5.Bölüm:Sessiz Plan

Uraz’ın söylediği cümle odanın içinde yankılanıp duruyordu. “Benden nefret etmesi umurumda değil… Yeter ki yaşasın.” Kimse konuşmadı. Çünkü artık söylenenlerden çok, söylenmeyenler daha ağırdı. Alina hastaneden çıktıktan sonra günler garip bir düzene dönmüştü. Ayaz sürekli yanındaydı. Onu okula bırakıyor, alıyor, ne yediğini kontrol ediyor, telefonunu gözünün önünden ayırmıyordu. Her şey “koruma” gibi görünüyordu ama bu koruma giderek bir çember gibi daralıyordu. Alina bunu fark etmiyordu. Ama biri onu sürekli yönlendiriyordu. O gece Ayaz mutfakta yalnız oturuyordu. Telefonu titredi. Ekrana bakmadan açtı. — “Konuş.” Elvan’ın sesi geldi. — “Uraz kontrolü kaybediyor.” Ayaz sandalyeye yaslandı. — “Ben hallediyorum.” — “Hayır,” dedi Elvan. “Sen süreci uzatıyorsun.” Sessizlik oldu. Elvan son cümleyi daha yavaş söyledi: — “Alina sana güveniyor. Bu yeterli mi?” Ayaz bir an durdu. — “Henüz değil.” Ve telefon kapandı. Ayaz karanlığa baktı. Sanki odada başka biri daha vardı. Ertesi gün Miran, Ayaz’ı okul çıkışında yakaladı. Yağmur başlamıştı. — “Elvan’la ne yapıyordun?” Ayaz durdu. Yüzünde hiçbir ifade yoktu. “Sana kim söyledi?” “Bu önemli değil.” Miran yaklaşmadı. “Alina’nın bundan haberi var mı?” O soru havayı değiştirdi. Ayaz’ın gözlerinde kısa bir çatlak oluştu ama hemen kapattı. “Alina’yı karıştırma.” “Zaten karışmış durumda.”Ayaz başını hafifçe salladı. “Ben onu koruyorum.” Miran alay eder gibi güldü. “Herkes aynı şeyi söylüyor.” Ayaz yürüdü ama son cümlesi arkada kaldı: “Çünkü başka seçenek yok.” Gece Alina uyanınca bir huzursuzluk hissetti.Aşağı indi.Ayaz mutfaktaydı.Telefon ekranı açıktı.Bir harita.Kırmızı bir nokta: KAPALI KAPI – 2. KONUM Alina dondu.”Bu ne?” Ayaz irkildi, telefonu kapattı. “Hiç.” Ama artık çok geçti.Alina görmüştü. “Bana yalan söyleme.” Ayaz derin bir nefes aldı. “Seni koruyorum.” Ama bu cümle artık sıcak değildi. Bir açıklama da değildi. Bir emir gibiydi. O anda dışarıda bir araba durdu.Farlar kapalıydı.Siyah bir siluet camdan içeri baktı. Uraz.Alina onu gördü.Ayaz da.İkisi aynı anda pencereye döndü.Ve o an… geçmiş ilk kez görünür oldu. Alina’nın sesi titredi: “Siz… birbirinizi nereden tanıyorsunuz Sessizlik.Ayaz cevap vermedi. Uraz ise sadece şunu söyledi: “Bunu sana söylemeliydi.” Bakışlarını Ayaz’a çevirdi. “Ama söylemedi.” Alina’nın kalbi hızlandı. “Ne söylemedi?”Ayaz gözlerini kaçırdı.Bu bir kaçış değildi.Bu bir itiraftı. Telefon titredi.Bilinmeyen numara.Mesaj: “3 gün kaldı.” Ayaz ekranı kapattı.Ama artık kontrol onda değildi. Alina o an şunu düşündü:Bu bir tesadüf değil.Bu bir oyun değil.Bu bir plan ve içinde kendisi… oyuncu bile değildi.sadem..