17.Bölüm:Gidişe Açılan Kapı

Alina’nın Bakışı Sabah uyandığımda gece neredeyse hiç uyumadığımı fark ettim.Göz kapaklarım ağırlaşmıştı.Aynaya baktığımda gözlerimin altındaki morluklar ilk dikkatimi çeken şey oldu.Soğuk suyla yüzümü yıkadım ama hiçbir şey değişmedi.İçimdeki ağırlık hâlâ yerindeydi.Sanki dün yaşananlar omuzlarıma görünmez bir yük bırakmıştı.Aşağı indiğimde annem kahvaltıyı hazırlamıştı.Aras benden önce inmiş kahvaltıya başlamıştı.“Günaydın.”Günaydın.“dedi annem gülümseyerek. Ben de hafifçe gülümsedim ve masaya oturdum.Aras bir lokma aldıktan sonra bana baktı.”Abla iyi misin?Biraz solgun görünüyorsun.”İyiyim.“dedim.Masaya oturdum ama önümdeki tabağa bakmaktan başka bir şey yapamıyordum.”Bir şey mi oldu?“diye sordu annem.”Hayır.”Dün de çok dalgındın.”Biraz yorgunum.”Annem daha fazla üstelemedi.Zaten yalan söylediğimi anlamıştı ama zorlamadı.Kahvaltıyı yarım bırakıp odama çıktım.Telefonumu elime aldığım anda Selin’den onlarca mesaj geldiğini gördüm.“Bugün okula geliyor musun?”“Beni merakta bırakma konucağız”İstemeden gülümsedim.”Geliyorum.“diye cevap yazdım.Hazırlanıp evden çıktım.Okulun kapısına geldiğimde Elvan ortalıkta yoktu.Bu beni biraz olsun rahatlattı.Tam o sırada Selin yanıma geldi. “Günaydın.”Günaydın.”Birlikte sınıfa girdik.Ders boyunca öğretmenin anlattıklarına odaklanamadım.Zihnim sürekli aynı soruyu tekrar edip duruyordu.”Neden beni korudu?”Zil çalınca çantalarımızı alıp okuldan çıktık.Tam okulun kapısından çıkarken kapının önünde duran siyah araba dikkatimi çekti.Uraz’ın arabasıydı. Direksiyonda oturuyordu.Başını kaldırdığı anda göz göze geldik.Kalbim bir anda hızla atmaya başladı.Birkaç saniye boyunca sadece birbirimize baktık.Sonra hiçbir şey olmamış gibi bakışlarını kaçırdı.Arabasını çalıştırdı ve okulun önünden uzaklaştı. Arkasından bakarken,“Neden okulun önüne gelmişti ki?“diye mırıldandım.Selin bana dönüp,“Belki seni görmeye gelmiştir.“dedi.Bir an durup düşündüm.”Neden beni görmeye gelsin ki?“dedim.Selin omuz silkti. Bilmiyorum.”Tam o sırada,“Bugün bir şeyler mi yapsak?“diye sordu.”Bana uygundur.“dedim.Her zaman gittiğimiz Kiraz Kafe’ye gittik.Türk kahvesi söyledik. Kahvelerimizi içerken okulda,derslerden ve günlük şeylerden sohbet ettik.Biraz olsun kafam dağılmıştı Tam o sırada Selin’in telefonu çaldı.Ekrana baktı.”Miran arıyor.”Telefonu açtı “Alo…Tamam…Geliyoruz.”Telefonu kapattıktan sonra bana döndü.”Miran bizi almaya geliyormuş.”Başımı salladım yaklaşık on dakika sonra Miran geldi arabaya bindik Selin öne geçti.Ben arka kapıyı açtığım anda donup kaldım.Uraz da arabadaydı.Hiç beklemiyordum. Selin’e baktım ve sadece dudaklarımı oynatarak,“Bunun ne işi var?“dedim.Selin de sessizce,“Bilmiyorum.“dedi. Mecburen arabaya bindim.Kapıyı kapattım.Yol boyunca kimse konuşmadı. Arabanın içindeki sessizlik insanın içini sıkıyordu.Ben camdan dışarıyı izliyor,Uraz ise tek kelime etmeden önüne bakıyordu. Birkaç dakika sonra araba evimizin önünde durdu hiç vakit kaybetmeden kapıyı açtım arabadan indim ve arkamı bile dönmeden hızla eve girdim. İçeri girer girmez derin bir nefes aldım.Ama nedense kalbim hâlâ normal ritmine dönmemişti. Sanki Uraz’ın tek bir bakışı bile bütün dengemi altüst etmeye yetiyordu.