2.Bölüm

keyiflii okumallaaarr dileriiimmmm ballarr 🤍. başlama tarihlerini alalımmm. (bölümü okurken medyadaki şarkıyı veya Emir can iğrek-karanfil de dinleyebilirsinizz ballarrr) ... Aslı korkmaz `dan . yine yeni bir güne uyanmıştım ama bu sefer gözümü açtığımda dışarıda her yerin beyaza büründüğünü görmüştüm. iki yıl öncesine kadar en sevdiğim mevsimdi kış. Çocukluğumdan bu yana hiç sevgi göremediğim babama bile karşı gelip kartopu oynar, saatlerce karın üstünde yürürdüm. Kar yağmaya başladığında tüm dünya konuşmayı bırakıyormuş gibi hissediyordum. Seslerin kesildiğini, beyaz dışında tüm renklerin kaybolduğunu düşünürdüm. Sokaklar, ağaçlar, evler,hepsi beyazın içine sığınıyormuş gibiydi. Şimdi ise Şehri beyaza bürüten mevsimden nefret ediyordum. çünkü bir kış akşamı Alptekin ile yollarımız ayrılmıştı.. hevesle süslenip hazırlanmış ardındanda Alptekin`in yanına kar topu savaşı yapmaya inmiştim. yada kendimi kandırmıştım. nerden bilebilirdim ki o akşam bizim için herşeyin biteceğini, beraber hayaller kurduğumuz adam ile bir birine iki yabancı olacağımızı.. Bir açıklama yapmadan, neden gitmek istediğini bile söylemeden ayrılalım diyip gitmişti Alptekin. hergün aklıma gelmeyi bırakalı çok olmuştu. Gözden ırak olan gönülden de ırak olur diye düşünmüştüm. Evimde onu bana hatırlatacak herşeyi bir rafa kaldırmış göz önünden çekmişken şimdi birkaç tanecik karın, onu yeniden aklıma getirmesi kalbimdeki sızının varlığını yeniden hatırlatmıştı. ne demişti Emir can iğrek; gözüm görmesin ama tırnağın da kırılmasın. askerdi o, Alptekin`i görmek istemiyordum ama iyi olması için herseferinde dua ediyordum. yatakta daha fazla oyalanırsam daldığım düşünceler beni içine çekerdi, biliyordum. o yüzden daha fazla oyalanmayıp yataktan çıktım. Çıplak ayaklarım soğuk parkeler ile buluşunca bedenime hafif bir titreme yayıldı. soğuktu. önce banyoda elimi yüzümü yıkamış ardındanda hastaneye gitmek için hazırlanmaya başladım. dakikalar geçen hazırlanmamın ardından evden aceleyle çıktım. geç kalıyordum. evim hastaneye 15 dakika uzaklıktaydı.arabam olmadığı için bu soğukta dona dona yürümek zorundaydım. Ellerim cebimde olmasına rağmen buz gibiydi. Atkımı burnuma kadar çekmiş neredeyse yüzümün çoğunu kapatmıştım. Kulaklığımda çalan Göksel`in-sen orda yoksun şarkısı ile yolumu yarılamıştım bile. bir an önce hastaneye gitmek istiyordum. ... "siz EKG için sağ taraftaki odaya geçin ben geliyorum"kaçıncı hastaya baktığımı bilmesemde bildiğim tek bişey vardı çok yorulmuştum. Acil birazda olsa boşalınca kısa bir kahve molası vermiş geri işimin başına dönmüştüm. Muhtemelen 17 yaşlarında bir genç kız kalp ağrısı yüzünden hastaneye gelmişti. Solgun yüzü, ağrısının gerçekten de fazla olduğunun kanıtıydı. "stres yapacak birşey yok. Bu kabloları kısa bir süreliğine takıp hemen çıkaracağım canım "birkaç dakikalık sürenin ardından cihazı çıkarmaya başladım. " Doktoruna götürebilirsin"çıkan kağıdı kıza verdikten sonra odadan çıkıp sarı alana tekrar dönmek için geldiğim yolu geri dönmeye başladım. "çok mu yoruldunuz hemşire hanım?"alana ilerlerken yanımdaki bedenin varlığını hissetmemiştim bile. Deniz ablanında bugün nöbeti vardı.ve açık konuşmak gerekirse nöbetlerimizin onunla aynı gün olmasını çok seviyordum. " Yoruldum valla abla "koluma girip elindeki kahvelerden birini bana uzatınca bakışlarım ona döndü. Kahveye şuan fazlasıyla ihtiyacım vardı. ona en sıcak tebessümümü gönderip bana uzattığı kahveyi aldım. " Çok teşekkür ederim abla "bişey diyecekti. Yerinde duramaması iki de bir bir sağa bir sola hareket etmesi bundan dolayıydı ama ne diyeceğini bende merak ediyordum. Konuşacağı esnada sarı alanda gördüğümüz bedenle adamlarımız durdu. Ateş abi sarı alanin tam ortasında duruyordu. Deniz abla hiç beklemeden Ateş abinin onun için açtığı kollarının arasına girmek için adeta koştu. çok güzel aşkları vardı. Birbirlerini çok seviyorlardı. Buruk bir tebessüm ile onları izliyordum. bir zamanlar bu koridorlarda alptekin olurdu. Beni görmeye gelirdi. belki olmaması gerekiyordu, aklıma…