Bölüm 3 (kanka)

Selamın aleyküm 🤍 Nasılsınız çiçeklerimmm 3 bölümle karşınızdayım 🥳🥳🤩 Oy ve yorumlarınızı bekliyorum. Keyifli okumalar dilerim 💖 "Şimdi buradan kurtulduğumuza göre söyle bakalım Lucas..." dedi sert bir ses tonuyla. "Komutanımıza ne yaptın?" Bu cümle beynimde yankılandı. Nasıl yani? Yüzbaşı o değil miydi. Kafamı arkamda duran yüzbaşı sandığım adama çevirdim. "Rütben ne asker?" Diye sordum. Adam sadece "teğmenim ben." Demekle yetindi. Adını söylemedi çünkü yanımızda Lucas vardı ve o adını söylerse kimliği ortaya çıkardı. Ve bunun olmasını istemezdik. Bende başımı onaylarcasına salladım ve iki yakasını tutuğum Lucasa döndüm. Lucas karşımda otuz iki dişiyle sırıtıyordu ve bu benim sinirimi çok bozuyordu. kan adeta beynime sıçrıyordu. Sonra kendimi tutamadım ve Lucasa yumruğumu geçirdim. Attığım yumruk yüzünden gözü morarmıştı. Daha az bile yapıyordum. Ülkeme girmek için operasyonlar yapan, ülkeme kaçak mal sokmaya çalışan ve insan kaçakçılığı yapan bir şerefsize az bile yapıyordum. Ohhhh, ohhhhhh canıma değsin. İçimden havalara uçuyordum. Bu adamın canının yandığını gördükçe her an içimin yağları eriyordu yemin ederim. Ama bu sevincimi dışıma yansıtmadım, yüzümde sinirli bir ifade vardı. Sonra kendimi tutamayarak konuşmaya başladım. "Lucas seninle bir anlaşma yapalım mı?" Dedim sinirli bir ses tonuyla. karşımda duran teröristi öldürmemek için kendimi o kadar zor tutuyordum ki. Sinirim adeta sesime yansıyordu. Lucas sadece kahkaha attı ve bana sinir bozucu bir sırıtışla bakmaya başladı. Ve yine o karga gibi sese maruz kaldım. Adamın sesinede karga deyip duruyordum. Kargalara haksızlık oluyordu. Bu adamın sesi bence hiç bir şeye benzemiyordu. Yani, kelime bulamıyordum demek için. O kadar berbat rezil bir sesi vardı. Ben başından beri kargalara ne kadar haksızlık etmişim öyle. Ne dersen de, sesi hiç bir şeye benzemeyen şerefsiz konuşmaya başladı "Anlaşma mı?" Dedi bir kaşını havaya kaldırarak. Yok dayanışma, allahın salağı! diye saydırdım içimden. Anlaşılan benden bu teklifi beklemiyordu. Lucas yüzüme böm böm bakarken onu daha fazla bekletmemek için lafı dolandırmadan konuşmaya başladım "sen bana yüzbaşının yerini söylersen eğer..." Dedim yüzüme sahte bir tebessüm yerleştirerek. "Canını çok acıtmayacağım söz. Ama eğer söylemesen ne albay derim, ne kanun kural derim kimse seni benim elimden alamaz. Anladın mı!" Dedim sertçe. Sesim odanın ürpertici sessizliğinde yankılandı. Hâlâ ellerim Lucasın yakasındaydı. Ve bu cümlem bitikten sonra onu yere fırlatım ve cebimden silahımı çıkardım. Ayağımı Lucasın göğüsünün üzerine bastırdım. Bunları yaparkende timle konuşmaya başladım. Lucas ise yolun sonuna geldiğini anlamıştı ve yerde yatarak çaresizce beni dinliyordu. Timde 2 kadın ve 7 erkek asker vardı. Kadınlardan birisi ağır yaralıydı. Anladığım kadarıyla kolundan, bacağından vurulmuştu. Ve çok kan kaybediyordu. Erkek askerlerde o kadar bucak ve silah yarası yoktu ama onlarıda çok hırpalamışlardı belliki. Yaralı olanları e Eylüle gönderecektim. Ve timin diğer kalanı benimle kalacaktı. 3 kişi benimle kalıyordu. Yaralı olmayan askerlerden birisini onlarla gönderdim. "Teğmen!" Dedim gür bir sesle. "Sen ve askerler arasında kendini iyi hiseden iki kişi burada kalacak." Dedim etrafıma göz gezdirerek. Adam küçük bir baş selemı vardi "emredersiniz Kara şahmeran." Dedi kendinden emin bir şekilde. Sonra timin arasında ağır yaralı olan kadın asker konuşmaya başladı "biz hiç bir yere gitmiyoruz. Ya burda birlikte savaşır-" çümlesini tam tamamlayacaktı ki nefesi yetmedi ve öksürmeye başladı. Sonra devreye erkek askerlerden birisi girdi. "Bilge çözer!" Dedi endişeyle kadının yanına giderek. "İyi misin?" Kadın hafifçe başını onaylarcaskna salladı. İşte bu yüzden onlara git diyordum. Çünkü biliyordum, eğer gitmezlerse öleceklerdi. Ben zaten kendi timimi böyle şehit vermiştim. Onlara kalmaları için izin vermeseydim belki yaşıyor olacaklardı. Aynı hatayı bir daha yapmayacaktım. O yüzden hiç tereddüt etmeden konuşmaya başladım. Tüm tim yaralı askere bakm…