13. Bölüm: O Kimdi

Panikle ne yapacağımı bilemedim o an selini mi kurtarmalıydım bilemedim ama Selin tek yakınımdı onu da kaybedemezdim koşarak oturma odasına gittim ama Selin yoktu nasıl bu kadar hızlı olabiliyorlardı anlamadım bir an çok çaresiz hissettim gözlerim doldu elin ayağım kitlendi hareket edemedim yerde bir not vardı alıp okuyamadım bile ayakta ağlayacak gibiydim hareket edemiyordum ve selini de kaybetmiştim artık yere çöküp notu okudum notta bana yapılana göz yumdum ama şimdi sıra sende göz yummak zorundasın yazıyordu notta bu sefer kendimi tutamadım ağlamaya başladım çarem kalmamıştı selini gidip bulmaya çalışsam sanki bulabilecektim daha çok ağlamaya başladım sonra kendimi iyi hissetmiyordum ama Selin benim için çok önemliydi hemen üstünü giyindim altıma siyah bir kot pantolon üstüme ise normal bir tişört giydim Cam kırıklarına basmadan geçtim kapıdan dışarı çıktı anahtarı aldım kapıyı kitlemeye gerek duymadım açıkçası camı kırıp eve giren kapıdan girmeyi de bilir dedim çok sinirliydim üzgündüm ikisi karışık olduğu için hızlıca dışarıya çıktım ama saat 00.00 olduğundan dolayı ses de yapamazdım tam apartmandan çıktım arkamdan bir el beni çekti yüzü gözükmüyordu bana sadece sus işareti yaptı sonra sessizce başındaki şeyi çıkardı urazdı ne yapıyorsun diye bağıracaktım ağzımı kapattı sessiz ol dedi şimdi bir soru soracağım ama bağırma dedi sonra bu saatte ne işin var sokakta dedi Dediği gibi yavaşça ağzımı açtı benden cevap bekliyordu Selin dedim aniden gözleri keskinleşti ne Selin dedim sonra olanları anlattım nedensizce gözlerim doldu uraz gözyaşımı sildi ve ağlama dedi ve sen eve dön ben selini bulacağım dedi inanmıyorum dedim az yüksek sesle neden ben düşmanım olan birime güveniyim dedim sonra hızlı adımlarla gittim arkamdan tabiki de uraz da geldi ama umursamadım sonra arkamdan bağırdı kendinin onlara zarar verebilecek kadar kötü biri olduğunu mu düşünüyorsun dedi bu beni baya etkiledi sinirle yaptığın şeylerin insanların hayatını etkilediğini farkında mısın dedim ve bir an duraksadı ben de arkamı dönüp gidince bu sefer arkamdan gelmedi Selin önümdeydi yüzü bembeyazdı ne oldu diye sordum camdan örümcek girdi dedi ne dedim bunun için mi camı kırıp evden çıktın dedim maalesef dedi sinirden ağlayacaktım aniden selinin kolunu tutup eve doğru sürükledim elim acıyor dedi ama bunu umursamadım çünkü bana bir yıllık travma yaşattı diyecektim ki zaten sayılamayacak kadar travmam vardı üff dedim kocaman gözleriyle bana bakıyordu eve girdik her yer cam kırığıydı sonra Selin yarın toplarız burayı şimdi uyuyalım dedi tamam dedim zaten yorgundum yatağa geçtik o biraz erken uyudu ama benim aklımda hala urazın dedikleri vardı en çok da kendinin onlara zarar verebilecek kadar kötü biri olduğunu mu düşünüyorsun sözü tekrar tekrar aklımda dolanıyordu neden bu kadar iyiydim diyordum ki sabah olmuştu uykuya dalmışım sabah selinin hadi markete git de bize yiyecek bir şeyler al kahvaltı yapalım dedi ayağa kalktım yüzümü yıkadım hazırlandım dışarı çıktım saat daha erkendi ama çok işimiz vardı zaten gittim yolda çok dalgındım peynir zeytin alıp eve döndüm seline eşyalarımı verip içeri geçecektim ki benim en önemli kırmızı kurdelem düşmüştü babamın bana verdiği hemen koşarak onu aramaya çıktım sonra Tam yanımdan geçecekken omzunu sertçe bana çarptı. Dengem bir an bozuldu. Başımı kaldırdığımda dudaklarının kenarında alaycı bir gülümseme vardı o kişinin Uraz olduğunu anladım. Bunu mu arıyorsun küçük kız dedi elinde küçük kırmızı kurdelem vardı evet dedim…