19. Bölüm: Son Karar

“Bazen gitmek, vazgeçmek değildir. Kendini yeniden bulabilmek için en zor adımı atmaktır.” Yaşadığım o geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi değildi. Dışarı her çıktığımda istemsizce arkama bakıyor, en ufak seste irkiliyordum. Bu şehir artık bana güven vermiyordu. Sanki her sokakta kötü bir anı, her köşede görünmeyen bir tehlike vardı.O gün üniversiteden gelen bir e posta telefonuma düştü. Aylar önce başvurduğum İtalya’daki değişim programına kabul edilmiştim. Dakikalarca ekrana baktım. Bunun yeni bir başlangıç mı yoksa sadece bir kaçış mı olduğunu bilmiyordum. Günlerce düşündüm. İlk olarak anneme söyledim. Sessizce beni dinledi sonra “Eğer orada mutlu olacağını düşünüyorsan git kızım.” dedi. Gözleri doluydu ama bana belli etmemeye çalışıyordu.Ertesi gün Selin’le buluştum. Haberi duyunca önce sevinçle bana sarıldı sonra yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. “Gitmelisin Alina. Burada yaşadıklarından sonra bu senin için yeni bir başlangıç olur ama seni çok özleyeceğim.” dedi. Ben de ona sarıldım ikimizin de gözleri dolmuştu.Bu haberi sadece annem, Selin ve Aras biliyordu. Başka hiç kimsenin öğrenmesini istemiyordum özellikle Uraz’ın gitmeden önce Ayaz’a uzun bir mesaj yazdım. “Ayaz bunu yüzüne söyleyecek kadar güçlü değilim. Bu yüzden yazıyorum. Bir süre görüşemeyeceğiz. Kendine çok iyi bak. Umarım bir gün yollarımız yeniden kesişir. Hoşça kal.” Mesajı gönderdikten sonra telefonu elimde uzun süre tuttum. Ardıma bakmadan bavulumu aldım ve havaalanına doğru yola çıktım. Saatler sonra uçağım İtalya’ya indi. Yeni bir ülke. Yeni bir hayat. Geride bıraktığım onlarca cevaplanmamış soru.Aynı gün Uraz beni okulda görememiş. Önce sınıfa bakmış sonra kampüsün her yerini dolaşmış. En sonunda Selin’in karşısına çıkmış.“Alina nerede.”Selin kısa bir sessizlikten sonra “Bilmiyorum.” demiş. Uraz gözlerinin içine bakmış ama Selin tek kelime daha etmemiş.O akşam Selin beni aradı.”Uraz bugün seni sordu.”İçim bir an duracak gibi oldu.“Lütfen nerede olduğumu kimseye söyleme.” dedim.“Söz veriyorum.”Aradan birkaç gün geçti. Uraz bana ulaşmaya çalıştı. Defalarca aradı ama telefonum kapalıydı. Attığı hiçbir mesaj yerine ulaşmadı. Sosyal medya hesaplarım da sessizdi.Ben ise İtalya’daki küçük öğrenci odamda pencereden bilmediğim sokaklara bakıyordum. Artık çok uzaktaydım ama bazı insanlardan kilometrelerce uzaklaşmak onları kalbinden de uzaklaştırmaya yetmiyordu.