97. BÖLÜM: UNUTULAN KARANLIK

97. BÖLÜM: UNUTULAN KARANLIK Kadim Tapınak’ın derinliklerinden gelen ses, herkesin üzerinde ağır bir korku bıraktı. Ne İlk Düşman ne de Sessizlik böyle bir güç hissettirmişti. Çünkü bu karanlık öfkeyle değil, sakinlikle yaklaşıyordu. En korkutucu olan da buydu. Taş duvarlar titrerken zemindeki eski mühürler birer birer çatlamaya başladı. İlk Muhafız asasını yere vurdu ancak yüzündeki endişeyi gizleyemedi. “Bu mümkün değil…” diye fısıldadı. Defne ona döndü. “Kim bu?” Yaşlı adam uzun süre cevap vermedi. Sonunda ağır bir sesle konuştu. “Unutulan Kral…” Salondaki herkes sessizliğe gömüldü. Arven’in yüzü soldu. “Onun adı hiçbir kitapta geçmez.” İlk Muhafız başını salladı. “Çünkü onun adını yazmak bile yasaktı.” Alya şaşkınlıkla sordu. “Neden?” İlk Muhafız gözlerini karanlığın yükseldiği yere çevirdi. “Çünkü o, İlk Düşman’dan önce vardı.” “Ve Sessizlik’ten bile eskiydi.” Defne’nin kalbi hızlandı. “Yani bütün bu savaş…” “Onunla mı başladı?” İlk Muhafız başını salladı. “Evet.” “İlk Düşman karanlığın öfkesiydi.” “Sessizlik boşluğun gücüydü.” “Ama Unutulan Kral…” “Her ikisinin de kaynağını kontrol etmek isteyen ilk varlıktı.” Tam o anda tapınağın zemini tamamen yarıldı. Karanlığın içinden uzun bir el yükseldi. Taşları parçalayan o elin ardından ağır adımlarla devasa bir siluet ortaya çıktı. Üzerinde eski çağlardan kalma siyah bir zırh vardı. Yüzü tamamen görünmüyordu ancak gözleri yıldızsız bir gece kadar karanlıktı. İlk Düşman ve Sessizlik bile geri çekildi. Bu durum herkesi şaşırttı. Çünkü ilk kez iki kadim düşman aynı varlıktan korkuyordu. Unutulan Kral başını kaldırdı. “Ne kadar ilginç…” “Ben uyurken çocuklarım birbirleriyle savaşıyordu.” Sessizlik öfkeyle konuştu. “Biz senin hizmetkârın değiliz.” Unutulan Kral ona baktı. Sadece tek bir bakışla gri sis dağıldı. Sessizlik dizlerinin üzerine çöktü. İlk Düşman da aynı şekilde geri çekilmek zorunda kaldı. Defne gözlerini büyüttü. “Onları tek hareketle durdurdu…” Mazhar kılıcını daha sıkı kavradı. “Bu şimdiye kadar karşılaştığımız hiçbir şeye benzemiyor.” Eren kızının önüne geçti. “Defne.” “Sakın tek başına hareket etme.” Ancak Defne geri adım atmadı. Çünkü içinde garip bir his vardı. Sanki karşısındaki varlık ona tamamen yabancı değildi. Unutulan Kral yavaşça Defne’ye baktı. “Demek sensin.” Defne kaşlarını çattı. “Neyi kastediyorsun?” Karanlık varlık hafifçe gülümsedi. “Benim mirasımı taşıyan çocuk.” Salonda büyük bir sessizlik oluştu. Alya hemen Defne’nin yanına geldi. “Ne demek istiyor?” Unutulan Kral devam etti. “Sen yalnızca ışığın taşıyıcısı değilsin.” “Sen karanlığın da parçasısın.” Defne’nin yüzündeki ifade değişti. “Yalan söylüyorsun.” İlk Muhafız hemen konuştu. “Defne, onu dinleme.” Ama Unutulan Kral’ın sesi salonu doldurdu. “Gerçeği ondan sakladılar.” “Annen bile…” “Çünkü korktular.” Defne’nin gözleri doldu. “Annem benden hiçbir şey saklamazdı.” Unutulan Kral başını eğdi. “Öyle mi?” “O zaman neden doğduğun gece gökyüzü karardı?” “Neden mühürler seni seçtiğinde hem ışık hem karanlık uyandı?” Defne cevap veremedi. Çünkü bunlar onun da yıllardır anlam veremediği şeylerdi. Tam o sırada Lal’in sesi uzaktan duyuldu. “Defne!” Herkes şaşkınlıkla etrafına baktı. Lal’in sesi mühürlerin arasından geliyordu. “Onun sözlerine inanma.” “Sen karanlığın çocuğu değilsin.” “Sen seçimin çocuğusun.” Defne gözlerini kapattı. Annesinin sesi ona güç verdi. Unutulan Kral ilk kez öfkelendi. “Yine mi sen, Lal?” Lal’in sesi daha güçlü çıktı. “Ben her zaman onun yanında olacağım.” Defne gözlerini açtı. Artık korkmuyordu. Çünkü cevabı bulmuştu. O ne yalnızca ışığın ne de karanlığın taşıyıcısıydı. O kendi seçiminin sahibiydi. Fakat Unutulan Kral’ın son sözleri herkesi yeniden durdurdu. “Seçim mi?” “Öyleyse seçimini yap.” “Çünkü yakında annen ile babandan birini kurtarmak zorunda kalacaksın.” Bu sözlerle birlikte tapınağın iki ayrı tarafında iki farklı kapı açıldı. Birinin ardından Lal’in sesi geliyordu. Diğerinin ardından Eren’in. Defne iki kapının arasında kaldı. Ve ilk kez… Kader ondan bir savaş değil, b…