12. Bölüm: Unutulan Sıt

Sabah uyandığımda gördüğüm ilk şey urazın cüzdanıydı dün arayıp haber verdim ama gelip almadı…o sıra da Selin mutfakta kahvaltı hazırlıyordu ben de salonda oturuyordum ama gözüm cüzdana kayıyordu açmamalıydım uraz'ın özeliydi bakamazdım ama içimden bir his o cüzdanın içinde bir şey olduğunu hissettiriyordu bakmak istemesem de yinede bakmalıydım başka bir şey bile gelmiyordu aklımı dikkatimi başka bir şeye vermek istesemde olmuyordu sonunda dayanamayıp baktım ama ne gördüğüme inanamıyorum nasıl olur cüzdanda babamın fotoğrafı ve onun yanında ise bir kırmızı kurdele neden ona güvenmiştim o zaten düşmanımdı ona nasıl inanırım bana sadece oyun oynamış belki düşman olsak da beni boş yere iftira atan arkadaşlarımım yanına gitmişti artık hiçbiri arkadaşım değildi benim için seven biri kaldıysa o da kendim son zamanlarda babamı hep düşünüyordum o yüzden kötüydüm ve urazın cüzdanında da babamın fotoğrafını çizik olduğunu görünce boş insanlara güvenmişim düşüncesi aklıma gelip duruyordu ama ya gelirse bana cüzdana baktın mı diye sorunca ne diyecektim belki demezdi ama ben en azından düşmanım olsa bile diyeceğini biliyordum bu sefer ne için üzüldüm bilmiyorum babama mı yoksa bütün arkadaşlarımın arkadaş denmez ama benim için hala öyleler neden insanlara bu kadar güveniyorum diye kendime mi kızmalıyım bunu kaç kere yaşadım ama insanları düşünmeden duramıyorum ama şimdi ise herkes elimden kayıp kayıp gitmişti ben daha 5 yıl önce hiç bir şeyi umursmayan hep mutlu bir çocuktum tek ağladığım şey bir şey istediğinde alınmayınca ağladığım oyuncaklardı şimdi ise hayatımda ağlanmayacak şey yoktu annem bile beni teselli etmiyordu şuan tek güvendiğim selindi evet Selin bütün arkadaşlarım gitti herkese güvendim ikinci şans verdim ama kimsenin umrunda olmadı hep ben arkalarından gittim kimse bana gel sende yap gel sende bizle gel demedi bilmiyorum çok mu abarttım Abartılacak şeyler asıl onların sözleri Bana çok fazla kendimi hatırlatıyor bu söz kendime artık sormuyorum sonra bir an odaya uraz girdi ne yapacağımı bilemedim kalbim sanki ağzımda atıyordu bir ana uraz yaklaştı ve kolumdan beni sertçe çekti ittirmeye çalıştım ama sinirliydi Neden cüzdana baktın dedi Bende sinirliydim bu yüzden bağırarak cevap verdim NEDEN KENDİ YAPTIKLARINDAN DEĞİL BANA SUÇ YÜKLENİYOR dedim Bir an sustu ve ben ne yapmışım dedi bir an yanlış mı anladım dedi bir an daldığımı farketmedim ve uraz neden kendine bu kadar yükleniyorsun dedi inanamadım neden bu kadar önemsemişti sinirle babamın resminin üstüne çizik atmış ve gelip ne olmuş ne yapmışım odiyen kişi bana neden kendine bu kadar yükleniyorsun diyor sence burda ben kendime yüklenmeyeyim Başka ne yapayım kime gidip diyim kim beni umursar sence dedim galiba dediklerime sıkılmış gibi hızla cüzdanı kapıp çıktı sinirliydi ama benim sinirlenmem gerekiyordu o niye sinirleniyordu zaten niye uraza güvenmiştim neden hayal kırıklığına uğramıştım kendi suçumdu neden düşmanıma güvenmiştim obana kin beslemiş birine nasıl güvenirdim bir ana kapı çaldı Selin diye düşündüm kapıyı açtım ayazdı yavaşça içeri girdi mutluydu neden geldin diye sormadan söylememe cevap vermeyip urazla kavga mı ettiniz dedi sinirle cevapladım düşmanımla niye kavga ediyim dedim her şeyi üstüne alınıyor dedim,neden güvendim ki diyecektim ama bir daha kimseye bir şey diyemezdim gülerek evden çıkacaktı ki hızla arkadan bir el ayazı itti bana da kenara çekil dedi bir an hızla ayaz yere çakıldı iten kişi urazdı ayaza yüksek sesle ben orda eve dönerken sen kızın yanına gelip bunu mu sordun dedi ayaz korkudan cevap veremedi bana neden sormadın dedi ayaza gidip insanları ayaz korkudan zor ayağa kalkmıştı kapıdan çıktı ve arkasına bakmadan kaçtı bilmiyorum ama gülmek geldi içimden kıkırdadım uraz ters ters bana baktı bu kadar hoşuna gidiyorsa tekrar dövebilirim dedi bunla zaten zamanımı geçiriyorum dedi ne dedim hoşuma gitseydi seni öldürürdüm dedim kahkaha attı çok mu hoşuna gidiyor dedim uraz daha da gülmeye başladı papağan mısın tekrar etme dediklerimi dedi sonra k…