18.bölüm:Tehlikenin Eşiğinde

“Bazı sessizlikler vardır insan konuşmasa da İçinde fırtınalar kopar ve bazen .. En tehlikeli insanlar , en sessiz olanlardır. “ Son birkaç gündür içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı. Sanki biri beni uzaktan izliyordu.Her döndüğümde kimseyi göremiyordum ama o his… bir gölge gibi peşimden ayrılmıyordu Selin bile fark etmişti “İyi misin” diye sordu “ iyiyim” yalandı ama nedenini bende bilmiyordum Elvan ise her zamanki gibi davranıyordu. Gülüyor, konuşuyor, şakalaşıyordu. Kimse gözlerinin ardına sakladığı nefreti fark etmiyordu. Ben bile. O gün okul çıkışı tek başıma yürüyordum telefonum çaldı annem arıyordu onunla konuşurken hiçbir şeyi fark etmedim. Arkamdan biri sessiz adımlarla beni izliyordu Uraz’ın Anlatımı Dün gece tesadüfen Elvan’ın telefonda söylediklerini duymuştum “Bu akşam yalnız olacak.” “Kimse fark etmeyecek.” “Bir daha bana karşı gelemez.” kanım donmuştu Elvan’ın ne yapacağını tam bilmiyordum ama bunun Alina’yla ilgili olduğunu anlamıştım kimseye söylemedim çünkü elimde hiçbir kanıt yoktu ya yanlış çıkarsa… Her şey daha kötü olacaktı bu yüzden tek bir şey yaptım onu uzaktan takip ettim. Alina Okulun arka sokağından geçerken ayak sesleri duydum durdu bende durdum etrafta sessizlik kapladı tekrar yürümeye başladım ayak sesleri yeniden duyuldu kalbim hızlandı hızla arkama döndüm ama kimse yoktu. “Saçmalıyorsun Alina.” Kendime bunu söyleyerek yürümeye devam ettim ama içimde büyüyen korkuyu susturamıyordum. Bir köşeyi döndüğüm anda biri hızla arkamdan yaklaştı ve kolumu sertçe tuttu. Çığlık atacakken bir el ağzımı kapattı gözlerim korkuyla büyüdü tam o sırada bir yumruk sesi duyuldu beni tutan kişi yere savruldu, kolumdaki baskı kayboldu nefes nefese geri çekildiğimde karşımda Uraz vardı yüzü öfkeyle kasılmıştı hayatımda onu hiç bu kadar sinirli görmemiştim. Yerdeki adam kaçmaya çalışınca Uraz bir adım attı. “Bir daha ona yaklaşmayacaksın.” Sesi buz gibiydi. Adam arkasına bile bakmadan kaçtı. Ben hâlâ konuşamıyordum titriyordum Uraz bana döndü. “İyi misin” başımı hafifçe salladım ama ellerim durmadan titriyordu bir an tereddüt etti sonra ceketini çıkarıp omuzlarıma bıraktı. “Hava soğuk.” Hava soğuk değildi bunu ikimiz de biliyorduk. Yürümeye başladık. Yan yana ama tek kelime etmeden. Sessizlik bu kez rahatsız etmiyordu. Sanki ikimiz de aynı şeyi düşünüyorduk. Konuşursak bir şeyler değişecekti. Evin önüne geldiğimizde durdu. Ben de durdum. O bana baktı, ben ona. İlk kez gözlerini kaçırmadım. İlk kez içinde sadece öfke görmedim. Yorgunluk vardı, pişmanlık vardı ve anlatamadığı onlarca cümle. Tam teşekkür edecektim ama o benden önce konuştu. “Bir süre yalnız dolaşma.” Hepsi buydu. Sonra arkasını dönüp gitti. Ben ise olduğum yerde kaldım. Rüzgâr ceketinin kokusunu taşıyordu. İlk kez onun yanındayken kendimi güvende hissetmiştim. O gece uyuyamadım. Aklımda tek bir soru vardı. Uraz tam zamanında oraya nasıl gelmişti? Çünkü bu tesadüf gibi görünmüyordu. Ve bilmediğim bir gerçek sessizce bize doğru yaklaşıyordu. Tehlikenin Eşiğinde “Bazı sessizlikler vardır insan konuşmasa da İçinde fırtınalar kopar ve bazen .. En tehlikeli insanlar , en sessiz olanlardır. “ Son birkaç gündür içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk vardı. Sanki biri beni uzaktan izliyordu.Her döndüğümde kimseyi göremiyordum ama o his… bir gölge gibi peşimden ayrılmıyordu Selin bile fark etmişti “İyi misin” diye sordu “ iyiyim” yalandı ama nedenini bende bilmiyordum Elvan ise her zamanki gibi davranıyordu. Gülüyor, konuşuyor, şakalaşıyordu. Kimse gözlerinin ardına sakladığı nefreti fark etmiyordu. Ben bile. O gün okul çıkışı tek başıma yürüyordum telefonum çaldı annem arıyordu onunla konuşurken hiçbir şeyi fark etmedim. Arkamdan biri sessiz adımlarla beni izliyordu Uraz’ın Anlatımı Dün gece tesadüfen Elvan’ın telefonda söylediklerini duymuştum “Bu akşam yalnız olacak.” “Kimse fark etmeyecek.” “Bir daha bana karşı gelemez.” kanım donmuştu Elvan’ın ne yapacağını tam bilmiyordum ama bunun Alina’yla ilgili olduğunu anlamıştım kimseye söylemedim çünkü elimde…