91. BÖLÜM: IŞIĞIN TAHTI

91. BÖLÜM: IŞIĞIN TAHTI Defne, altın kapının eşiğinden içeri adım attığı anda kapı arkasından ağır bir gürültüyle kapandı. Bir anda bütün sesler kesildi. Az önce dışarıda devam eden savaşın uğultusu tamamen kaybolmuştu. Karşısında uçsuz bucaksız görünen dairesel bir salon uzanıyordu. Kubbesi görünmeyecek kadar yüksekti ve tavandan süzülen altın ışık, salonun tam ortasında yükselen görkemli tahta düşüyordu. Tahtın arkasında ise üç büyük mühür iç içe geçmişti. Biri altın renkteydi, diğeri gümüş, sonuncusu ise şeffaf bir kristal gibi parlıyordu. Defne ağır adımlarla ilerlerken boynundaki kolye her adımında biraz daha ısınıyor, sanki onu yıllardır özlediği bir yere götürüyordu. Tam tahtın önüne geldiğinde salonun içinde yumuşak bir kadın sesi yankılandı. “Sonunda geldin…” Defne hızla arkasına döndü. Kimse yoktu. “Sen kimsin?” diye sordu. Ses yeniden duyuldu. “Ben Üçüncü Mühür’ün hafızasıyım.” “Buraya gelen her muhafızın anısını korurum.” Bir anda tahtın üzerinde altın parçacıkları birleşmeye başladı. Işık, insan şeklini aldı. Defne hayranlıkla izliyordu. Karşısındaki kadın ne İlk Muhafız Kraliçesi’ne benziyordu ne de Lal’e. Fakat gözlerinde ikisinin de taşıdığı aynı huzur vardı. Kadın gülümsedi. “Korkma.” “Sana zarar vermeyeceğim.” Defne temkinli bir şekilde yaklaştı. “Beni neden çağırdın?” Kadın, tahtın üzerine işlenmiş sembolleri gösterdi. “Çünkü Üçüncü Mühür yeni koruyucusunu seçti.” Defne başını iki yana salladı. “Ben koruyucu olmak istemedim.” “Sadece annemi kurtarmak istiyorum.” Kadının yüzündeki gülümseme derinleşti. “Gerçek muhafızlar hiçbir zaman bu görevi istemez.” “Ama gerektiğinde ondan kaçmaz.” Defne sessizce başını eğdi. Kadın elini uzattı. “Tahta yaklaş.” Defne tereddüt ederek birkaç adım daha attı. Tahtın tam önüne geldiği anda kolyesi havaya yükseldi. Altın ışık üç mührü birbirine bağladı. Salonun duvarlarında yüzlerce görüntü belirmeye başladı. Defne, geçmişte yaşamış bütün muhafızları görüyordu. Kimisi savaş meydanında can veriyor, kimisi sevdiklerini koruyor, kimisi ise tek başına karanlığa karşı duruyordu. Aralarında Lal’i gördü. Genç hâliyle gülümsüyordu. Yanında Azhan, Arven ve Kael vardı. Dördü birlikte yemin ediyorlardı. Sonra görüntü değişti. Bu kez küçük Defne belirdi. Henüz birkaç aylık bir bebekti. Lal onu kucağına almış, gözyaşları içinde alnından öpüyordu. “O büyüyecek…” diye fısıldıyordu. “Ve bizden daha güçlü olacak.” Defne gözyaşlarını tutamadı. “Anne…” Kadın yavaşça konuştu. “Lal bunu yıllar önce biliyordu.” “Bu yüzden seni kaderinden saklamaya çalıştı.” “Fakat kader, saklanabilecek bir şey değildir.” Tam o sırada salon şiddetle sarsıldı. Kapının dışından güçlü darbeler gelmeye başladı. Sessizlik’in sesi yankılandı. “Kapıyı aç, Defne.” “Onları kurtaramazsın.” Ardından İlk Düşman’ın öfkeli çığlığı duyuldu. “Üçüncü Mühür bana ait olacak!” Kadın ilk kez endişeyle kapıya baktı. “Vakit kalmadı.” Defne derin bir nefes aldı. “Ne yapmam gerekiyor?” Kadın tahtı işaret etti. “Tahta otur.” Defne şaşkınlıkla geri çekildi. “Ya sonra?” Kadın gözlerini kapattı. “Tahta oturduğun an…” “Üçüncü Mühür senin ruhunla birleşecek.” Defne’nin kalbi hızla çarpmaya başladı. “Annem?” “Lal’i kurtarabilecek miyim?” Kadın başını yavaşça salladı. “Evet.” “Ama bunun bir bedeli var.” Defne’nin nefesi kesildi. “Nasıl bir bedel?” Kadın’ın sesi hüzünle doldu. “Üçüncü Mühür’ün taşıyıcısı olduğun anda…” “Artık sıradan bir insan olarak yaşayamazsın.” “Ömrün boyunca mühürlerin koruyucusu olacaksın.” “Hayatın artık yalnızca sana ait olmayacak.” Defne gözlerini kapattı. Annesinin fedakârlığını… Mazhar’ın dostluğunu… Azhan’ın sadakatini… Nergis’in inancını… Hepsini düşündü. Sonra yavaşça gözlerini açtı. Yüzünde korku değil, kararlılık vardı. “Eğer bunun sonunda annem özgürlüğüne kavuşacaksa…” “Ve insanlar yeniden huzur içinde yaşayacaksa…” “Bu kaderi kabul ediyorum.” Tam Defne tahtın basamaklarına ilk adımını attığı anda salonu kör edici bir ışık kapladı. Ancak aynı anda altın kapı büyük bir patlamayla çatladı. Çatlağın arasından gri sis…