20.Bölüm: Gölgelerin Peşinde

“Karanlığı yenmek isteyen, önce gölgelerin içinde yürümeyi göze almalıdır.” Alina gittikten sonra günler geçti. Ona ulaşmaya çalıştım ama hiçbir iz bulamadım. Telefonu kapalıydı, sosyal medya hesapları sessizdi. Sanki bir gecede buhar olup kaybolmuştu. İlk kez çaresiz hissediyordum ama bunu kimseye belli etmiyordum. Tam her şeyi geride bırakmaya çalışırken kendi kurduğum istihbarat ağından bir haber geldi. Kapalı Kapılar’ın İtalya yapılanması yeniden harekete geçmişti. Yıllardır sessiz kalan örgüt bu kez çok daha güçlü dönmüştü. Büyük bir suç ağı kurmuş, birçok ülkede faaliyet göstermeye başlamışlardı. Bu işi başkasına bırakamazdım. Çünkü Kapalı Kapılar yıllardır peşinde olduğum örgüttü. Bu kez onları tamamen bitirecektim. Ertesi gece hazırlıklarımı tamamladım. Kimliğimi gizleyecek ekipmanlarımı aldım ve sessizce İtalya’ya gittim. Kimseye haber vermedim. Benim için bu sadece bir görev değildi. Bitmesi gereken eski bir savaştı. İlk günler Kapalı Kapılar’ın adamlarını uzaktan takip ettim. Limanlar, terk edilmiş depolar, dar sokaklar ve geceleri yapılan gizli buluşmalar… Attıkları her adımı izliyordum. Hangi depoları kullandıklarını, kimlerle görüştüklerini ve hangi araçlarla hareket ettiklerini tek tek not ediyordum. Sabırla bekliyordum çünkü doğru zamanı kaçırmak istemiyordum. Üçüncü gece beklediğim hareket sonunda geldi. Kapalı Kapılar’ın önemli isimleri eski bir depoda toplandı. Sessizce içeri sızdım. Konuşmalarını dinlerken örgütün yalnızca silah kaçakçılığı yapmadığını öğrendim. Çok daha büyük bir plan hazırlıyorlardı. Tam ayrılacakken ayağımın altındaki metal parçası ses çıkardı. Bir anda herkes bana döndü. “Orada biri var.” Depoda yankılanan sesle birlikte silahlar doğruldu. Kurşunlar peş peşe sıkılmaya başladı. Sütunların arasından ilerleyerek ateşten kurtuldum. Birkaç örgüt üyesini etkisiz hâle getirdim ama liderleri çoktan kaçmıştı. Dışarı çıktığımda siyah bir araç son hızla uzaklaşıyordu. Hiç düşünmeden peşine düştüm. Dar sokaklardan geçerek izlerini takip ettim fakat şehir merkezine vardığımda kalabalığın arasında kayboldular. Derin bir nefes aldım. Artık emindim. Kapalı Kapılar sadece geri dönmemişti. İtalya’yı merkez hâline getirmişti. Ve onları durduracak tek kişi bendim.