2. Bölüm: Merhabalar

İnsan kaldığında mı sever yoksa daha iyi olur diyip gittiğinde mi? Şaşkınlığımı bir kenara attım ve Duru’nun beni çekiştirip Miran’ın yanına getirmesiyle yutkundum ve konuşmaya başladım. “Kızımı getirdiğiniz için çok teşekkür ederim.” Dedim ve şaşırarak baktı. “Kızın mı var? Evlendin mi?” Diye sordu ve derin bir nefes verdim. “Aslında evlen-” tam o an telefonu çaldı eline telefonunu aldı ve bana baktı. “Pardon açmam lazım.” Dedi ve telefonu açıp gitti. 5 dakika sonra geri geldiğinde ben Duru’nun saçlarını topluyordum. “Merhaba Parla.” Dedi, sesi hüzünlü geliyordu. “Merhaba Miran.” Dedi ve 2 buket çiçek ve bir tane de küçük buket çiçekler vardı elinde. “Benim gitmem lazım özür için bunları kabul eder misiniz?” Dedi ve ilk Duru’ya çiçeği verdi sonra bana ve en son Parla’ya. “Peki, görüşürüz.” Dedim ve Duru’nun ellerini tuttu. “Sohbetimize sonra devam ederiz güzellik.” Dedi ve burnunu öptü. “Miran konuşmamız gereken bir şey var.” Diye seslendim deli cesaretiyle. “Defne şu an müsait değilim. Bu kartım eğer ki acilse beni ararsın.” Dedi ve gitti. “Merak etme bu da bir adım.” Dedi Parla. “Anne Miyan abi ile tanışıyoy musunuz?” Diye sordu Duru. “Biraz.” Dedim gülerek ve Duru’nun elini tuttum. “Gel bize gidelim.” Dedim Parla’ya. “İyi olur konuşamadık ya.” Dedi ve birlikte arabaya doğru yürüdük. Birlikte sohbet ederek evin yolunu tuttuk, eve gelemeye yakın aklıma Burhan gelmişti. Araları nasıl olmuştu ki Burhan’la? “Burhan’la nasılsınız?” Diye sordum merakla. “Ya biliyorsun ben böyle flörtmüş falan sevmiyorum ama çocuk çok flört aşamasında, ben ciddi ilişki isterken çocuk bana flörtle geliyor.” Dedi sinirle. “Kızım sana diyorum şu kadar istekli durma diye ama beni dinlemiyorsun ki.” Dedim kendimi anlatmak için sesimin yükseldiğini farketmeden. “Anne sesin.” Aynadan arkaya baktım. “Özür dilerim aşkım bir anda oldu.” Dedim ve öpücük attım o da bana öpücük attı ve tam o an Parla’nın telefonu çaldı. “Burhan.” Dedi şaşırmış gibi bakıyordu. “Efendim.” Dedi en başta sonra devam etti. “Sen ciddi misin? Neden bu kadar erken buldun ya sağol.” Dedi ve suratına kapattı. Ben arabayı park ederken konuşmaya başladım. “Noldu?” Diye sordum ve sinirle baktı bana. “Biz Miran’ın telefonunu bulduk adam Miran’ın Trabzon’da olduğunu şimdi buldu.” Dedi sinirle ve ben el frenini çeker çekmez aşağı indi. Arabanın kapısını açtım ve çantamı alıp konuşmaya başladım. “Erkek milleti hayatım ne bekliyorsun.” Dedim ve arabayı kitledim, Parla çoktan Duru’yu almış eve giriyordu. “Olabilir de yani insan gittiğini de öğrenir ya.” Dedi sinirle ayakkabılarını çıkartırken. “Anneciğim gel ben çıkartırım ayakkabılarını.” Dedim ve Duru’nun ayakkabılarını çıkardım. “Olabilir her şey anında olacak diye bir şey yok ki.” Dedim ve Duru’nun elinden tutup içeri soktum bende ayakkabılarımı çıkarıp içeri girdim. “Anlamadığım şey ne biliyor musun umut veriyor bir de flört ayağına takılıyor.” Merdivenlerden çıkıp benim odamın önüne geldik. “Tamam konuşuruz sen Duru’nun üstünü değiştirsene ben de rahat şeyler giymek istiyorum.” Dedim ve odama girip pijama giydim ve Parla’nın pijamalarını da çıkardım. Onun da burada kıyafetleri bir odası vardı, çoğunluk benimle takıldığı için. Kapı çaldı ve 2-3 saniye sonra Parla odaya girdi ve pijamalarını alıp büyük ihtimal odasına gitti. Ben ise telefonumu çıkarıp Miran’ın numarasını yazdım sonra isim kısmına bastım, ben bunu nasıl kaydedecektim ki? En başta nayino yazdım ben ona hep nayinom yani sevdiğim derdim ama şimdi nasıl kaydedeceğimi bilemedim. Parla’nın odasının kapısının hareketlendiğini duyunca Miran yazıp kaydettim telefonuma, tam o an Parla odaya girdi. “Miran’ı aramayacak mısın?” Diye sordu ve hüzünle baktım. “Emin değilim.” Dedim ve telefonuma baktım. “Kendin veya başka şey için değil Defne. Miran’ın Duru’yu bilmesi lazım ve Duru’nun hastalığını bilmesi lazım.” Dedi ve deli cesareti ile Miran’ın numarasına basıp aradım. “Kimsiniz?” Sesi o kadar sert geliyordu ki. “Benim Defne, seninle konuşmamız lazım Miran.” Dedim heyecanla. “Defne dedem…