4.Bölüm:Fırtınadan Önceki Sessizlik

O gece eve döndüğünde Miran’ın aklı hâlâ o bardaki görüntülerdeydi. Ayaz ve Elvan neden gizlice buluşuyordu? Alina’nın bilmediği daha kaç sır vardı? Selin salonda otururken Miran balkona çıktı ve derin bir nefes alarak konuştu: "Selin... Sana bir şey anlatmam lazım. Uraz... Bir suikastçı grubunun lideri." Selin’in gözleri dehşetle büyüdü: “Ne?! Alina’nın bundan haberi var mı?" “Yok. Bunu yıllardır saklıyor." Selin öfkeyle ayağa kalktı: “Bu delilik! Alina’ya hemen söylemeliyiz!" Tam o sırada balkon kapısının gölgesinden bir ses yükseldi. Uraz, sessizce onları dinlemişti. Gözleri karanlıktı: “Hayır. Alina’ya söyleyemezsiniz." Selin ona döndü: “Daha ne kadar saklayacaksın bunu?" Uraz bir an sustu, gözlerini karanlık sokağa çevirdi. Ardından yüzündeki o aşılmaz sert ifade ilk kez kırıldı ve çaresizce fısıldadı: “Sorun gerçeği öğrenmesi değil... Sorun, gerçeği öğrendiği gün doğrudan hedef haline gelecek olması." Balkona ölümcül bir sessizlik çöktü. Miran yutkunarak sordu: “Yani her şey doğru... Gerçekten o çetenin liderisin." “Evet," dedi Uraz. Selin birkaç adım geri çekildi: “Alina bunu öğrendiğinde senden nefret edecek." Uraz’ın dudaklarında acı bir tebessüm belirdi. Gözlerini kapatarak, hayatı boyunca ilk kez korktuğunu belli eden o son kelimeleri döktü ortaya: “Biliyorum... Ama benden nefret etmesi umurumda değil. Yeter ki yaşasın."