73. BÖLÜM: GÖLGELERİN ARDINDAKİ YÜZ

73. BÖLÜM: GÖLGELERİN ARDINDAKİ YÜZ Siyah pelerinli adam, mabedin kapısının önünde dimdik duruyordu. Elindeki uzun kılıcı yere dayamış, gözlerini Defne’nin üzerinden ayırmadan onları izliyordu. Kapının ardında zincirlerin çıkardığı uğultu her geçen saniye daha da güçlenirken, adam ağır bir sesle konuştu. “İçeri girmeden önce beni geçmeniz gerekiyor.” Mazhar hiç düşünmeden Defne’nin önüne geçti ve kılıcını çekti. “Yolumuzdan çekil.” dedi sertçe. Adam ise olduğu yerden kıpırdamadı. “Bunu yapamam.” Defne birkaç adım öne çıktı. “Neden? Annem içeride. Onu kurtarmamız gerekiyor.” Adam başını yavaşça eğdi. “Biliyorum.” dedi. “Ama bu mabedin yemini, kapıyı son muhafızdan izin almadan kimsenin geçemeyeceğini söylüyor.” Mazhar öfkeyle, “O zaman seni yenmek zorundayız.” diye karşılık verdi. Adamın gözlerinde derin bir hüzün belirdi. Kılıcını yavaşça kaldırdı ama saldırmadı. “Ben sizin düşmanınız değilim.” dedi. “Yıllardır bu anın gelmesini bekledim.” Nergis, adamın sesini duyduğu anda nefesi kesildi. Titreyen elleriyle bir adım öne çıktı. “Bu ses…” diye fısıldadı. Adam yavaşça başını kaldırdı. Yüzünü örten gölge geri çekilirken yılların izlerini taşıyan tanıdık sima ortaya çıktı. Sağ yanağındaki derin yara, ağarmış saçları ve yorgun bakışlarına rağmen Nergis onu hemen tanımıştı. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. “Azhan…” dedi güçlükle. Defne şaşkınlıkla önce Nergis’e sonra adama baktı. “Sen… Azhan mısın?” Adam buruk bir tebessüm etti. “Evet.” dedi. “Bir zamanlar bana bu isimle seslenirlerdi.” Defne’nin kalbi hızla çarpmaya başladı. “Demek gerçekten yaşıyorsun.” Azhan gözlerini Defne’ye çevirdi. Bakışlarında yılların özlemi vardı. “Seni son gördüğümde küçücük bir bebektin.” dedi. “Lal seni kollarına aldığında gözlerindeki mutluluğu hâlâ unutamıyorum.” Defne’nin gözleri doldu. “Annem nerede?” Azhan derin bir nefes aldı. Başını kapının arkasına çevirdi. “Sana ulaşmaya çalışıyor. Ama gücü her geçen an tükeniyor.” Mazhar sabırsızlıkla araya girdi. “O hâlde neden bizi bekletiyorsun?” Azhan kılıcını iki eliyle kavradı. “Çünkü ben bu mabedin son muhafızıyım.” dedi. “İlk Düşman bedenimi yok edemedi. Bunun yerine ruhumu bu mabede bağladı. Yıllardır bu kapıyı korumak zorundayım.” Nergis acıyla gözlerini kapattı. “Seni kurtaramadık…” Azhan hafifçe başını salladı. “Beni suçlama. O gün Lal’i ve Defne’yi korumanın tek yolu buydu.” Defne sessizce ona yaklaştı. “Bizi durduracak mısın?” Azhan gözlerini kapattı. “Hayır.” dedi. “Ama mabedin yemini son sınavı vermeden sizi içeri almama izin vermiyor.” Tam o anda dev taş kapının üzerinde eski semboller altın renginde parlamaya başladı. Mabedin derinliklerinden gelen uğultu bütün koridoru sararken tok bir ses yankılandı. “Son sınav başlıyor.” Azhan geri çekildi ve kılıcını yere sapladı. “Bu savaş bana karşı değil.” dedi. “Bu savaş kendi kalbinize karşı.” Defne derin bir nefes aldı. Annesinin düşünde söylediği sözler yeniden kulaklarında yankılandı. “Kendini bul.” Gözlerini kapattı, korkusunu bastırdı ve bir adım öne çıktı. O anda kapının tam ortasında parlak bir ayna belirdi. Aynanın içinde önce Defne’nin yansıması göründü, ardından yavaş yavaş değişmeye başladı. Gözleri kızıl bir renge büründü, yüzünde karanlık bir gülümseme oluştu. Yansıma alaycı bir sesle konuştu. “Beni tanımadın mı, Defne?” Defne irkilerek geri çekildi. “Sen de kimsin?” Yansıma gülümsedi. “Ben senin öfkenim… Kaybetmekten korkan yanınım… Beni kabul etmezsen bu kapıyı asla açamazsın.” Mazhar Defne’ye doğru bir adım attı ama Azhan kolunu uzatarak onu durdurdu. “Hayır.” dedi sakin bir sesle. “Bu yolu yalnızca Defne yürüyebilir.” Defne gözlerini aynadaki karanlık yansımasından ayırmadan derin bir nefes aldı. Annesine kavuşabilmesi için önce kendi içindeki karanlıkla yüzleşmesi gerektiğini artık anlamıştı. Tam o sırada mabedin en derin noktasından Lal’in acıyla yükselen çığlığı duyuldu. Defne’nin gözlerinden yaşlar süzülürken yumruklarını sıktı ve aynaya doğru ilk adımını attı. Bu adım, yalnızca annesine değil, kaderine de attığı ilk adımdı.