1.Bölüm:Birinci Kilit

Kapı kapalıydı ama annemin boğuk sesi ahşabın ardından sızıp odama ulaşıyordu: — "Alina!" Yataktan kalkacak zerre halim yoktu. Üzerimi zoraki bir refleksle değiştirip, adımlarımı sürüyerek mutfağa indim. Annemin her sabah yaptığı o klasik konuşmalar yine umurumda değildi ama kurduğu son cümle havada asılı kaldı: — "Okulda pek fazla herkesle konuşma." Kaşlarımı çattım. Belki de başıma bir şey geleceğinden korkuyordu ama bana daha önce hiç böyle tembihlerde bulunmamıştı. On dokuz yaşındaydım; kimin bana zarar verip kimin vermeyeceğini ayırt edebileceğimi düşünüyordum. O an içime tekinsiz bir his oturdu. Sebebini bilmiyordum... Annemin bana olan güvenini kaybetmesinden mi korkuyordum, yoksa hissettiği başka bir tehlike mi vardı? Üniversite eve yakın olduğu için kampüse yürüyerek gittim. Bahçeye adım atar atmaz gözlerim Yaren’i aradı. Etraf o kadar kalabalıktı ki, bir an gelmediğini sanıp endişelendim. Ama oradaydı. Sonunda gelmişti. İçimi kaplayan ani neşeyle hızlı adımlarla yanına gittim: — "Sonunda geldin!" Ancak Yaren hiçbir tepki vermedi. Yüzünde, ne tam mutsuz ne de mutlu denilebilecek garip, donuk bir ifade vardı. Sanki bir şeyler olmuş gibiydi. Normalde her güne enerji patlamasıyla başlayan o kız gitmiş, yerine kafası feci şekilde dolu biri gelmişti. Acaba ben mi bir şey yaptım? diye düşündüm. Ama Yaren açık sözlüydü; tanıdığımdan beri benden hiçbir şey saklamazdı. Şimdi ise aramızda şeffaf ama aşılmaz bir duvar var gibiydi. Bana güvenmiyor gibi bakıyordu. Zil çaldı ve ilk dersimiz olan Koleksiyon Tasarımı için sınıfa girdik. Yaren hâlâ çok üzgündü, kafasına bir şeyi takıp duruyordu. Ders bittiğinde yerinden bile kıpırdamadı. Yanına gidip dışarı çıkması için çağırdım ama gelmedi. Tam kendimi sorgulamaya, onu kıracak bir şey yapıp yapmadığımı düşünmeye başlamıştım ki yanıma koşarak Elvan geldi. Şaşkınlıktan kalakaldım. Uzun zaman önce büyük bir kavga dalgasıyla küsmüştük. Elvan, nefes nefese: — "Yaren seni çağırıyor," dedi. — "Nerede?" diye sordum şüpheyle. — "Sınıfta." Az önce yüzüme bakmayan, çağırdığımda gelmeyen Yaren, şimdi Elvan aracılığıyla beni mi çağırıyordu? Bu işte kesinlikle bir iş vardı. Tepkimi anlık olarak kontrol edemedim ve bahçenin ortasında: — "Ne?!" diye bağırdım. Etraftaki birkaç kişi anlamsız gözlerle bize baktı. Anlamıyordum. Neden bir anda Yaren’le aram açılmıştı ve neden yıllar önce küstüğüm Elvan karşıma dikilmişti? Elvan’a sadece "Tamam," diyebildim ve oradan uzaklaştım. Nereye gittiğimi bilmeden yürüyordum. Son iki ders kalmıştı ama umursamadım. Koşarak okuldan çıktım. Neden bu kadar tedirgin olduğumu bilmiyordum. Elvan’ın aniden ortaya çıkışı şüphelerimi körüklüyordu; çünkü önceki küsme nedenimiz, beni durduk yere ailesine şikayet edip üstüme korkunç bir iftira atmasıydı. O günden sonra onunla tüm bağımı koparmıştım. Ailesi tehlikeli insanlar olduğu için benim ailem de bu konunun üstüne pek gitmemiş, beni onlardan uzak tutmuştu. Okuldan çıkmıştım ama eve gidemezdim. Annemin azarlarına katlanacak gücüm yoktu. Tam o sırada ayağım takıldı ve sertçe yere kapaklandım. "Ah, mal kafam!" diye mırıldanırken, birden bir çift güçlü el beni düştüğüm yerden çekti ve hızla karanlık bir ara sokağa sürükledi. Arkamdan Elvan’ın sesi geliyordu; belli ki beni takip etmişti. Ama beni bu dar sokağa çeken kişi kimdi? Sokak o kadar dardı ki nefes almak bile güçleşiyordu. Beni çeken adam, yüzüme sanki beni öldürecekmiş gibi tuhaf ve tehlikeli bir ifadeyle bakıyordu. Aramızda çok az bir mesafe vardı. Esen sert rüzgar saçlarımı savuruyor, telleri onun yüzüne çarpıyordu. Çoğu insan bu durumdan huylanırdı ama o gözünü bile kırpmadı, saçlarımdan rahatsız olmadı. Tam ismini sormak için yeltendim ki parmağını dudaklarına götürerek "Sus," işareti yaptı. Muhtemelen Elvan’dan saklanıyorduk ama bir kızın benden ne isteyebileceğini hâlâ kavrayamıyordum. Adam beni dar, küçük bir boşluğa doğru sıkıştırdı. Tam önümüzden geçtiler ama bizi fark etmediler. Elvan tek değildi, zaten tek olmasını da beklemiyordum; arkasında kalabalık bir…