7.Bölüm: Üçüncü Kilit

Sessizlik… bazen sesin yokluğu değil, her şeyin aynı anda boğulmasıdır. Silah seslerinden sonra geriye kalan tek şey buydu. Ne yankı kaldı ne nefesin güveni. Sanki bina bile içine çökmüştü. “Alina…” Kendi adımı duydum. Ama ses bana ait değildi. Gözlerim karanlığa alıştıkça yerde bir siluet seçildi. Hareketsizdi. Kalbim tek bir noktaya kilitlendi. “Uraz…” Bir adım attım. Taşlar ayağımın altında sanki beni geri çekti. Tam o anda bileğimi bir el kavradı. Sertti. Ama tanıdıktı. “Gitme.” Ayaz’dı. Yüzü bembeyazdı. “Yaşıyor mu?” diye fısıldadım. Cevap vermedi. Ve o sessizlik, en ağır cevaptı. ⸻ Karanlığın içinden bir kahkaha yükseldi. Soğuk. Yavaş. Elvan. “Ne dramatik…” dedi. “Üçüncü kilit açıldı, Alina.” Dişlerimi sıktım. “Ne istiyorsun?!” Sesi daha da yaklaştı. “Ben istemiyorum artık. Zaten oldu.” ⸻ Tünelin ucundaki ışık yeniden titredi. Ve o adam göründü. Babam. Ama bu kez bir hayal gibi değildi. Gerçekti. Yorgundu. Ama gözlerinde korku yoktu. Sadece karar vardı. “Alina…” Bir adım attı. “Dur!” diye bağırdım. Sesim kırıldı. “Bana neden hiçbir şey söylemediniz?!” Başını eğdi. “Çünkü öğrendiğin an geri dönüş yok.” “Zaten yok!” diye bağırdım. Sözlerim duvarlara çarptı.Bina sarsıldı. Tavanın bir kısmı çöktü.Toz havayı doldurdu. Ayaz kolumdan tuttu. “Buradan çıkmalıyız!” Ama gözlerim yerdeydi. Uraz…kıpırdamıyordu. Karanlık yeniden konuştu. “Onu bırak.” Yaren. Ama artık Yaren gibi değildi.Yanında maskeli üç kişi daha vardı.Ve hepsi tek bir ağızdan konuştu: “İkinci aşama tamamlandı.” Elvan’ın sesi yankılandı: “Şimdi gerçek başlıyor.” Babam bir adım daha attı. “Alina… beni dinle.” “Hayır!” dedim. “Yeter!” Gözyaşlarım artık saklanmıyordu. “Beni neden bu oyuna koydunuz?!”Sessizlik.Sonra babamın sesi kırıldı. “Çünkü sen kilitsin.” Dünya durdu.Ayaz bile nefes almayı unuttu. “Ne…?” dedim. Babam gözlerime baktı. “Kapalı Kapı’nın son anahtarı sensin.” “Yalan!” Geri çekildim.Ama arkamda sadece soğuk duvar vardı.Elvan’ın sesi binayı doldurdu. “Evet.” “Sonunda anladın.” Karanlıktan çıktı. Bu kez tamamen görünüyordu. Sakin. Ama gözleri zaferle doluydu. “Üçüncü kilit hiçbir zaman kapı değildi.” Bir adım daha. “Sen oldun.” Yer yeniden sarsıldı.Işıklar söndü.Tünel karardı.Ve o anda…Uraz doğruldu. Zor. Kanlı. Ama bakışları hâlâ bende. “Alina…” dedi kısık sesle. “Kaçman lazım.” Bir adım attı. Beni arkasına almak istedi. Ama Elvan elini kaldırdı. “Geç.” Ve Uraz durdu. Sanki görünmeyen bir zincir onu bağladı. Babam son kez konuştu. “Kalırsan… sadece sen değil.” Kısa bir nefes. “Her şey biter.Karanlık çöktü. Ve Kapalı Kapı’nın içi, ilk kez gerçekten sustu. Sonra… Metal bir kilit sesi duyuldu. Tık. Ve ardından…hiçlik. Ne olduğunu anlamıyordum neden herkes bir anda benim üzerime geliyor neden, neden,neden diye soruyordum kendime bunu artık akışkanlık haline getirmeye başladım çünkü hayatım karmakarışık hale dönmüştü bunları düşünmenin şimdi zamanı olmadığını bilmiyorum ama bunları artık kaldıramıyorum ve bunu kendimi zor tutuyordum ama beden herşeyi farkediyor aniden üzerime bir ağırlık çöktü olamaz diyordum kısık sesle çünkü sesim çıkmıyordu herkes bana bakıyordu hepsi bana odaklanmıştı kimse yanıma gelmeyecek mi diyecektim arkadan…