6.Bölüm:İkinci Kilit

Paslı demir kapı arkamızdan kapanırken çıkan ses tüm binada yankılandı. İçimde garip bir his vardı. Sanki o kapı yalnızca arkamızdaki yolu değil, eski hayatımı da kapatmıştı.Koridor boyunca ilerlerken duvarlara asılmış fotoğraflar dikkatimi çekti. Bazıları yırtılmıştı, bazıları ise yılların tozuyla kaplanmıştı. Tam geçip gidecekken gözüm bir kareye takıldı. Olduğum yerde donup kaldım.Fotoğraftaki kişi bendim.Sekiz ya da dokuz yaşlarında olmalıydım. Yanımda babam vardı. İkimiz de gülümsüyorduk.Ama o fotoğrafı hayatım boyunca hiç görmemiştim. “Bu nasıl mümkün olabilir?” diye fısıldadım. Uraz da fotoğrafa baktı. Yüzündeki ifade bir anda değişti.“Devam etmeliyiz.” Sesindeki gerginlik dikkatimi çekmişti ama bu kez üzerine gitmedim. Koridorun sonunda siyah bir kapı vardı. Kapının üzerinde kırmızı boyayla yazılmış büyük bir sayı duruyordu. 2 Kapının yanında küçük bir ekran yanıp söndü.Ekranda tek bir soru vardı: Gerçeği öğrenmek istiyor musun? Altında iki seçenek görünüyordu. EVET HAYIR Tam ekrana dokunacakken yazılar silindi.Yerine yeni bir mesaj geldi. Birinci kilit açıldı. Ardından başka bir yazı belirdi. İkinci kilit için bedel ödenmeli. Bir anda tavandaki projektörler yanmaya başladı.Odanın ortası aydınlandı.Yerde yüzlerce fotoğraf vardı.Annem.Babam.Ayaz.Uraz.Elvan.Miran.Aras.Ve ben.Fotoğrafların çoğu gizlice çekilmiş gibiydi.Titreyen ellerimle bir tanesini aldım.Fotoğrafta babam vardı.Yanında genç bir adam duruyordu.Adamın yüzünü görünce nefesim kesildi.Uraz.Fotoğrafın arkasını çevirdim.Kırmızı mürekkeple yazılmış tek bir cümle vardı Koruyucu seçildi. Başımı kaldırıp Uraz’a baktım. “Bu ne demek?”Uraz gözlerini kaçırdı. “Şimdi değil.” “Hayır. Şimdi.”Sabrım tükenmişti. “Babamı tanıyor muydun?”Uzun bir sessizlik oldu.Sonunda başını salladı. “Evet.”Kalbim sıkıştı. “Neden bana söylemedin?” “Çünkü seni korumaya çalışıyordum.”Öfkeyle geri çekildim.“Herkes aynı şeyi söylüyor!”Sesim odada yankılandı.Tam o sırada karşı duvardaki büyük ekran açıldı.Görüntü önce parazitliydi.Sonra netleşmeye başladı.Loş ışıklı bir oda görünüyordu.Ortada bir sandalye vardı.Ve sandalyede oturan biri…Başını kaldırdı.Nefesim kesildi.Babamdı.Yıllardır kayıp olan babam.Bir an gerçek olduğuna inanamadım.Gözlerim doldu. “Baba…”Adam doğrudan kameraya baktı.Yüzü yorgundu.Yaşlanmıştı.Ama oydu.“Alina…”Sesi duyulduğu anda dizlerimin bağı çözüldü.“Sakın üçüncü kilidi açma.”“Ne demek istiyorsun?” diye bağırdım.“Baba!”Ama ekran bir anda karardı.Görüntü kayboldu.Odanın bütün ışıkları söndü.Karanlık binanın içine çöktü.Sonra bir kahkaha duyuldu.Bir kadın kahkahası.Soğuk.Tehlikeli.Tanıdık.Elvan.“Artık çok geç, Alina.”Kalbim hızlandı.“Elvan!”“İkinci kilit açıldı.”Aynı anda bütün binada alarm sesleri yankılanmaya başladı.Kırmızı ışıklar yanıp sönüyordu.Hoparlörden mekanik bir ses yükseldi. Hedef bulundu. Uraz bir anda önümde durdu.Koruyucu bir refleksle beni arkasına çekti.Tam o sırada koridorun sonundaki kapılar açıldı.Karanlığın içinden siyah kıyafetli insanlar çıkmaya başladı.Yüzlerini seçemiyordum.Ama hepsinin kollarında aynı sembol vardı.Kapalı Kapı.Bir adım attılar.Sonra bir adım dahaUraz yumruklarını sıktı.Yüzündeki ifade ilk kez değişmişti.İlk kez gerçekten korkuyordu.Ve ben o an anladım.Bu kez tehlike çok yakındı. Siyah kıyafetli insanlar ağır ağır üzerimize doğru yürümeye başladı. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki nefes almakta zorlanıyordum. Uraz beni arkasına çekti. — Arkamda kal. Bu kez itiraz etmedim çünkü gözlerinde ilk kez gerçek korkuyu görüyordum. Siyahlı adamlardan biri öne çıktı. Yüzündeki maskeyi çıkardığı an nefesim kesildi. — Yaren? Sesim titriyordu. Karşımda duran gerçekten Yaren’di ama tanıdığım Yaren değildi. Yüzünde hiçbir duygu yoktu. — Üzgünüm Alina. — Ne yapıyorsun sen? Yaren cebinden bir kart çıkardı. KAPALI KAPI — 02 Yazıyı gördüğüm anda içime kötü bir his çöktü. — Ben ikinci kilidin bekçisiyim. — Hayır… Buna inanamazdım. Tam o sırada binanın hoparlörlerinden Elvan’ın kahkahası yükseldi. — Arkadaşlarını seçerken daha dikkatli olmalıydın Alina. Ö…