10.Bölüm:Kırmızı Zarf

Koridorda yankılanan ayak sesleri her saniye biraz daha yaklaşıyordu.Nefesimi tutmuş, Uraz’ın arkasında duruyordum. Hastanenin ışıkları hâlâ kapalıydı. Acil durum lambalarının kırmızı ışığı duvarlara vuruyor, her şeyi daha korkutucu gösteriyordu.”Gitmemiz lazım,” dedi Uraz. Ama gözlerim hâlâ elimdeki fotoğraftaydı. Babam. Annem. Ve arkalarındaki Kapalı Kapı sembolü. Bu nasıl mümkün olabilirdi?Annem yıllardır hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmıştı. “Peki ya annem?” diye fısıldadım.Uraz’ın çenesi gerildi. “Şu an bunu konuşamayız.” “Bana yine yalan söylemeyeceksin değil mi?”Bu soru ikimizin arasında asılı kaldı. Uraz cevap veremedi.Bu bile yeterliydi. Tam o sırada koridorun sonundaki kapı büyük bir gürültüyle açıldı.Siyah kıyafetli üç kişi içeri girdi.Kollarındaki sembolü görünce kalbim sıkıştı.Kapalı Kapı.Bizi bulmuşlardı. “Koş!” diye bağırdı Uraz. Elimi tuttuğu gibi koşmaya başladı.Koridor boyunca ilerledik.Arkamızdan gelen ayak sesleri çoğalıyordu.Bir kat aşağı indik.Sonra bir kat daha.Hastane artık bir kaçış labirentine dönüşmüştü.Tam çıkış kapısına ulaşacağımız sırada biri yolumuzu kesti. Nefesim kesildi.Elvan.Karşımızda duruyordu. Yüzünde garip bir gülümseme vardı.”Bu kadar kolay olacağını mı sandınız?” dedi. “Çekil önümden,” dedi Uraz.Elvan alaycı bir şekilde güldü.”Üçüncü kilit açılmadan hiçbiriniz buradan çıkamazsınız.”Kalbim hızlandı.”Üçüncü kilit nedir?” diye bağırdım. Elvan gözlerini bana çevirdi.İlk kez yüzündeki ifade değişti.”Gerçek.” Sadece tek kelime söylemişti.Ama o tek kelime içime korku salmaya yetmişti.Sonra cebinden küçük bir kutu çıkardı.Kutunun üzerinde kırmızı bir sembol vardı.Kapalı Kapı’nın sembolü.Kutuyu yere bıraktı. “Babana ulaşmak istiyorsan bunu aç.” Uraz aniden öne atıldı.”Hayır!”Ama çok geçti.Kutunun kapağı kendiliğinden aralandı. İçinden eski bir anahtar çıktı.Paslıydı.Ve üzerinde tek bir sayı vardı. 3 anlamadım ama pek de umursamadım