8.Bölüm: Sadece O

Arkamdan birinin sesi geldi ama kim olduğunu anlayamadım bekle diyordu ama ben çok kötü olduğumdan tek yapabildiğim şey yere oturup ne olacak yine diye beklemekti sonra kafama biri vurmuş gibi hissettim bir an bunları düşünürken kendimi rahat bir yerde hissettim bu yer yine aynı yer hastane odası artık sinirlenmeye başladım çünkü saçma sapan oyunlarıyla beni kandırıyorlar diyecektim ama işler çok ciddi gibiydi ama herşeyi umursayan biri olmadığımdan yine kafaya hiç bir şeyi takmıyorum diyecektim ki ama işler ciddden kötüye vurdu kendime zarar veriyordum…kapıdan içeri süzülen ışık bir an gözlerimi kamaştırdı. Beyaz odanın içi daha da beyaza dönmüş gibiydi, sanki dünya sadece o ışıktan ibaretti. Bir adım sonra bir adım daha kalbim hızlandı ama bu korku gibi değildi daha çok tanıdık bir şeyin gecikmiş çarpmasıydı gözlerim kapıya kilitlendi ve o an onu gördüm sessizce odaya girdi üzerinde koyu renk bir ceket vardı saçları dağınık ama bakışı fazla düzgündü sanki kaosun içinde bile bir şeyi hep kontrol ediyordu Uraz ismi aklıma düşer düşmez nefesim kesildi “Sen…” dedim sesim kısık çıktı bir şey söylemedi hemen cevap vermedi bu bile onu daha tehlikeli yapıyordu sadece yanıma yaklaştı serumun yanından geçti sanki odadaki tüm makineleri tek tek sayıyormuş gibi baktı sonra durdu tam karşımda “Buradan çıkman gerekiyordu” dedi nihayet sesi sert değildi ama yorgundu daha çok uzun süredir taşıdığı bir şeyi bırakmamaya çalışan biri gibiydi kaşlarımı çattım “Ben zaten buradan çıkıyorum ya da çıkıyorum sanıyorum” dedim alayla ama içimdeki düğüm çözülmedi Uraz bir an gözlerime baktı uzun çok uzun sonra sesi düştü “Bu sefer gerçek” o an odadaki tüm sessizlik değişti sanki hastane değil de başka bir yerdi artık burası ve ben ilk kez gerçekten neye karıştığımı bilmiyordum