57. BÖLÜM: Seçimin Bedeli

57. BÖLÜM: Seçimin Bedeli Zaman durmuştu. Ne düşen bir taş vardı... Ne hareket eden bir yaprak... Ne de nefes alan bir insan. Arşivin kalbinde yalnızca Defne vardı. Havada asılı duran gümüş anahtar, iki farklı geleceğin arasında titreşiyordu. Bir tarafta ışık vardı. Huzur... Kurtuluş... İnsanların yeniden umut bulduğu bir dünya. Diğer tarafta ise Lal vardı. Yaşayan... Gülen... Defne'nin hiç sahip olamadığı anne sevgisini ona verebilecek bir Lal. Ama bu görüntünün arkasında karanlık büyüyordu. Defne yavaşça ilk görüntüye yaklaştı. Gelecekte insanlar özgürdü. Savaşlar bitmişti. Su Ağacı yeniden eski gücüne kavuşmuştu. Çocuklar korkmadan sokaklarda oynuyordu. Fakat Lal yoktu. Onun adı yalnızca eski kitaplarda yazılıydı. Bir kahraman... Bir efsane... Bir hatıra... Defne gözlerini kapattı. Sonra ikinci görüntüye baktı. Lal karşısındaydı. Daha gençti. Yorgundu ama gülümsüyordu. "Defne..." diyordu. "Sonunda seni kollarıma alabileceğim." Bu söz Defne'nin kalbini parçaladı. Çünkü yıllarca içinde taşıdığı eksiklik buydu. Bir cevap değil... Bir güç değil... Sadece bir annenin sıcaklığı. "Anne..." Kelime dudaklarından istemsizce çıktı. Lal'in gözleri doldu. "Keşke..." dedi. "Keşke sana bunu daha önce söyleyebilseydim." Defne ona doğru yürümek istedi. Fakat iki görüntünün arasında görünmez bir duvar vardı. "Bu gerçek mi?" diye sordu. Lal sessiz kaldı. Sonra yavaşça başını salladı. "Hayır." "Bu, kalbinin en çok istediği şey." Defne'nin gözlerinden yaş süzüldü. "Yani..." "Seni seçersem?" Lal ona baktı. "Ben geri dönerim." "Ama dünya karanlığa teslim olur." Sessizlik... Uzun ve ağır bir sessizlik. "Ya dünyayı seçersem?" Lal'in yüzündeki hüzün yerini gurura bıraktı. "O zaman..." "Benim gerçekten büyüttüğüm kişi olduğunu anlarım." Defne gözlerini kapattı. Çünkü cevabı artık biliyordu. Ama bilmek, acıyı azaltmıyordu. Zaman yeniden hareket etmeye başladı. Anahtar hâlâ havadaydı. Herkes Defne'ye bakıyordu. Kael'in gözlerinde korku vardı. Çünkü onun ne seçtiğini anlamıştı. "Defne..." dedi. "Ne olursa olsun..." "Yalnız yürümek zorunda değilsin." Defne ona baktı. "Sen de yıllarca yalnız yürüdün." Kael sustu. Çünkü doğruydu. Kendisini bir canavar gibi görmüş, affedilmeyi hak etmediğine inanmıştı. Ama Defne'nin bakışında öfke yoktu. Sadece anlayış vardı. "Sen beni korudun." "Düşünmeden..." "Karşılık beklemeden." Kael'in gözleri doldu. "Ben hata yaptım." "Evet." Defne sakin bir sesle konuştu. "Ama yaptığın hatadan daha büyük bir şey yaptın." "Neyi?" "Beni hayatta tuttun." Bu sözler Kael'in yüzyıllardır taşıdığı karanlığı biraz daha kırdı. Defne yavaşça anahtara doğru uzandı. Parmakları gümüş metale dokunduğu anda bütün salon ışıkla doldu. Muhafız şaşkınlıkla baktı. "Seçimini yaptı." Azhan nefesini tuttu. "Hangisini?" Kimse cevap vermedi. Çünkü Defne anahtarı almıştı. Ama hiçbir kapıya yöneltmemişti. Onu kendi kalbinin üzerine koymuştu. "Ben..." dedi. "...bir tarafı seçmeyeceğim." Herkes şaşkınlıkla ona baktı. Defne devam etti. "Yüzyıllardır herkes aynı hatayı yaptı." "Gücü korumaya çalıştınız." "Mühürleri korudunuz." "Sırları korudunuz." "Ama insanları unuttunuz." Su Ağacı'nın dalları hareket etti. Karanlık ve ışık aynı anda titreşti. Defne gözlerini kapattı. "Lal bana bir miras bıraktı." "O miras bir seçim değil." "Bir sorumluluk." Anahtarı mühür yuvasına doğru kaldırdı. "Ben geçmişi yok etmeyeceğim." "Ve geleceği feda etmeyeceğim." "İkisini birleştirmenin yolunu bulacağım." İlk İhanet'in yüzünde ilk kez gerçek bir şaşkınlık oluştu. "Bu..." "Yasak." Defne ona döndü. "Belki de sorun budur." "Yüzyıllardır herkes imkânsız olduğu söylendiği için denemedi." Anahtar mühür yuvasına yerleşti. Fakat beklenen olmadı. Ne büyük bir patlama oldu... Ne de karanlık tamamen yok oldu. Bunun yerine bütün salon sessizliğe gömüldü. Sonra... Su Ağacı'nın gövdesinde yeni bir dal büyümeye başladı. Bu dal ne altın rengindeydi... Ne de karanlıktı. İkisinin birleşimiydi. Yeni bir renk... Yeni bir güç... Yeni bir başlangıç. Muhafız gözlerini açtı. "Binlerce yıldır beklenen şey.…