86. BÖLÜM: KAYIP TAPINAĞA GİDEN YOL

86. BÖLÜM: KAYIP TAPINAĞA GİDEN YOL Üçüncü mührün uyandığını haber veren altın ışık, mabedin taş duvarlarını baştan sona aydınlatırken herkes derin bir sessizliğe gömüldü. Kraliçe’nin yüzündeki endişe her geçen saniye daha da belirginleşiyordu. Gözlerini Defne’den ayırmadan, “Artık burada kalamayız.” dedi. “Üçüncü Mühür seni çağırıyor. Onun bulunduğu yere ulaşmadan ne Lal’i kurtarabiliriz ne de İlk Düşman ile Sessizlik’i yeniden mühürleyebiliriz.” Defne hemen annesine döndü. Lal’i saran altın zincirler hâlâ dimdik ayaktaydı fakat üzerlerindeki kadim semboller birer birer sönmeye başlamıştı. Lal güçlükle başını kaldırdı ve kızına yorgun ama umut dolu bir gülümsemeyle baktı. “Git, Defne.” dedi fısıltıya yakın bir sesle. “Bu kez beni değil, geleceği kurtarman gerekiyor.” Defne gözyaşlarını tutamayarak zincirlere yaklaştı. “Seni burada bırakamam anne. Seni yıllarca bekledim. Şimdi yeniden ayrılmak istemiyorum.” Lal titreyen eliyle kızının yanağına dokunmaya çalıştı. Parmakları görünmez mührün içinde kayboldu. “Bazen sevdiklerimizi kurtarmanın tek yolu, onlardan bir süre daha uzak kalmaktır. Ben bunu yıllar önce öğrendim. Şimdi sen de öğrenmek zorundasın.” Mazhar sessizce Defne’nin yanına geldi. Elini onun omzuna koydu. “Lal haklı.” dedi. “Burada kalırsak onların istediğini yapmış oluruz.” Defne başını eğdi. İçindeki acı büyüyordu ama annesinin gözlerinde korku değil, güven vardı. Azhan ağır adımlarla Lal’e yaklaştı. Uzun süre konuşamadı. Yılların özlemi boğazına düğümlenmişti. Sonunda derin bir nefes alarak, “Bu kez seni yalnız bırakıyormuş gibi görünsem de söz veriyorum.” dedi. “Seni almadan geri dönmeyeceğim.” Lal gözlerinden süzülen yaşlara engel olamadı. “Ben sana hep inandım, Azhan.” diye fısıldadı. “Şimdi de inanıyorum.” Tam o sırada İlk Düşman öfkeyle kükredi. Siyah karanlık yeniden kristalin etrafını sardı. Sessizlik ise gri sisini salonun dört bir yanına yaymaya başladı. İki kadim varlık ilk kez aynı hedefe yönelmişti. Defne’yi üçüncü mühre ulaştırmamak. Kraliçe asasını yere vurunca altın ışık salonun sol tarafındaki eski taş duvara doğru aktı. Yıllardır kapalı duran dev taş kapının üzerinde kadim semboller belirdi. Taşlar büyük bir gürültüyle iki yana açılırken önlerinde uzun ve dar bir koridor uzandı. Koridorun sonunda görünen ışık, diğer bütün ışıklardan farklıydı; sanki güneş doğmadan önce gökyüzünde beliren ilk aydınlık gibi sıcak ve huzurluydu. “İşte yol.” dedi Kraliçe. “Bu koridor sizi Kayıp Tapınak’a götürecek. Fakat kapı yalnızca birkaç dakika açık kalacak.” Mazhar hiç vakit kaybetmeden kılıcını çekti ve Defne’nin önüne geçti. “Önden ben gideceğim.” Nergis bastonunu sıkıca kavradı. “Hayır.” dedi kararlı bir sesle. “Önde Defne yürümeli. Çünkü yol onu çağırıyor.” Defne derin bir nefes aldı. Son kez annesine baktı. Lal yavaşça başını salladı. Bu sessiz hareket, “Git.” demeye yetmişti. Defne ilk adımını attığı anda boynundaki gümüş kolye altın bir güneş gibi parladı. Koridorun taş zeminindeki bütün semboller aynı anda ışıkla doldu. Ancak tam o sırada İlk Düşman bütün gücüyle saldırdı. Dev siyah gölgeler koridora doğru fırladı. Mazhar kılıcını savurarak ilk saldırıyı durdurdu. Azhan ikinci gölgeyi karşılayıp Defne’nin önünü açtı. Nergis bastonundan yükselen mavi ışıkla koridorun girişini mühürlemeye çalışırken Kraliçe de asasını kaldırarak son gücünü kullandı. Altın ışık ile karanlık çarpışınca bütün mabet sarsıldı. “Koşun!” diye haykırdı Kraliçe. Defne, Mazhar, Azhan ve Nergis hiç durmadan koridora doğru ilerledi. Arkalarından Lal’in sesi duyuldu. “Defne!” Genç kız durup arkasına baktı. Lal gülümsüyordu. “Geri döneceğini biliyorum.” Defne gözyaşları içinde başını salladı. “Söz veriyorum anne.” “Bu hikâyeyi birlikte bitireceğiz.” Dört muhafız koridorun içine girdikleri anda dev taş kapı ağır ağır kapanmaya başladı. İlk Düşman’ın öfkeli çığlığı ve Sessizlik’in soğuk fısıltısı kapının ardında yankılanırken altın mühür yeniden kilitlendi. Koridorun sonunda ise onları bekleyen gizemli bir siluet yavaşça karanlığın içinde…