9.Bölüm:Üçüncü Kilitin Gölgesi

Hastane odasının ışıkları bir anda söndü. Kulakları delen alarm sesi koridorlarda yankılanıyordu. Kalbim hızla atmaya başladı. Karanlığın içinde yalnızca cihazların yanıp sönen ışıkları görünüyordu. “Uraz…” diye fısıldadım. “Burada kalma.”Sesi karanlığın içinden geldi. Bir sonraki saniye elimi tuttu.Parmakları soğuktu ama tutuşu kararlıydı.Koridordan bağrışmalar yükseliyordu. İnsanlar koşuyor, kapılar açılıp kapanıyordu. “Neler oluyor?” diye sordum.Uraz cevap vermedi.Beni odadan çıkarıp koridora sürükledi.Tam köşeyi döneceğimiz sırada yerde kırmızı bir zarf gördüm.Donup kaldım. Zarfın üzerinde adım yazıyordu. ALİNA YALÇIN “Dur.” Uraz’ın sesi sertleşti. Ama çok geçti. Zarfı çoktan almıştım. Titreyen ellerimle açtım. İçinden tek bir fotoğraf çıktı. Fotoğrafa baktığım anda nefesim kesildi. Babamdı. Ama yalnız değildi. Yanında annem vardı.Ve ikisi de Kapalı Kapı’nın sembolünün önünde duruyordu. Arkasında ise kırmızı mürekkeple yazılmış bir cümle vardı: “Üçüncü kilit açıldığında her şey başlayacak.”Kalbim sıkıştı. “Bu imkânsız…” Uraz fotoğrafı elimden aldı. Yüzündeki ifade değişti. İlk kez gerçekten şaşırmış görünüyordu. “O fotoğrafı nereden buldular?” “Ne demek nereden buldular?” diye bağırdım. “Sen bunu biliyor muydun?” Uraz cevap veremeden hastanenin girişinden silah sesi duyuldu. Bir. İki. Üç. Koridor bir anda sessizliğe gömüldü. Sonra ağır ayak sesleri yankılandı. Yaklaşıyorlardı. Uraz beni arkasına çekti. “Alina.” “Ne?” “Ne olursa olsun yanımdan ayrılma.” İlk kez sesinde korku vardı. Gerçek korku. Ve o an anladım. Bu kez peşimizde olan şey yalnızca Kapalı Kapı değildi. Daha büyük bir şey uyanıyordu.Ve üçüncü kilit…