate gelecek.” Dedim ve telefonu kapattım. Bu işi alırsak şirketimiz daha çok büyüyecek ve girdiğim zarardan kâr ile çıka…