1. Bölüm: Yasak Aşk

Fırtına sertliği kadar eser, dalga fırtınanın şiddetine göre şiddetlenir Asi denizlerle başa çıkmış her kadın hep bir çift kayaya çarpar, o kayalar hep sevdiği adamın gözleridir. O gözler birde ailenin düşmanının gözleriyse sevgi olur sana sevda, sen bu hırçın denizlerde sevdalanamazsın. "Anne nasıl çizmişim?" Gülümseyerek kızımın yüzüne baktım. "Uy fışkı yiyesuce nereye cideysun habu saatte?" Kızım gülerek bana baktı. "Anneannen ve deden yine başladı kızım birazdan puanlayasak olur mu?" Diye sordum ama ban dudaklarını büzerek baktı. "Tamam anne." Dedi ve odasına gitti. Ah deli kız ah. "Anacuğum noldi da habu saatte?" Annem oturdu koltuğa ve kapıya baktı. "Habu fışkı yiyesuce baban cidey yine zabahun görinde." Gülerek anneme baktım ve elini tuttum. "Huy nenecuğum sende cideysun belludur." Dedi ve güldüm. "Anacuğum torunin gezmesun mu azicik?" Annem gülerek bana baktı kafası ile yukarıyı gösterdi. "Habu torunim olmasa gösterirdum ben sa." Gülerek anneme sarıldım. "Tamamdur anacuğum gösterursun." Koşarak odama çıktım. Ben Defne Karabekiroğlu 25 yaşında bekar bir anneyim neden bekar olduğumu merak ediyorsunuz dimi? Ailem'in kültürüne uymadığı için sevgilimden ayrılmak zorunda kalmıştım, tabii o zamanlar hamile olduğumu bile bilmiyordum. Ailem kızımı istemeyince 3 yıl yalnız tek başıma zor bir hayat yaşadım ama en sonunda babam beni geri evine davet etmek zorunda kaldı. Aslında inat yaptım gelmemiştim ta ki Durum hasta olana kadar. Duru 5 yaşında çok enerjik bir kız olsa da Aplastik Anemi hastası yani kısaca Kemik iliği yeterince kan üretemiyor ve Duru'ya uygun tek bir kan var babası Miran'ın kanı çünkü ikisinin de kan grubu RH null ve kan grubuna sahip sadece 50 kişi olduğundan çok nadir bir kan grubuna sahip. Kafamda ki düşünceleri bir kenara attım ve çiçekli sarı bir elbise giydim, tam bahar havasına uygun. Hazırlandıktan sonra saçımı taradım ve keşan bağladım saçıma, sonra hafif makyaj yaptım ve odamdan çıktım Duru'nun odasına girdim. "Ballısı şimdi müsaitim çizimine bakıp beraber dışarı çıkıyoruz." Dedim ve ayağa kalkıp zıplamaya başladı. "Yaşasın annem. Bende keşan bağlamak istiyoyum." Evet Duru da R harflerini söyleyemeyen bir kızdı. 3 yıl boyunca İstanbulda yaşadık beraber babasını çok aradım ama izini bulmam için hiç bir şey bırakmamıştı. "Kızım bu çizim çok güzel olmuş. İleride ressam olabilirsin böyle gidersen." Dedim ve heyecanla yanıma bakıp gözlerime baktı. "İleyide beyabey yaşayacağız dimi anne?" Diye sordu ama bu soruyu neden sorduğunu anlamamıştım. "Cevabını biliyorsun Duru neden soruyorsun?" Diye sordum dolabından bir kaç kıyafet ve keşan aldım. "Dedem dedi anne ileyide evlenecekmişsin beni bıyakıp." Dediği an Duru'yu giydirmeye başladım, ona sinirimi belli etmeden. "Kime dedi?" Diye sordum. "Anneanneme dedi." Dediği şeye daha çok sinirlendim ve eline tarak verdim. "Hadi sen saçlarını tara ben aşağı inip geliyorum." Dedim ve odasından çıkıp aşağı indim. "Huy nenem esey bizim furtina." Dedi annem ve kolundan tutup dışarı çıkardım. "Anne nedur bu duyduklarim, siz beni evlenmirmeğe mi cabalaysunuz?" Anneme öfkeyle baktım. "Senun habu dalgana kim dayanur. He evlendurmağa çalışayuz ama sen galdun başumuza." Babamın sesini duyunca arkama döndüm. "Siz beni evlendirmeyi rüyanızda görürsünüz." Dedim sinirle. "El elame dedikodi olduk senun için ne diyler senun habu dediklerunu duymağa habu daş gönlün el vereymidur?" Diye sorduğunda babam tam karşısına geçip işaret parmağımı göğüsüne koydum. "Sağa deduklerini duyaymisun garısı aldatay diyeyley duymaysun dimi?" Diye sordum o sırada Duru geliyordu. "Habu mesele haburada bitmedu, devamu gelecektur haberin ola!" Dedim ve kızımın başına keşen bağlayıp ayakkabılarını giydirdim o gidip anneannesini öperken ben ayakkabılarımı giydim. "Nere cideysun?" Diye sordu babam. "Habu garşı da ki köye, senu igilendirmey nereye gittiğim." Dedim ve Duru'yu arabanın arka koltuğuna oturup kendim şoför koltuğuna oturdum. Telefonumu açtım ve tek bir kişiyi arayabildim, tek çıkış yolumu. “Konuşmamı…