Büyük Yüzleşme

Demir ve Eylül, Ferit Ural’ın son sığınağına ulaşmak için İstanbul’un yeraltı tünellerine girdiler. Bu tüneller, şehrin en eski ve en karanlık yerleriydi. Burada, Ferit’le son bir yüzleşme yaşanacaktı. Tünelin sonunda, Ferit Ural yalnız başına onları bekliyordu. Etrafında silahlı adamlar yoktu; sadece o ve Demir. Bu, kişisel bir hesaplaşmaydı. Demir, silahını doğrulttu ama Eylül onu durdurdu. “İntikam seni değiştirecek, Demir,” dedi. “Bu oyunun kurallarını biz koymalıyız, onlar değil.” Ferit, alaycı bir şekilde gülümsedi. “Bu kadar güçlendiğini sanıyorsun, ama sadece bir kuklasın,” dedi. “Benim yarattığım bir kukla.” Ancak o anda, Hakan Yalçın ve Leyla Soylu, arkadan gelerek Ferit’i çevreledi. Hakan, silahını doğrultup şunu söyledi: “Oyun bitti, Ferit. Bu kez, kazanan biziz.” Gecenin karanlığı, kasvetli bir sis gibi her yanı sarmıştı. Sığındıkları depoda yankılanan sessizlik, yaklaşan fırtınanın habercisiydi. Eylül, titreyen elleriyle silahını kontrol ederken bir yandan da zihninde dönüp duran sorulara bir cevap arıyordu. Demir, bir köşede sessizce oturmuş, duvardaki eski ve çatlamış boya katmanlarına bakıyordu. Leyla ise elindeki küçük bıçağı defalarca çevirdi, sanki bu hareket ona sakinlik verebilirmiş gibi. Ancak bu sessizlik, Eylül’ün ani bir çıkışıyla bozuldu. Eylül: “Bize bu kadar yaklaştılar çünkü biri onları buraya yönlendirdi. Aramızda bir hain var!” Demir’in gözleri Leyla’ya kaydı. Eylül’ün gözlerindeki şüphe de aynı noktaya odaklanmıştı. Leyla: (öfkeli bir şekilde) “Beni mi suçluyorsun? Eğer burada bir hain varsa, o kişi ben değilim. Belki de asıl soru şu: Bu kitabı neden bu kadar önemsiyorsunuz? Adalet Masası’nın gerçek yüzü ortaya çıkacak diye mi, yoksa sizin geçmişiniz de mi onların gölgelerinde saklı?” Eylül, bu sözlerin altında ezilmemek için bir adım ileri atıldı. Eylül: “Bu konuşmayı başka bir zaman yaparız. Şu an bizi öldürmek için gelen insanlardan kaçıyoruz. Ama bilesin ki…” (Leyla’ya işaret ederek) “Bu iş bittiğinde bazı yüzleşmeler kaçınılmaz olacak.” Ritüelin Başladığı Gece Demir’in zihni, geçmişte bir anda kopup gelen anılarla dolmaya başladı. Karşısında, ilk kez Adalet Masası’yla yüz yüze geldiği o gece vardı. İstanbul’un lüks bir semtindeki eski bir malikâne, içinde toplanmış yüzü maskeli onlarca insan… Hepsi birer gölge gibi sessizdi. Demir, o gece malikâneye bir muhbirin peşinden gitmişti. Ancak içeride gördükleri, hayatı boyunca unutamayacağı türden bir kâbus olmuştu. Büyük bir masanın etrafında oturan kişiler, sıradan bir toplantı yapıyor gibi görünseler de konuşmalarındaki gizli anlamlar Demir’i şoke etmişti. Maskeli Lider: “Adalet bir denge işidir. Bu dünyada iyi olan hiçbir şey saf kalamaz. Kötülüğün içine çekilmeden var olamaz. Biz bu dengeyi koruyoruz. Bedeli ne olursa olsun.” Masadaki bir başka kişi, bir ismi yüksek sesle okumuştu. Demir’in çok iyi tanıdığı bir isim: “Yavuz Kara.” Demir, o ismi duyduğu an olduğu yere çivilenmişti. Kendi kardeşini, masanın kurbanlarından biri olarak işaret etmişlerdi. O gece Malikâne ’den kaçmak için her şeyi yapmış, ancak masadan bir parçayı yanında götürmeyi başarmıştı: O uğursuz defter. Karanlık Gerçekler Ortaya Çıkıyor Demir, geçmişten gelen bu anıyla ürpererek kendine geldi. Ancak Leyla’nın sesiyle bu anılar bölündü. Leyla: “O kitabı gerçekten okudun mu Demir? İçindeki sırların, sadece Adalet Masası’yla ilgili olmadığını biliyor musun?” Eylül, şaşkınlıkla Leyla’ya döndü. Eylül: “Ne demek istiyorsun? Bu kitap neyi saklıyor?” Leyla, gülerek, bir adım geri çekildi. Leyla: “Bu kitap, sadece masanın sırlarını değil, sizin sırlarınızı da açığa çıkaracak. Demir, bu kitabın neden senin peşinde olduğunu hiç sorguladın mı? Çünkü o masada senin adın da var!” Demir bir anlığına nefes alamadı. Leyla’nın söyledikleri gerçek olabilir miydi? Ters Köşe: Hain Kim? Bu yüzleşme sırasında dışarıdan bir gürültü duyuldu. Maskeli adamlar, depoya bir kez daha yaklaşmıştı. Demir ve Eylül, silahlarını hazırlarken Leyla sessizce geri çekildi. Ancak Eylül’ün bir hareketi dikkatini…